Skip to content

Voorwerpen in vagina slavin huren

voorwerpen in vagina slavin huren

Andrea st a art hem a a rzelend aan en st aa t er wat verloren bij. Hij draait zich l a ngza a m n aa r ha a r toe en trekt zijn wenkbrauwen op. Ik ben dus niet de enige. Hij fronst en richt zijn a a nd a cht weer op mij. W aa r gaat dit over? Hij zet zijn ellebogen op de a rmleuningen en pl a atst zijn vingers voor zijn mond.

N aa r Seattle verhuizen met K a te, een leuk appartementje zoeken, een b a an vinden. Biedt hij me nou een b a an aan? Denk ik wéér h a rdop. Zijn blik is intens, a lle humor is weg en diep in mijn m a ag voel ik mijn spieren samentrekken. W a t gebeurt er? Ik moet weg — nu. Ik leun n aa r voren om de dict a foon te p a kken. En ik heb nog best een lange rit voor de boeg. Hij kijkt uit het r a am. Het is g a an regenen. Wat interesseert hem dat?

Hij knijpt zijn ogen samen, op zoek n aa r iets. Ik weet het niet zeker. Wanneer zouden wij elka a r moeten ontmoeten d a n? Ik schud zijn hand nog een keer. Vreemd, die tinteling is er weer. Het zullen de zenuwen wel zijn. Hij beweegt zich met de soepelheid en eleg a ntie van een a tleet n a ar de deur en houdt deze w a genwijd voor me open.

N a tuurlijk doelt hij op mijn minder eleg a nte entree v a n net. Ik ben blij dat je zo om mij kunt l a chen , denk ik en ik wandel de lobbyruimte binnen. Ik ben verb aa sd als hij me n a ar buiten volgt. Zijn gedr a g ontg a at ook Andrea en Olivia niet. Hij houdt het j a sje voor me open en belachelijk bewust van mezelf schud ik het aa n. Als hij het gemerkt heeft, k a n hij d a t goed verbergen. Met zijn wijsvinger duwt hij de liftknop in en we wachten samen op de lift — in mijn gev a l ongemakkelijk, in het zijne k a lm en beheerst.

De deuren g a an open en ik h aa st me naar binnen, a ls een wanhopige ontsn a ppingspoging. Ik wil hier echt weg! Ik dra a i me naar hem om. Hij sta a t nonch a lant in de deuropening met één h a nd tegen de muur geleund. Hij is wel echt heel erg kn a p. Zijn brandende grijze ogen staren me a an. De lift komt aan op de begane grond en ik haast me naar buiten zodra de deuren opengaan.

Ik struikel nog een keer, maar gelukkig lig ik dit keer niet spartelend op de smetteloze zandstenen vloer. Ik sprint naar de glazen deuren en dan sta ik weer in die heerlijke, bevrijdende, schone, vochtige buitenlucht van Seattle.

Ik sluit mijn ogen, haal diep adem en probeer mijn evenwicht — of wat er nog van over is — terug te vinden. Er is geen man die ooit zoveel bij me teweeg heeft weten te brengen als Christian Grey zojuist en ik snap er niets van. Is het zijn uiterlijk?

Ik begrijp mijn irrationele reactie totaal niet. Opgelucht haal ik diep adem. Waar ging het in hemelsnaam allemaal over? Ik schud mijn hoofd. Holy shit — wat gebeurde er? Langzaam stabiliseert mijn hartslag zich en als ik weer normaal kan ademhalen, loop ik naar de auto. Terwijl ik de stad achter me laat, speel ik het interview nog eens af in mijn hoofd. Ik heb me een beetje idioot gedragen en schaam me. Ik reageer vast weer overdreven op iets wat ik me inbeeld.

Goed, dus hij is erg knap, vol zelfvertrouwen, autoritair en zelfverzekerd, maar aan de andere kant is hij ook arrogant en ondanks zijn goede manieren heeft hij te veel eigendunk en is hij kil. Tenminste, zo komt hij over. Hij mag dan wel arrogant zijn, maar niet zonder reden — hij heeft nu al zoveel bereikt in zijn leven. Hij liet duidelijk merken dat hij geen zin had in mijn gestuntel, maar waarom zou hij ook?

Ik kan me er nog aan ergeren dat Kate me geen korte biografie heeft meegegeven. Als ik richting de snelweg rijd, dwalen mijn gedachten verder af. Mensen die zo gedreven zijn om te slagen, maken echt indruk op me. Sommige antwoorden die hij gaf waren zo cryptisch — alsof hij iets te verbergen had. En Kates vragen dan — vreselijk! Over adoptie en of hij homo is Laat me door de grond zakken, nu!

Elke keer als ik aan die vraag terugdenk, schaam ik me weer dood. En het is allemaal Kates schuld! Ik kijk op de snelheidsmeter. Ik rijd voorzichtiger dan ik normaal zou doen.

Het is de herinnering aan die twee indringende grijze ogen en die strenge stem die me zegt voorzichtig te rijden. Ik schud mijn hoofd en bedenk dat Grey overkomt als iemand die twee keer zo oud is als in werkelijkheid. Vergeet het, Ana , spreek ik mezelf toe.

Ik besluit dat het toch best een interessante ervaring was, maar dat ik er niet in moet blijven hangen. Zet het uit je hoofd. Ik hoef hem nooit meer tegen te komen. Ik word al vrolijk bij de gedachte. Ik zet de stereo aan, draai de volumeknop open en ga heerlijk naar achteren zitten luisteren naar indierock, terwijl ik het gaspedaal helemaal intrap. Eenmaal op de snelweg besef ik dat ik net zo snel mag rijden als ik zelf wil. Kate en ik wonen in een kleine buurt met duplexappartementen, niet ver van de universiteitscampus in Vancouver.

Ik heb geluk gehad — Kates ouders hebben het appartement voor haar gekocht en ik betaal superweinig huur. Het is al vier jaar onze thuishaven. Als ik de auto parkeer, voel ik gewoon al dat Kate binnen staat te popelen om een gedetailleerd verslag te krijgen.

En ze is erg volhardend. Nou, alles staat natuurlijk al op de dictafoon. Hopelijk hoef ik niet veel meer te vertellen dan wat er in het interview gezegd werd. Ze heeft duidelijk de hele dag gestudeerd — ze heeft haar roze flanellen pyjama met lieve konijntjes nog wel aan.

Die gebruikt ze eigenlijk alleen als het uit is met een vriendje, als ze ziek is of gewoon als ze een depressieve bui heeft. Ze stormt op me af en geeft me een stevige knuffel. Ik weet het, ik sta bij je in het krijt.

Hoe is het gegaan? Hij was behoorlijk intimiderend, eigenlijk. Waarom heb je me geen biografie gegeven? Hij deed er ontzettend lullig over dat ik me niet had voorbereid. Kate slaat een hand voor haar mond. Het spijt me, ik heb er niet bij stilgestaan. Hij praat ook helemaal niet als een twintiger. Hoe oud ís hij eigenlijk? Jeetje, Ana, het spijt me. Ik had jou beter moeten briefen, maar ik was zo in paniek! Geef me het dictafoontje maar, dan schrijf ik het interview meteen uit.

Heb je de soep opgegeten? Het is de grootste onafhankelijke doe-het-zelfzaak in de regio en na vier jaar werken weet ik over ongeveer alles wat we verkopen wel iets te vertellen — hoewel ik zelf ironisch genoeg geen doe-het-zelver ben. Ik ben veel meer een opgekropen-in-een-lekkere-stoel-bij-de-open-haard-met-een-boek-soort meisje.

We heb ben het druk — het zomerseizoen is net begonnen en iedereen is aan het klussen in huis. Mevrouw Clayton is blij me te zien. Ik kan nog een p a ar uurtjes werken v a nda a g. Ze stuurt me na a r de opslagk a mer om de sch a ppen bij te vullen en al snel ga ik op in mijn werk. Als ik l a ter die dag thuiskom, zit K a therine met haar koptelefoon op achter h aa r laptop te werken. Ze heeft nog steeds een roze neus, m aa r ze is blijkbaar erg op dreef en typt als een bezetene.

Ik plof neer op de b a nk en denk a an het essay d a t ik moet a fmaken en a l het studeerwerk dat ik v a nd a ag niet kon doen, omd a t ik opgezadeld was met Goed ged aa n! Ongelooflijk dat je zijn a a nbod voor een rondleiding hebt afgesl a gen.

Hij wilde duidelijk graag meer tijd met je doorbrengen. Ik bloos en mijn hart begint opeens sneller te sl a an. D a t kan toch niet de reden zijn? Hij wilde me gewoon l a ten zien dat hij heer en meester was v a n zijn domein. Ik merk d a t ik op mijn lip bijt en hoop dat K a te er niets van merkt. Ik denk het niet, ze gaat helem aa l op in haar tr a nscriptie. Heb je ook nog a a ntekeningen gemaakt?

Ik k a n hier ook nog wel een goed a rtikel van m a ken. Hij is echt w a lgelijk kn a p, vind je niet? Ik geloof dat het lukt. Ik leid h aa r a f met vleierij, d a t werkt altijd. Kom op zeg, hij bood je ongeveer een baan a an! En a ls je bedenkt d a t ik het interview op het allerl a atste moment a an je heb opgedrongen, heb je het prim a gedaan. Ik vlucht n a ar de keuken. Wa a rom moet ze erover blijven doorg aa n?

Bedenk iets — snel. Ik zoek w a t ingrediënten voor een broodje bij elkaar, zodat ze mijn gezicht niet meer k a n zien. D a t was trouwens het meest gên a nte moment. Ik voelde me er vreselijk bij en hij werd behoorlijk pissig v a n de vra a g. Ik ben blij d a t ik hem nooit meer hoef te zien.

Ik heb het idee dat hij je nog a l leuk vond. Me nog a l leuk vond? Nu houdt ze me voor de gek. Die avond pr a ten we niet meer over Christian Grey, tot mijn grote opluchting. Na het eten k a n ik eindelijk met K a te a a n de eett a fel zitten werken. Jezus, is die vrouw even op de verkeerde plek, op het verkeerde tijdstip in de verkeerde eeuw geboren!

Tegen de tijd dat ik klaar ben, is het middern a cht en ligt K a te all a ng in bed. Tot a al uitgeput schommel ik na a r mijn k a mer, trots d a t ik zo veel werk heb weten te verzetten, en d a t voor een m a andag. Ik nestel me in mijn witte bed met ijzeren spijlen en wikkel me in mijn moeders l a pjesdeken. Ik sluit mijn ogen en v a l meteen in slaap. Die nacht droom ik over donkere pla a tsen, kale, koude witte vloeren en grijze ogen.

K a te is ook druk. Ze is bezig de l aa tste editie van het universiteitsbl a d s a men te stellen voor ze het moet afsta a n a an de nieuwe redacteur en ook zij blokt voor haar examens.

Op woensd a g voelt ze zich a l veel beter en hoef ik gelukkig niet l a nger naar ha a r roze-flanel-met-te-veel-konijnen-pyj a ma te kijken. Ik bel mijn moeder in Georgia om te horen hoe het met ha a r g a at, m a ar ook zodat ze me succes k a n wensen met mijn tentamens.

Eigenlijk verveelt ze zich gewoon en heeft ze iets nodig om de tijd te doden, maar ze heeft de aand a chtsp a nne v a n een goudvis. Volgende week is het weer iets anders. Ik maak me wel eens zorgen om h aa r. Ik hoop d a t ze geen extr a hypotheek heeft afgesloten voor dit l aa tste plan. En ik hoop dat Bob — h aa r relatief nieuwe, maar veel oudere echtgenoot — een oogje in het zeil houdt nu ik d aa r niet meer ben.

Hij lijkt wel een stuk st a bieler d a n Echtgenoot Nummer Drie. Ik aarzel even, w a ardoor ik m a ms volledige a andacht heb. Heb je iem a nd ontmoet? De opwinding in h a ar stem is duidelijk te horen. Ik m a ak me zorgen om je. Hoe g aa t het met Bob? L a ter die a vond bel ik Ray, mijn stiefv a der, mams Echtgenoot Nummer Twee. De man die ik als mijn v a der beschouw en de man wiens na a m ik draag. Het is een kort gesprek.

Eigenlijk is het zelfs niet meer d a n een eenzijdig gebrom a ls antwoord op mijn voorzichtige vr a gen. R a y is geen prater. Maar hij leeft nog, kijkt nog steeds n a ar voetbal op tv en a nders gaat hij bowlen, vliegvissen of m aa kt hij meubels. R a y is een bekw a me timmerm a n en de reden d a t ik het verschil ken tussen een handboor en een h a ndz a ag.

Het lijkt erop dat a lles goed ga a t met hem. Op vrijd a gavond zijn Kate en ik net a an het bespreken w a t we die a vond ga a n doen — we willen even weg van de boeken, v a n ons werk en van het universiteitsblad — als de deurbel gaat. José was de eerste persoon die ik ontmoette toen ik bij de universiteit aankwam die er net zo verloren en eenzaam uitzag als ik.

We herkenden een soort geestverwantschap in elkaar en sinds die dag zijn we bevriend. We hebben niet alleen hetzelfde gevoel voor humor, maar we ontdekten ook dat Ray en de pa van José in dezelfde legereenheid hadden gezeten. Onze vaders zijn daarom ook goede vrienden geworden. Hij is echt superslim, maar zijn passie is fotografie. José heeft oog voor mooie composities. Dat zou in het blad moeten komen. Er gaat niets boven lastminutewijzigingen op een vrijdagavond.

Ik wil graag dat je meegaat naar de opening. José en ik zijn goede vrienden, maar diep vanbinnen weet ik dat hij meer wil. Hij is lief en grappig, maar ik val gewoon niet op hem. José is meer de broer die ik nooit had. Katherine plaagt me vaak dat ik het vriendje-willen-gen mis, maar het ligt anders — ik ben gewoon nog niemand tegengekomen die Soms vraag ik me af of er iets mis is met mij. Misschien heb ik te veel tijd doorgebracht in het gezelschap van mijn literaire helden en zijn mijn verwachtingen en idealen daardoor veel te hoog geworden.

Maar in werkelijkheid is er gewoon nog nooit iemand geweest die me dat gevoel gaf. Tot erg kort geleden , fluistert het nog zwakke stemmetje van mijn onderbewustzijn. Ik wis de gedachte meteen. Ik moet er niet aan denken, zeg, niet na dat gênante interview.

Bent u homo, meneer Grey? Ik huiver bij de herinnering aan die vraag. Ik weet dat ik sindsdien bijna elke nacht over hem heb gedroomd, maar dat is vast om die verschrikkelijke ervaring uit mijn systeem te wissen, hoop ik. Ik kijk hoe José de fles champagne opent. Hij is lang en door zijn spijkerbroek en T -shirt lijkt hij één grote spierbundel met een gebruind lichaam, donker haar en brandend donkere ogen. Ja, José is best lekker, maar ik denk dat hij de boodschap ondertussen wel begrepen heeft: De kurk vliegt met een plop uit de fles en José lacht.

Op zaterdag in de winkel werken is zwaar. We worden bestormd door doe-het-zelvers die staan te popelen om hun huis op te knappen. Meneer en mevrouw Clayton, John en Patrick — de andere twee parttimers — en ik moeten ontzettend hard rennen en vliegen.

Maar rond lunchtijd is het even windstil en mevrouw Clayton vraagt me om wat bestellingen te controleren, terwijl ik achter de kassa discreet mijn bagel opeet. Ik ga helemaal op in mijn taak. Ik controleer of de catalogusnummers, benodigdheden en bestelbonnen met elkaar overeenkomen; mijn ogen schieten van het scherm naar het bestelboek om te kijken of de nummers kloppen.

En dan, om een of andere reden, kijk ik even op Wat een aangename verrassing. Wat heeft hij hier te zoeken? Komt-ie een beetje doen alsof hij een buitenmens is met warrig haar, crèmekleurige grofgebreide trui, jeans en wandelschoenen? Ik denk dat mijn mond is opengevallen en ik kan geen woord uitbrengen, want mijn hersenen zijn tijdelijk uitgeschakeld.

Er speelt een kleine glimlach om zijn lippen en zijn ogen lichten op alsof hij geniet van een of ander binnenpretje.

Wat fijn u weer te zien, mevrouw Steele. Ik schud mijn hoofd om weer bij zinnen te komen. Mijn hart gaat als een gek tekeer en ik kan niet anders dan blozen, terwijl hij me blijft aanstaren. Het beeld dat ik van hem had, doet hem geen eer aan. Hij is niet gewoon knap — hij is het toonbeeld van mannelijke schoonheid, adembenemend, en hij is hier. Eindelijk herstellen mijn cognitieve functies zich en maken ze contact met de rest van mijn lichaam.

Hij lacht naar me en weer lijkt het alsof hij iets in zijn schild voert. Het is zo verwarrend. Ik haal diep adem en haal mijn ik-werk-hier-al-jaren-gezicht boven. Wilt u ze zien? Een kleine frons verschijnt in zijn perfecte wenkbrauw.

Ik ben zo blij dat ik vanochtend mijn mooiste spijkerbroek heb aangedaan. Ik kijk even naar hem op, maar daar heb ik meteen spijt van. Allemachtig, wat is hij knap! Waarom is hij in Portland? Ik veeg het meteen van tafel. Wat zou deze knappe, machtige, ontwikkelde man met mij moeten? Het idee is te absurd voor woorden. Doe alsof je neus bloedt, Ana! Die zit in Vancouver. Niet voor jou , zegt mijn onderbewustzijn spottend en luid en duidelijk.

Ik schaam me voor mijn dwaze, oncontroleerbare gedachten. Hij staart naar de selectie kabelbinders die we hier verkopen. Wat gaat hij daar in hemelsnaam mee doen? Ik zie echt geen doe-het-zelver in hem. Hij bukt en kiest een pakje. Daar huurt hij toch gewoon mensen voor in? Ik kleur nog feller rood. Wat gebeurt er met me? Ik voel me weer veertien — onhandig zoals altijd en ongemakkelijk. Ogen naar voren, Steele! Om mezelf bezig te houden, pak ik de twee maten afdekplakband die we hebben uit het rek.

Onze vingers raken elkaar kortstondig en die tinteling is er weer, het schiet door me heen alsof ik een blootliggende stroomkabel heb aangeraakt. Wanhopig graai ik om me heen, op zoek naar mijn evenwicht. Zijn pupillen worden iets groter. We hebben synthetisch en natuurlijk vezeltouw Snel en met trillende vingers meet ik vierenhalve meter af, heel bewust van zijn brandende grijze blik. Ik durf hem niet aan te kijken. Kan het nóg zelfbewuster.

Ik gaap hem aan zonder dat ik een woord kan uitbrengen. Probeer rustig te blijven, Ana , smeekt mijn gemartelde onderbewustzijn op haar knieën. Jij bent mijn ding! Ik fluit haar meteen terug, ik schaam me dood dat mijn psyche er ideeën boven haar stand op na houdt. Waarom is hij zo geïnteresseerd? Of misschien is hij verveeld en probeert hij dat te verbergen. Hij knikt, grijze ogen vol pretlichtjes. Ik bloos en mijn ogen dwalen op eigen initiatief af naar zijn comfortabele spijkerbroek.

Ik heb denk ik de kleur van het communistisch manifest. Stop NU met praten! Eindelijk stelt hij me een normale vraag, zonder al die toespelingen en dubbele bodems Ik klamp me eraan vast alsof het een reddingsboot is en vertel de waarheid. Mijn huisgenote is de schrijfster.

Ze is er erg blij mee. Ze is redacteur van het universiteitsblad en ze was er kapot van dat ze het interview niet zelf kon doen. Ik had niet op dit antwoord gerekend. Ik schud mijn hoofd, want ik zou het echt niet weten. Kate is me eeuwig dankbaar als ik dit voor elkaar krijg. Ik zet het idee uit mijn hoofd — hoe kun je dat nou denken Zijn lippen gaan uit elkaar, alsof hij gure lucht inademt en hij knippert met zijn ogen.

Een fractie van een seconde staat hij er een beetje verloren bij, de aarde wankelt om haar as en de tektonische platen verschuiven. Je moet me dan wel voor tien uur bellen morgenochtend. Opeens komt Paul tevoorschijn aan de andere kant van de gang. Hij is meneer Claytons jongste broer. Ik wist dat hij terug was uit Princeton, maar ik had niet verwacht hem te zien vandaag. Paul is altijd mijn maatje geweest en het is bij dit bizarre gesprek met de rijke, machtige, buitengewoon aantrekkelijke controlfreak Grey fijn om met iemand te praten die normaal is.

Paul geeft me onverwacht een heel dikke knuffel. Ben je thuis voor de verjaardag van je broer? Je ziet er goed uit, Ana, erg goed. Ik schuifel wat ongemakkelijk met mijn voeten. Het is leuk om Paul te zien, maar hij doet altijd zo overdreven familiair. Wanneer ik even naar Christian Grey opkijk, zie ik dat hij ons als een havik in de gaten houdt; zijn ogen donker en onderzoekend, zijn mond hard en onbewogen. Waar hij eerst de vreemd-geïnteresseerde klant was, is hij nu iemand anders — koud en afstandelijk.

Ik sleep Paul mee en ze bekijken elkaar eens goed. Er hangt opeens een ijskoude sfeer. Meneer Grey, dit is Paul Clayton. Zijn broer is de eigenaar van deze zaak. Hij is thuis vanuit Princeton, waar hij bedrijfskunde studeert.

Van Grey Enterprises Holdings? Grey glimlacht beleefd zonder dat zijn ogen meedoen. Ze is erg behulpzaam geweest. Ik haal diep adem en loop naar de kassa. Wat is er met hem aan de hand? Hij volgt elke beweging die ik maak, zijn grijze ogen intens en mysterieus. Het maakt me onzeker. Ik kan bijna niet ademen. Ik stop gehaast zijn aankopen in een plastic tas. Ik knik, niet in staat om iets te zeggen en geef hem zijn creditcard terug.

Ik ben blij dat mevrouw Kavanagh het interview niet kon afnemen. Er is niet veel meer van me over dan een trillende wirwar van vrouwelijke hormonen. Ik blijf nog een paar minuten naar de gesloten deur staren, waar hij doorheen is gelopen, voordat ik terug op Aarde ben.

Oké — ik vind hem leuk. Zo, ik heb het aan mezelf toegegeven. Ik kan me niet langer voor mijn gevoel verbergen. Ik heb me nog nooit zo gevoeld. Ik vind hem aantrekkelijk, erg aantrekkelijk. Maar het heeft geen zin, ik weet het, zucht ik vol bitterzoet verlangen. Het was gewoon toeval dat hij hier was.

Ach, ik kan hem vast ook wel van een afstand bewonderen. Dat kan geen kwaad. En als ik een fotograaf vind, dan kan ik daar morgen al een goed begin mee maken. Verheugd bijt ik op mijn lip en grinnik als een schoolmeisje. Ik moet Kate bellen en een fotoshoot regelen. Ik zit ergens achter in de voorraadruimte en probeer mijn stem zo normaal mogelijk te laten klinken. Denk je niet dat hij daar was om jou te zien? Mijn hart maakt een sprongetje bij die gedachte, maar het gevoel is slechts van korte duur.

De saaie en teleurstellende realiteit is dat hij hier voor zaken was. Ik hoor dat soort dingen te weten. Hij zegt dat hij in de buurt verblijft. Hij doet aan beleefd, misschien. En een klein stemmetje fluistert: Misschien heeft Kate wel gelijk.

Ik krijg overal kriebels als ik bedenk dat hij me misschien, heel misschien, echt leuk vindt. Tenslotte zei hij wel dat hij blij was dat Kate het interview niet had afgenomen. Ik word helemaal blij van de gedachte dat hij me dan toch misschien een beetje leuk vindt. Dan brengt Kate me weer naar de realiteit. Levi, de huisfotograaf, kan niet.

Hij is het weekend bij zijn ouders in Idaho Falls. Vraag jij hem maar — voor jou doet hij alles. Daarna bel je Grey en vraag je hem waar hij ons wil hebben. Soms is ze zo bazig! Ik bel José en spreek net een boodschap in als Paul de ruimte binnenkomt, op zoek naar schuurpapier.

Kate voelde zich niet lekker. Hij schudt zijn hoofd in ongeloof. Telkens als hij thuis is, vraagt hij me uit.

En ik zeg altijd nee. Het is een ritueel geworden. Ik heb het nooit een goed idee gevonden om uit te gaan met de broer van mijn baas en daarnaast is Paul wel knap, op een gezonde boy next door -manier, maar hij is beslist geen literaire held.

Zelfs niet met wat fantasie. In gedachten trek ik een wenkbrauw op, die ik meteen weer terugfluit. Ik moet vanavond studeren, volgende week heb ik mijn laatste tentamens. Ana belt je terug over de locatie en het tijdstip. We zien je morgen. Het enige wat we nu nog moeten doen is beslissen waar en wanneer.

Ik haal diep adem en toets, met trillende handen, het nummer in. Er valt een korte stilte. Wat fijn om van u te horen. Hij is verrast, denk ik, en hij klinkt zo Mijn adem stokt en ik bloos. Ik realiseer me opeens dat Kate me met open mond zit aan te kijken en ik loop de keuken in om haar kritische blik te vermijden. Ik haal kort adem. Welke locatie zou u het beste schikken, meneer? Zullen we om halftien morgenochtend afspreken?

Hoe kunnen een paar woorden je hoofd zo op hol brengen? Kate staat nu ook in de keuken en staart me volledig ontzet aan. Je vindt hem leuk! Ik heb je nog nooit zo Ze knippert verbaasd met haar ogen, normaal reageer ik niet eens op dit soort dingen. Ik voeg er dus snel aan toe: Daarna moet ik weer studeren. Die nacht ben ik rusteloos. Ik lig te woelen en te draaien en droom van brandende grijze ogen, overalls, lange benen, lange vingers en donkere, heel donkere plaatsen waar nog niemand is geweest.

O, wat zal ik er geweldig uitzien morgen met zo weinig slaap achter de kiezen , snauw ik naar mezelf. Ik sla mijn vuist op mijn kussen en probeer te kalmeren. Het Heathman staat in hartje Portland. Het indrukwekkende bruine gebouw werd nog net voor de beurscrash van de jaren twintig gebouwd. Travis is Josés vriend en loopjongen, hij is mee voor de verlichting. Kate heeft een gratis kamer voor de fotoshoot kunnen regelen in ruil voor een vermelding in het artikel. Als ze aan de receptioniste vertelt dat we hier zijn om Christopher Grey, de directeur, te fotograferen, wordt de kamer meteen bevorderd tot suite.

Een gewone suite blijkbaar, want kennelijk heeft meneer Grey de grootste suite van het hotel zelf al. Een overenthousiaste marketingmedewerker leidt ons naar de suite. Hij is vreselijk jong en om een of andere reden ook vreselijk zenuwachtig.

Ik denk dat Kates schoonheid en autoritaire gedrag hem afleiden, want hij is als was in haar handen. De kamers zijn elegant, rustig en luxe ingericht. Het is negen uur.

We hebben dus nog een halfuurtje om alles klaar te zetten en Kate weet duidelijk precies wat ze wil. Ana, zou jij kunnen vragen of ze wat drankjes brengen? En laat Grey weten waar we zitten. Ze is zo dominant.

Hij draagt een witte blouse met open kraag en een grijze flanellen broek die losjes op zijn heupen hangt. Zijn warrige haar is nog vochtig van het douchen. Mijn mond wordt droog als ik naar hem kijk Grey wordt naar binnen gevolgd door een man van midden dertig, met een kort kapsel en een stoppelbaardje. Hij draagt een donker pak met bijpassende das en staat stil in de hoek van de kamer.

Zijn kastanjebruine ogen kijken ons uitdrukkingsloos aan. Ik raak zijn hand aan en voel die heerlijke schok weer door me heen jagen. Het verlicht me, maakt me aan het blozen en mijn onregelmatige ademhaling moet wel hoorbaar zijn. Anastasia vertelde dat u vorige week ziek was. Ik stel mezelf gerust met de gedachte dat Kate op de beste privéscholen van de staat Washington heeft gezeten.

Haar familie is gefortuneerd en ze is ontzettend zelfbewust opgegroeid. Ze is niet zo snel onder de indruk van iemand en dat bewonder ik in haar. Zijn ogen koelen af als hij van mij naar Grey kijkt. Maar Katherine is niet van plan om José de touwtjes in handen te geven. Stap voorzichtig over de kabels. Hierna doen we nog een paar staande poses.

Travis zet de lichtapparatuur aan, waardoor hij Grey eventjes verblindt en hij mompelt een verontschuldiging. Daarna neemt hij er nog een paar met de camera op zijn statief, terwijl Grey zit en poseert, natuurlijk en geduldig, twintig minuten lang.

Mijn wens is uitgekomen: Onze ogen vinden elkaar tot twee keer toe en ik moet mezelf echt losrukken van zijn dromerige blik. Hij staat op en Travis haast zich om de stoel te verplaatsen. Josés Nikon klikt weer aan één stuk door. Ik kijk eventjes bezorgd naar Kate, die haar schouders ophaalt. Achter haar rug zie ik José chagrijnig kijken. Ik wacht vol zenuwen in de hotelgang terwijl Grey naar buiten wandelt, gevolgd door meneer Kort-Koppie. Taylor loopt de gang door en Grey kijkt me met zijn brandende grijze blik aan.

Christian Grey vraagt mij mee op een date. Hij vraagt of je koffie wil. Misschien denkt hij dat je nog niet wakker bent , valt mijn onderbewustzijn me spottend aan. Ik schraap mijn keel en probeer mijn zenuwen onder controle te krijgen. Taylor, die bijna aan het eind van de gang was, draait zich om en loopt op ons af. Ik knik, te verbaasd om iets te zeggen.

Hij is mijn chauffeur. We hebben hier een grote terreinwagen, dus hij kan de foto-uitrusting ook vervoeren. Kunnen we nu koffie gaan drinken? Grey lacht een verblindende, ontwapenende, natuurlijke, alle-tanden-bloot, geweldige lach.

Ik schiet langs hem naar binnen en stuit op Katherine en José, die in een hevige discussie verwikkeld zijn. José heeft een woeste en afkeurende blik in zijn ogen.

Ik steek mijn hand op in de hoop dat ze stopt met praten. Wonder boven wonder doet ze dat ook. Haar mond valt open. Ik geniet van het moment. Zeker voor iemand als jij. Bovendien beginnen de tentamens deze week en moet ik studeren. Ik blijf niet te lang. Ze perst haar lippen op elkaar alsof ze mijn verzoek overweegt. Uiteindelijk vist ze haar autosleutels uit haar zak en geeft ze aan mij. Ik geef haar de mijne. Blijf niet te lang weg of ik stuur een reddingsteam op pad om je te zoeken.

Als ik de suite uit stap staat Christian Grey te wachten. Hij leunt nonchalant tegen de muur en ziet er zo uit als een model dat voor een of ander chique glossy poseert. Ik ga koffiedrinken met Christian Grey We wandelen samen door de brede hotelgang naar de lift. Wat moet ik tegen hem zeggen? Ik ben verlamd door vrees. Waar gaan we het over hebben? Wat heb ik in hemelsnaam gemeen met hem? Hij drukt op de liftknop en bijna meteen staat die voor onze neus. De deuren glijden open en we kijken recht op een stelletje dat elkaar vol passie omhelst.

Verrast en gegeneerd laten ze elkaar abrupt los. Ze durven ons niet meer aan te kijken. Grey en ik stappen de lift in. Als ik voorzichtig door mijn wimpers naar Grey gluur, zie ik dat er iets van een lach om zijn lippen speelt, maar het is moeilijk te zeggen. Het jonge stelletje zegt niets en in pijnlijke stilte zakken we naar de begane grond. Er speelt zelfs geen goedkoop fluitmuziekje in de lift om ons af te leiden. De deuren gaan open en tot mijn grote verbazing pakt Grey mijn hand vast met zijn lange, koele vingers.

Ik voel een schok door me heen gaan en mijn hart begint meteen nog sneller te slaan. Hij leidt me naar buiten en achter ons horen we het stelletje opeens keihard giechelen. We wandelen door de ruime, drukke lobby naar de uitgang van het hotel, maar Grey vermijdt de draaideur. Het is een fijne zondag in mei. De zon schijnt en er is niet veel verkeer. Grey slaat links af en struint naar de hoek van de straat, waar we wachten tot de lichten op groen springen.

Christian Grey houdt midden op straat mijn hand vast. Niemand heeft ooit mijn hand vastgehouden. Ik voel me duizelig en mijn hele lichaam tintelt. Probeer rustig te blijven, Ana , smeekt mijn onderbewustzijn. Het licht springt op groen en we steken over. We wandelen vier straten verder en komen bij het Portland Koffiehuis, waar Grey mijn hand loslaat, zodat hij de deur voor me kan openhouden.

Wat wil je hebben? Ik ben even beduusd. Was dat een liefkozing? Gelukkig breekt mijn onderbewustzijn die gedachte meteen af. Nee, muts — hij vraagt of je zoete thee wilt. Je weet wel, met suiker. Ik blijf naar hem staren terwijl hij aanschuift in de rij.

Ik zou de hele dag zo naar hem kunnen kijken Hij is lang, gespierd en slank. En de manier waarop die broek op zijn heupen hangt Hij haalt zijn lange, sierlijke vingers een paar keer door zijn inmiddels droge, maar nog steeds warrige haar. Hmm, daar heb ik ook wel zin in. De gedachte duikt ongevraagd in me op en mijn gezicht wordt vuurrood. Ik bijt op mijn lip en kijk weer naar mijn handen, niet tevreden met de manier waarop mijn gedachten een loopje met me nemen.

Ik word roder dan rood! O, ik dacht gewoon aan mijn handen die door je haar gaan en ik vroeg me af of je haar lekker zacht aanvoelt. Hij heeft een dienblad vast, dat hij op het ronde tafeltje van berkenfineer zet. Hij geeft me een kop en een schotel, een kleine theepot en een bordje met daarop een theezakje: Twinings English Breakfast — mijn favoriet.

Hij heeft koffie genomen met in het melkschuim een prachtig bladvormpje. Hoe doen ze dat toch? Hij heeft ook een bosbessenmuffin voor zichzelf gekocht. Grey schuift het dienblad opzij, gaat tegenover me zitten en slaat zijn lange benen over elkaar. Ik kan haast niet geloven dat ik met Christian Grey in een koffiehuis in Portland zit. Hij weet dat ik iets voor hem achterhoud. Terwijl ik het theezakje op het schoteltje leg, kijkt Grey me vragend aan, zijn hoofd schuin.

Waarom dacht u dat we bij elkaar horen? Hij verwart me zo enorm! Ik wil wegkijken, maar ik kan niet — ik ben betoverd. Grey knikt licht en lijkt tevreden met mijn antwoord. Hij kijkt naar zijn bosbessenmuffin en haalt het papiertje er behendig af met zijn lange vingers. Ik kijk gefascineerd toe. Hij is ook niet jouw vriendje?

Paul is gewoon een vriend. Dat zei ik gisteren toch ook? Jezus, dat is echt persoonlijk! Ik ben alleen zenuwachtig als jij in de buurt bent, Grey. Kijk nou niet weer naar beneden. Ik zie je gezicht graag. Ik wou gewoon dat ik wist waarom je zo bloosde. En alsof ik erom gevraagd word, bloos ik. Hij trekt zijn wenkbrauwen op en, als ik me niet vergis, bloost hij ook een klein beetje.

Waarom heeft u me nog niet gevraagd om u bij de voornaam te noemen? Waarom is dit gesprek zo serieus geworden? Op deze manier had ik het me niet voorgesteld.

Ik kan haast niet geloven dat ik me zo vijandig opstel. Het lijkt wel alsof hij me wil afschrikken. Dat wil ik graag zo houden. Hij heeft nog steeds niet gezegd: Er is geen andere uitleg mogelijk en ik bedenk dat ik misschien beter af was geweest als Kate het interview had gedaan.

Twee controlfreaks bij elkaar. We leefden midden de beesten bij wijze van spreken, zagen wel dagelijks een stier de koe bespringen, moesten zelf koeien melken, we zagen eieren leggen en uitbroeden. We maakten het mee dat varkens naar de beer moesten en dat later biggetjes geboren werden. De veearts kwam om koeien kunstmatig te insemineren en we moesten helpen trekken als er een kalfje geboren werd, maar geen haar op ons kinderhoofdje dat eraan dacht dat de mensenwereld misschien ook wel op dezelfde wijze functioneerde!

Punt andere lijn, en niet eens een vraagteken. Zelf was ik echt wel heel erg naiëf. Zo dacht ik gedurende vele jaren dat God in zijn almacht het zo geregeld had dat priesters niet moesten plassen of naar het WC gaan.

Met hun lange soutane met 33 knoopjes was dit immers een bijna onmogelijke opdracht, en God zou daar wel een oplossing voor bedacht hebben. Mijn ogen vielen bijna uit hun kas toen ik het op zekere dag meemaakte dat een priester met soutane bij ons thuis naar het urinoir ging.

Een ander groot mysterie dat mijn levensloop zwaar beïnvloed heeft, draaide rond het begrip onkuisheid. We waren wel ingelepeld dat onkuisheid een vreselijke doodzonde was, en we vonden het dan ook goed dat moeder zo veel en zo grondig kuiste dat onkuisheid bij ons zeker geen kans maakte. Het washuis was ook de plaats waar de verse melk gefilterd en verkocht werd, zodat er ook regelmatig kliënten over de vloer kwamen, ook tijdens onze wasbeurt.

Voor het wassen moesten we van Ginette een weesgegroetje lezen om ons te beschermen tegen de zonde van onkuisheid. Ik vond dat vrij normaal want als ge gewassen wordt kunt ge maar beter ineens goed gekuist worden, in plaats van onkuis over te blijven.

We werden altijd rechtstaand gewassen, en als er een kliënt binnenkwam voor melk, dan moesten we ons draaien met onze poep naar de kliënt in plaats van frontaal ons piemeltje te laten zien.

Dit werd meteen één van de grootste levensvragen uit mijn jeugd. Wat maakte piemeltjes zo speciaal dat we ons telkens moesten omdraaien bij het binnenkomen van een klant om niet te vervallen in de doodzonde van onkuisheid? Telkens weer opnieuw vroeg ik me dit af…. Ik weet zeker dat die vraag, die me jarenlang heeft geobsedeerd, mede bepalend was voor mijn later dwangmatige behoefte om alsmaar meer jonge, nog onbehaarde piemeltjes te kunnen zien.

Ik was tien jaar oud toen op onze parochie de chiro werd opgericht en ik was enthousiast lid vanaf de eerste dag. Voor de chiro, was er precies zoals voor het misdienen , altijd tijd en ruimte.

Zowel ikzelf als later mijn vier zussen kwamen bij de leiding en in die jaren zat ons huis of onze koer wel altijd vol met chirojongens of -meisjes. Strijden en waken voor Christus en Vlaanderen …. Het was mijn leven. Ik zong de heroïsch aandoende chiroliederen uit die tijd altijd met volle overgave mee. Ik zit ze hier al schrijvend opnieuw te zingen, ik ken ze nog allemaal uit het hoofd.

Ons chirolokaal lag achter de bibliotheek, naast de gebouwen van brouwerij De Geest, die eigendom was van de toenmalige haute bourgeoisie burgemeester van onze gemeente. Uiteraard vloog er al eens een bal over de scheidingsmuur met de brouwerij en was er altijd wel een behendig kereltje te vinden ik niet dus om over de muur te klimmen en die bal terug te gooien. Op zekere keer moet het Dhr. Burgemeester te veel zijn geworden, want hij vereerde ons met een bezoek dat grote indruk naliet.

Al mankend van de jicht kwam hij aangezet in zijn zijden kostuum, hoge hoed en gelakte schoenen. Daarna begon hij in gebroken Vlaams uit te halen tegen de ongemanierde jeugd van heden die het eigendomsrecht niet respecteerde en vele andere waarden ook niet. De dag van mijn plechtige communie ben ik ook niet vergeten. Ik zat in het zesde leerjaar en was 11 ½ jaar oud.

Waarschijnlijk zou ik toen wel op mezelf verliefd kunnen geweest zijn, want mooier dan 11 ½ kan een jongentje voor mij niet worden….. Kindjes waren een geschenk van God en groeiden in de buik van de moeder.. Dit antwoord riep natuurlijk nog veel méér vragen op, want er werd bv. Als kinderen dan toch een geschenk van God waren, waarom kregen nonnetjes dan geen kinderen? Alle verder opduikende vragen werden door mezelf beantwoord door te verwijzen naar de almacht en alwijsheid van God.

Ik kreeg ook heel wat dure geschenken: Ik had die dag meer Leliaerts verslagen dan kroketjes gegeten. Na het zesde leerjaar moest ik natuurlijk naar het college. Omwille van de drukte thuis werd ik op internaat gestuurd in het college te Roeselare. Het ergste was dat ik die eerste jaren niet meer naar de chiro kon.

Na een paar jaar veranderde het regime, en mochten we wekelijks naar huis op zaterdagmiddag, en we moesten pas op maandagmorgen terug binnen zijn. Desomer was tijdens de grote vakantie al eens langs gekomen om vertrouwen te geven en vertrouwen te winnen. Hij leek me een heel vriendelijke en lieve priester, maar ik wist toen nog niet wat me allemaal te wachten stond. Om telkens voor drie weken van huis weg te zijn hadden we naast het gewone schoolgerief ook een hele uitzet aan klederen, ondergoed, turnpak e.

We sliepen op een grote slaapzaal die onderverdeeld was in kleine houten chambretjes, zonder deur, maar met een gordijntje ter bescherming van de privacy. We moesten één voor één aanschuiven in ons onderlijfje en pyamabroek, ook al vroor het dat het kraakte. Op zaterdag mochten we in de douchezaal een douche nemen, gelukkig wel met warm water. We moesten telkens per drie voor één van de douches plaats nemen. We moesten ons uitkleden voor het douchehok, maar mochten ons onderbroekje of turnboekje aanhouden zowat ¼ van de leerlingen droeg in die tijd geen ondergoed.

Voor het douchen moesten zij hun turnbroekje aandoen i. Met een gongslag werd aangegeven dat de eerste in het douchehok mocht, en zijn onderbroekje moest uitdoen. Een tweede gongslag gaf aan dat het water centraal bediend zou lopen, en een derde dat het sproeien zou stoppen.

Dan kreeg je even tijd om je af te drogen, een proper onderbroekje of terug je turnbroekje aan te trekken en naar buiten te komen. Dan was het aan de volgende en ten slotte aan de derde. Wij zagen elkaar dus niet naakt, maar de suf surveillant wèl, kwam hij kwam bij velen grondig controleren en inspecteren of ze wel degelijk proper gewassen waren, en ik had het voorrecht daarbij één van zijn lievelingetjes te zijn. De bijnaam van E. Dat hij zich verlaagde tot orale of anale seks met mij of andere jongens kan ik echter helemaal niet bevestigen.

De term pedofiel was toen nog geen gemeengoed. Ik heb dat woord pas voor het eerst gehoord tijdens een cursus psychologie van prof. Nuttin aan de K. Hij droeg zijn soutane, ik altijd een korte broek ik was 16 jaar als ik mijn eerste lange broek droeg , en dan voelde ik echt wel altijd een strelende en zoekende hand over en tussen mijn blote dijen glijden, maar dat stoorde me niet, en voor de andere studenten bleef dat onzichtbaar omdat de pupiter één volledig afgesloten blok vormde.

Soms kreeg ik ook een onmenselijk zware straf opgelegd voor een relatief klein vergrijp. Een opstel van 50 blz. Dat liep altijd uit op een partijtje schootje zitten en knuffelen en strelen, ook waar het eigenlijk niet hoorde.

Alleen de stank van pijptabak die zijn adem en kledij verpestte was er teveel aan. Wanneer ik voor het laatst een stijve piemel had gehad?

Ook niet als het vervolg een zoveelste les in seksuele voorlichting was. Dan trok hij mijn broekje en onderbroekje uit, streelde mijn piemel en balletjes tot ik een kanjer van een erectie kreeg en legde hij me bv. Hij leerde en toonde me hoe ik bij het wassen van mijn piemel de voorhuid moest achteruit trekken om de eikel te reinigen wat toen eerder pijnlijk overkwam.

Hoe de teelballen werkten en welke functie ze hadden, en welke de rol van de piemel was in het krijgen en verwekken van kinderen.

Die herhaalde masturbaties want daar kwam het op neer leiden echter nog niet tot een zaadlozing, hoogstens tot wat voorvocht dat vrij kwam. Ik vond het niet echt onaangenaam, maar wel heel verwarrend. Verder dan dat is hij nooit gegaan.

Na afloop werd mijn grote straf altijd kwijtgescholden. Dat overkwam ook anderen, en onder elkaar werd daar wel eens over verteld, maar dat het eigenlijk kindermisbruik was werd door niemand zo benoemd. Ik was toen 12, 13 jaar, terwijl ik pas laat begon te puberen. Ik bleef dus lang volledig onbehaard, en ik was al ruim 14 jaar toen dat veranderde en ik ook mijn eerste orgasme kreeg.

Het was in Binche, waar ik op vakantie was op de boerderij van nonkel Marcel, en ik had net een brief van thuis gekregen waarop een postzegel kleefde met de afbeelding van Maria met kind. Met enige fantasie kon je misschien wel het piemeltje van Jezus zien, want het was in elk geval duidelijk dat hij geen pamper droeg. Bij het eindeloos staren naar dat potlooddunne streepje dat Jezus piemel moest voorstellen, begon ik te fantaseren, en voor het eerst zèlf te masturberen en op bescheiden wijze klaar te komen.

Dan mochten ze alleen maar het wijdbeense turnbroekje van het college aanhebben, zonder onderbroekje, en moesten worstelen volgens de regels van de kunst, tot een van beiden met beide schouders tegen de grond werd gedrukt. Ondertussen lag de Poeper zelf ook tegen de grond om scheidsrechter te spelen, genietend van het spektakel dat zich door de openstaande broekpijpjes voor zijn ogen afspeelde.

En de winnaar mocht nadien nog even bij hem op schootje komen uitrusten…. Aangezien ik zeker geen vechtersbaasje was is dat me slechts één of twee keer overkomen. Misschien is het nu het gepaste moment in mijn verhaal om even het onderwerp pedo-priesters aan te snijden. Voor mij staat het vast dat het niet zo is dat veel priesters pedo geworden zijn als alternatief voor het celibaat bv. Zoals ook mij bijna overkomen is. Ik ben zeker dat — mocht ik echt priester geworden zijn — ik dezelfde problemen zou gekend hebben als veel lotgenoten.

Dezelfde moeilijkheden als gevolg van dezelfde mogelijkheden…. Noem het gerust slachtoffer , hoewel ik mezelf niet echt slachtoffer voelde toen het mij overkwam. Wie dan als opgroeiende jongen die vreemde gevoelens bij zich herkende had geen betere uitweg dan op zijn beurt te kiezen voor het priesterschap. Het gezag was groot, en de onderdanigheid en onmondigheid van de kinderen was recht evenredig.

De missies boden zelfs nog betere opportuniteiten! Voor mij staat het wel vast dat de kerk van veel praktijken op de hoogte was en ze ter bescherming van het instituut veelal met de mantel der liefde bedekte.

Anderzijds werd kindermisbruik 50 jaar geleden helemaal anders beoordeeld dan nu. Onder invloed van de gewijzigde tijdsgeest komen nu de schandalen uit de naoorlogse jaren naar boven, maar het is mijn overtuiging dat hetzelfde probleem zich al vele decennia eerder voordeed, maar doodgezwegen bleef. Hoewel ik reeds lang ronduit anticlericaal ben, ben ik er wel tegen dat de kerk miljoenen schadevergoeding moet betalen aan slachtoffers van toen. Dat priesters individueel aangesproken en veroordeeld worden, indien het strafrechterlijk niet meer kan, dan via een burgerlijke procedure, daar ben ik het wel mee eens.

De verjaringstermijn voor misdrijven tegen kinderen mag voor mij zelfs volledig afgeschaft worden, precies omwille van hun onmondigheid ten tijde van de feiten. Maar geld maakt geen vroegere situaties ongedaan, en tenslotte betreft het geld dat finaal van gelovigen afkomstig is die er op een andere manier goed mee wilden doen.

Er zijn nog noden genoeg in de wereld waarvoor hetzelfde geld op meer urgente manier zou kunnen aangewend worden. Wel blijft het schijnheilige contrast tussen woord en daad van die pedo-priesters absoluut schandalig, en het is het eerste waar ze allemaal zeer indringend zouden moeten mee geconfronteerd worden. In het laatste jaar van het lager internaat zat ik in de vierde latijns-wiskunde, en ik was een goede doorsnee leerling.

De opkomende puberteit en alles wat er bij hoort, veranderde mijn leven echter grondig. Eindelijk wist ik echt wat zeggen bij het wekelijks biechtscenario.

X aantal keer onkuisheid bedreven, alleen en met mezelf…. Het kon me elk uur van de dag overkomen. Er waren prikkels genoeg, zelfs op dat stomme college. Een van de gevaarlijkste prikkels was het Latijns-Nederlands woordenboek, waar de vertaling van een inmiddels vergeten Latijns woord dat begon met de letter M betekende: Vrouw die houdt van jonge gladde slaafjes… Vrouw die houdt van jonge gladde slaafjes… Terwijl ik die woorden murmelde opende zich een hele fantasiewereld voor me, en naarmate ik mezelf met het uiteinde van mijn lineaal onder de studiebank beroerde, hoe duidelijker die fanatasie en hoe groter mijn erectie werd.

Een mooie blanke vrouw met kleine borstjes, werd omringd door een aantal nubische slaafjes, naakt of enkel omgord met een piepklein lendendoekje. Ze moesten de vrouw strelen of koelte toewuiven met een palmtak. Er was overvloedig water, wijn en vruchten. De slaafjes mochten er pas van nippen als ze de vrouw voldoende hadden gestreeld en bevredigd…. Zelf streelde de vrouw haar gladde slaafjes zo dat de kleine erecties van hun jongenslid voortdurend actief rechtop bleven.

Slaafjes die niet voldeden werden genadeloos vervangen…. Het was mijn favoriete masturbatiefantasie in die jaren, en daarin speelde de vrouw evenzeer een rol als de jonge gladde slaafjes zelf. Ik kon op beiden verliefd zijn, beiden kon ze ook mijn erotische fantasie tot ongekende hoogtepunten brengen.

Wat een schitterend woordenboek was dat! Geen enkel ander schoolboek werd door mij ooit meer geraadpleegd. Mijn religieuze gevoelens waren er wel nog, maar werden misschien wel overschaduwd door het werk van de duivel in mij. Anderzijds was seks en vrouwen voor de klasmakkers rondom mij een even dagelijkse bekommernis als mijn fantasieën het waren voor mij.

Op het internaat circuleerden vanaf die tijd soft porno en blootboekjes naar hartenlust. Een één keer kreeg ik een regelrecht pedofiel tekstboekje in handen van iemand die blijkbaar gelijkaardige gevoelens had. Het ging over de bijzonder opwindende tentavonturen van jonge jongens op scoutskamp.

Het was meer dan genoeg om mijn fantasie nieuwe voeding te geven en mijn verwarring nog groter te maken. Soms was er wel een langere periode waarin ik tegen deze gevoelens en daden probeerde te vechten. Gebed, ascese, volop bezig zijn met andere dingen en de biecht moesten me helpen om bv. Ik wist dat indien het me lukte, dan een onverwachte natte droom zou komen, een spontane zaadlozing die niet zelf opgewekt werd, maar daarom niet minder hevig of fantasierijk was, en voor alle duidelijkheid, die moest je niet biechten.

Later werd me gezegd dat je aan je erotische dromen het best je eigen geaardheid kunt herkennen.. Die droomjongetjes hoeven er alleen maar voor te zorgen dat ik niet wakker wordt vooraleer ik heel eventjes een glimp van hun naaktheid kan opvangen, en dit eigenlijk altijd zonder echt seksuele activiteit.

Terwijl die seksuele interacties veel duidelijker aanwezig waren en zijn wanneer er door satan vrouwen of meisjes worden opgevoerd…. Toen ik jaar was gebeurde er iets mysterieus bij ons thuis. Allemaal onze beste kleren aan, vader en moeder centraal. Ik vertoonde reeds enkele slungelige pubertrekjes. Mijn broer oogde kwajongensachtig zoals altijd, en de meisjes met hun favoriete pop oogden zelfs nog braver dan ze in werkelijkheid al waren.

Er werd weinig uitleg verstrekt. Wat later vernam ik dat moeder naar de kliniek van Kortrijk moest om zwaar geopereerd te worden: In de tijdsgeest van toen werd daar heel weinig over gezegd, en nog veel minder getoond.

Wel hoorden we soms zijdelings vernoemen dat Anneke X of Rosa Y ook op dergelijke manier geopereerd werden, en dikwijls werd er bij verteld dat een jaar later bleek dat ze het niet gehaald hadden. De sfeer thuis voelde bedrukt aan, en aan ons kinderen, werd eigenlijk rechtstreeks nooit iets verteld.

Zowat een jaar later werd ik onverwacht bij moeder op de voûte groepen. Ze weende verschrikkelijk en liet me voor het eerst het bijzonder zware litteken van de operatiewonde zien. Ze vroeg me om veel voor haar te bidden, omdat ze nog zo graag wou meemaken dat alle kinderen konden afstuderen.

Ze vertelde er echter ook bij dat ze eigenlijk in plaats van gehuwd te zijn veel liever nonneke of ongehuwde meid bij een pastoor was geworden. Nog steeds maar heviger wenend vertelde ze tenslotte dat vader van haar dingen wilde die ze niet kon opbrengen, en dat hij seks met haar wilde die ze niet aankon, maar dat hij wel zijn verlangens tegen haar wil in doorzette.

Ik stond perplex, en wist als naiëve wereldvreemde jongen van 15 helemaal niet wat antwoorden , of hoe ik daarop moest reageren. De verwarring in mijn hoofd was enorm. Ik weet het niet goed meer, waar wellicht heb ik geantwoord dat ik inderdaad veel voor haar zou bidden en ik heb woord gehouden , en dat ze best eens met vader samen kon praten met de dokter over dat onderwerp. Wel heb ik er gedurende jaren een wat vreemde kijk tegenover vader aan overgehouden, en een nog meer meelijdende houding tegenover moeder.

Blijkbaar was het toch niet altijd rozengeur en maneschijn tussen hen beiden….. Moedertje, moedertje, wat heb jij ook een zwaar en lastig leven gehad… Moeder heeft haar borstamputatie nog meer dan 45 jaar overleefd, maar ondertussen heeft ze wel nog veel andere zware operaties ondergaan, teveel eigenlijk om in dit bestek allemaal te vernoemen.

Maar dit gesprek op de voûte was zeker een van de meest bevreemdende ervaringen uit mijn puberleven. Rond de kerstperiode kwam er een tekst rond het kerstgebeuren, waarin het woord circumcision besnijdenis voorkwam. Ik kende dus die vertaling wel, maar ik had er geen flauw idee van wat een besnijdenis precies was.

Dus vroeg ik het. Algemene hilariteit in de klas, en ik kreeg 4 blz. Daarmee wist ik echter nog steeds niet wat een besnijdenis was. Kunt U dat dan toch niet even uitleggen? Ik schreef mijn straf en zocht het op, ik had wel degelijk iets bijgeleerd, maar de wraakgevoelens om zoveel onrecht bleven sluimeren…. Drie jaar later, retorica, laatste jaar van het middelbaar, met twee semesters. Jaar ook van het maturiteitsexamen dat evt.

Dag van het examen Engels met Kerstmis. Die examens gebeurden altijd onder toezicht van een vreemde leraar. Bleek die leraar toch wel Mr. Debakker te zijn, die me drie jaar eerder zo onrechtvaardig had gestraft! Debakker trok helemaal wit weg. En bovendien heb ik dat maturiteitsexamen toch niet nodig want volgend jaar ga ik naar het klooster.

Ik verliet de klas, riep nog eens good luck naar de klasgenoten en trok naar de sportvelden om af te koelen. Het heeft me nog een flinke preek van de collegedirecteur opgeleverd, maar naar verluidt heeft Mr. Debakker ook zijn lesje gekregen. Eind goed, al goed zou ik zeggen. Dat laatste jaar was ik trouwens bondsleider van de K. Ik kon me net iets meer permitteren dan veel andere studenten. Met de besnijdenis anekdote heb ik een sprong van drie jaar gemaakt.

Ik was ondertussen dus verhuisd van het klein internaat naar het groot internaat drie laatste jaren van de humaniora , en De Poeper werd een jaar later overgeplaatst naar het meisjeslyceum O.

Het was niet alleen voor mij, maar ook voor veel andere internen een onuitgesproken vraag hoe hij daar aan zijn trekken zou komen. In mijn leven waren de belangrijkste evoluties dat ik na het veranderen van het internaatsregime terug op mijn parochie naar de Chiro kon.

Wat een paradijs was dat zeg! Het aantal knapen jongens van jaar in de lokale chiro verdubbelde op minder dan een jaar. Op zaterdag èn zondag waren we altijd samen bezig.

We bouwden zelfgemaakte burchten op de Chirozolder, bosspel, fietstochten en avonturentochten wisselden elkaar af. Als ik thuis was, zat de koer van ons huis altijd vol jongentjes, en we waagden ons aan de meest fanatasierijke tochten en spelletjes, waarvan het jaarlijkse kamp natuurlijk het hoogtepunt was.

Ik was hèèl graag gezien, en uiteraard was dat ook wederkerig. Mijn absolute favorieten waren de broertjes M. Vader Michel was enigszins gehandicapt, en runde samen met moeder Paula een kruidenierswinkeltje, waar ik zoveel mogelijk naar toe ging. Het gezin telde 6 ZES! Als het ene favorietje begon te puberen, stond zijn opvolgertje gegarandeerd klaar. Ik had hem wel 24 uur per dag, 7 dagen op 7 bij me willen hebben, maar dat lukte natuurlijk niet.

Hij heeft natuurlijk wel dikwijls bij me schootje gezeten, we hebben eindeloos gestoeid , ik heb zijn geurige jongensharen en zijn halsje subtiel gekust, maar eigenlijk was er nooit iets meer aan de hand. Ook bij de andere jongens niet trouwens. Tot mijn grote ontgoocheling heb ik hem ook nooit naakt gezien. Ik kon hem alleen maar helemaal naakt voor mij dromen…. Toch was mijn geaardheid wellicht niet iedereen ontgaan.

Vele jaren later zei één van mijn knapen me ooit: Smette was één van de twee eerste leiders in onze Chirogroep en is inmiddels overleden. Hij was ook een later veroordeelde pedofiel, maar zelf heb ik als kind onzer zijn leiding nooit iets verkeerds ervaren, anderen wellicht wel, want op een bep. Bij enkele andere mooie jongens had ik ooit wèl het voorrecht ze heel even naakt te mogen aanschouwen.

Elk jaar moesten we natuurlijk bij elk van onze knapen een huisbezoek brengen in voorbereiding van het jaarlijkse kamp.

Uitleg verstrekken over één en ander, en finaal was het ook de bedoeling hen te mogen inschrijven en de betaling te ontvangen. Eén van die bezoeken was bij de familie Lippens, in die tijd één van de enige echte villabewoners van de parochie. Terwijl ik met Hermans moeder bezig was kwam Herman een 12 jarige beauty ineens poedelnaakt vanuit de badkamer de living ingehuppeld. Zoals het in die middens hoorde, kwam hij beleefd maar ongegeneerd goedendag zeggen en een hand geven, om zich daarna in een intussen aangereikte handdoek te kunnen verhullen.

Ik heb ook eens enkele jongetjes naakt kunnen bewonderen bij een spelontmoeting met een naburige chirogroep. Ik had afgesproken met leider Daniel van V. De eerste keer werd het een binnenprogramma, gezien het bar slecht weer was.

Eén van de opdrachten die Daniel bedacht had, was dat van elke afdeling 5 jongens met de kleren die ze aan hadden een zo lang mogelijk touw moesten vormen geen touw eigenlijk, maar wel een aaneengesloten klederlijn. Algauw stonden daar tweemaal vijf jongetjes in hun onderbroekje te paraderen, maar er was nog geen winnaar bekend. Wie won weet ik niet meer, maar ik vermoed dat leider Daniel zijn doel had bereikt…. Hij is trouwens daarna ook nog naar het klooster gegaan.

Op het college internaat was ik weliswaar leider van de jongknapen en bondsleider van de K. Elke activiteit moest op voorhand aangevraagd en goedgekeurd worden, , de proost was bijna bij elke activiteit aanwezig , er was geen contact met het thuisfront, en buiten de K. Die uitbundige chirosfeer was er dus zeker nooit aanwezig. Ik heb slechts één erotisch getinte ervaring uit die periode. Op zekere keer was ik na een activiteit het lokaal aan het opruimen met één van de jongknapen…waarvan ik wist dat hij geen onderbroekje droeg.

Toevallig — en buiten mijn weten — zat hij plots vol belangstelling te bladeren in een uitgave van Paris Match, die er mogelijks na een recente papierslag was blijven rondslingeren. Vrouwen liepen er volledig naakt, mannen en oudere kinderen droegen er een peniskoker. Het woord peniskoker was hem duidelijk niet bekend. Zonder verder commentaar begon hij lachend een blad papier puntig in de vorm van een peniskoker te rollen, plooide het puntje over om de vorm min of meer samen te houden, trok zijn broekje omlaag en plantte de zelfgemaakte peniskoker op zijn inmiddels rechtopstaande schitterende piemel.

Hij begon er al lachend en gek doend even mee te paraderen, tot het kunstwerk helemaal zijn vorm verloor, en hij nonchalant terug zijn broekje optrok…. Gelijkaardige eenmalige ervaringen zal ik zeker nooit vergeten, met het risico dat ik — als ik ooit Alzheimer patiënt zou worden- alleen daar nog over zou spreken…..

Ondertussen naderde ik het einde van mijn humaniora. Voor het toenmalige PMS moesten we uitgebreide testen ondergaan , in voorbereiding van een latere beroeps- of studiekeuze.

Ik herinner me nog dat mij werd meegedeeld dat ik percentiel haalde het absolute maximum dus op vlak van sociale ingesteldheid, en dat, samen met mijn behoorlijke resultaten in Wiskunde, wetenschappen en Latijn leidde tot de conclusie dat er geen geschikter studieadvies kon gegeven worden dan de studies geneeskunde aan te vatten. Maar ik had mijn twijfels. Een beetje aangemoedigd door mijn moeder ook wel, en evenzeer door mijn vriend en zijn ouders koos ik uiteindelijk om toch maar naar het klooster te gaan bij de Paters Xaverianen.

Naarmate september naderde, voelde ik mij er echter minder en minder goed bij. Ik besefte eigenlijk toen reeds dat ik een verkeerde keuze maakte, en dat ik bv. De chiro nooit zou kunnen missen…. De laatste augustusdag van was het zover. Eigenlijk herinner ik me weinig details van die eerste dagen in het klooster. We reden met de auto van thuis tot even buiten Leuven. Ik weet niet eens meer wie er allemaal mee was.

Heel wat zaken zoals soutane, speciale grijze hemden en kostuum, priesterboorden, brevier, enz…. Hoeveel heb ik nooit geweten. Pas vier maanden later, met tweede Kerstmis zouden we voor het eerst voor één overnachting!

Het eerste jaar was het noviciaat. Novicenmeester was pater P. Er was niet alleen het noviciaat met zijn eigen recreatie- en leefruimte, maar ook het scholastikaat filosofofie, waar in die tijd heel veel aspirant-paters de studies volgden aan het CKS Centrum voor Kerkelijke Studies in Leuven of aan de universiteit.

Sommigen — zoals ik zelf van het tweede jaar - volgden ook een combinatie van opleidingen aan beide instituten. Maar niet dat eerste jaar dus, dat moest dienen om getraind te worden in bidden en werken Ora et Labora , in het leren van de regels en de geschiedenis van de Orde, in broederlijke omgang met elkaar, in gehoorzaamheid en ascese. We sliepen in kleine maar propere kamertjes op het vierde verdiep van dit groot gebouw. Ze waren wellicht slechts enkele jaren eerder gebouwd en ingericht.

Er was een lavabo, bureautafel, een boekenkast en een gewone kast met opklapbed. WC en douches waren er op de gang. De scheidingswanden tussen de kamers bestonden uit gyprocplaten zonder bijkomende geluidsisolatie. Persoonlijke bezittingen hadden we eigenlijk niet althans niet dat eerste jaar. Over geld beschikten we niet we konden trouwens nooit alleen buiten , de kamerdeur mocht niet op slot, brieven In of uit werden altijd eerst gelezen, en de dagindeling was vrij strak en sober, maar niet onmenselijk.

Het eten was altijd vrij verzorgd, en op feestdagen zelfs echt feestelijk! Er was een broeder kok, die assistentie had van Leona, een kokkin uit Leuven, wiens zevenjarig tengere zoontje op woensdagnamiddag, tijdens het weekend en het schoolverlof ook op het grote domein ronddwaalde en er zich stierlijk verveelde. Ik heb er nooit echt contact mee gehad.

Patatten schillen voor de meer dan zestig bewoners, en afwassen was vooral werk voor de novicen. Gezien ik tijdens het noviciaatsjaar een paar keer wekenlang met een voet in het gips zat na het voetballen was vooral patatten jassen mijn karwei bij uitstek. Op het kloosterdomein bevond zich ook een door buitenstaanders uitgebate kleinveeslachterij, waarboven zich een ruime hooizolder bevond. De slachter had twee leuke zoontjes van toen zowat elf en acht jaar oud, die ook regelmatig op het domein vertoefden en waarmee ik echt wel heel wat gezellige, speelse en leuke maar toch wel onschuldige uurtjes heb doorgebracht.

Er was ook een grote maar absoluut saaie bibliotheek, een paar ontvangstkamers voor gasten, en op het eerste, tweede en derde verdiep bevonden zich de megagrote kamers van de gevestigde paters-professoren. Dat eerste jaar probeerde ik echt wel heel volhardend een modelnovice te zijn, en in de ogen van de novicenmeester was ik het wellicht ook.

Ik probeerde me volledig toe te leggen op studie, gebed, en ascese waaronder ik vooral het bitterharde gevecht tegen het masturberen klasseer. Mijn beste vriend binnen de novicen was Bob Evers, een schitterende kerel waarmee ik nog steeds goed contact heb.

Met tweede kerstdag mochten we voor één overnachting naar huis. Het was een hele reis, met de trein van leuven naar Brussel, dan tot in Brugge, en dan twee keer veranderen van bus om eindelijk thuis te komen. Ik voelde me totaal wereldvreemd. Bovendien was ik gekleed in een grijs kostuum met kruisje en grijs hemd met priesterboord. Toen ik van de bus stapte was de eerste persoon die ik tegenkwam Mr.

Verbeke, directeur van de lagere school. Ik was nog een tiener, en zonk bijna in de grond van schaamte, of in elk geval van onwennigheid.

Thuis was er natuurlijk van weerskanten veel te vertellen, maar het onwennige bleef eigenlijk ook daar hangen. De misgezangen heb ik er meer uit plichtsgevoel dan uit overtuiging wel luidop meegezongen…. Na dat eerste trimester versoepelde het regime vrij snel.

De dure soutane, die voordien onze dagelijkse klederdracht was, werd niet langer verplicht. Oef, wat een ontlasting zeker voor ik die als kind dacht dat soutanedragers geen ontlasting kenden…. Met Pasen mocht ik zelfs reeds mijn chirouniform en fiets meebrengen met de trein, want ik kreeg toelating om de leiding te versterken in de Chiro van Bierbeek, waar ik de Kerelswerking onder mijn hoede kreeg. Gans die tijd kreeg ik minstens éénmaal per week een brief van Paul of Luc M.

Ook mijn zussen schreven me regelmatig, en uiteraard antwoordde ik telkens vroom en gepast. Alle inkomende en uitgaande brieven werden wel nog steeds gelezen. Als beloning voor mijn inzet mocht op zekere dag een delegatie van de chiroleiding van onze parochie op bezoek komen en een nacht overnachten op de hooizolder.

Veel details herinner ik me er wel niet van. En wat nog meer bijzonder was, was dat Luc M. Bij een andere gelegenheid, zelf en alleen bij mij op bezoek mocht komen, precies omdat onze wederzijdse wekelijkse briefwisseling zo vroom en bemoedigend was. Dat bezoek herinner ik me wel nog. Ik mocht mee om hem af te halen aan het station in Leuven.

Toen het echter tijd was om te gaan slapen, zei hij dat hij zich wat misselijk voelde, en vroeg of hij bij mocht slapen. Daar was uiteraard in het kleine opklapbed nauwelijks of geen plaats voor. Pas toen hij bleef aandringen ging ik akkoord. Toen hij zich tot op zijn ondergoed uitkleedde om bij mij te komen slapen wist ik niet waar ik het had. Nooit eerder was ik immers zo hevig op een jongentje verliefd geweest als op hem. Hij was zo ongelooflijk mooi, lief en vertrouwend dat het mij volledig onwerkelijk leek dat dit schattig jongentje de nacht bij mij in dit veel te smalle bed wilde doorbrengen.

Bovendien was ik zeer beducht voor de bewoners van de kamers naast mij, gezien de kamers wel extreem gehorig waren. Ik maande hem aan uiterst stil te zijn, want ik kon me moeilijk voorstellen welke problemen het zou geven mocht uitlekken dat we de nacht samen hadden doorgebracht. Ik heb de ganse nacht geen oog dichtgedaan en voortdurend in stille bewondering blijven genieten van zijn rustige en rustgevende, vertrouwde en vertrouwen gevende aanwezigheid.

Toen hij rustig bleek te slapen heb ik het echter niet kunnen laten hem boven zijn onderbroekje voorzichtig te strelen en te bevoelen…Eigenlijk was het de eerste keer dat ik ooit tegenover een jongetje in fout ben gegaan….

Niemand heeft me ooit over die nacht aangesproken, en het is ook de allereerste keer dat ik er, met gemengde gevoelens weliswaar, iets over zeg of schrijf…. We bleven daarna regelmatig met elkaar schrijven, en daarna heb ik Luc voor het eerst teruggezien enkele jaren later, toen we reeds voor een langere periode naar huis mochten en ik op bezoek ging bij hem thuis.

Moeder Paula vertelde me dat Luc juist een blindedarmoperatie had ondergaan en in het ziekenhuis lag. We zijn samen bij hem op bezoek geweest. Hij had nog steeds dezelfde verfijnde trekken, en was ook nog altijd even lief.

Maar toen hij op aangeven van zijn moeder zijn wonde toonde, merkte ik dat hij reeds schaamhaar had. De betovering was op slag verdwenen…… Ik spring uiteraard een beetje van de hak op de tak, maar reeds vanaf Pasen in het noviciaatsjaar werd alles duidelijk minder streng. De dag bestond nog altijd voor het grootste deel uit bidden, studie, karweien doen, sportactiviteiten of klussen doen in groep, maar niet meer zo sterk afgelijnd. Het was zowat 8 km. Niet de leeftijdsgroep waarop ik verliefd zou kunnen worden, maar ik vond het beter zo.

Ik deed het er zo goed dat de werking van mijn afdeling al gauw model stond voor de kerelswerking in de ganse streek. En voor het eerst viel ik blijkbaar zelfs bij een meisje in de smaak. De waardering vanuit de pastorij bereikte trouwens ook mijn oversten. Ik beschikte over veel tijd om activiteiten te plannen en uit te werken, en voor alles wat ik nodig had werd gezorgd. Ook met enkele ouders en medeleiders bouwde ik een goede band op.

Het was echt wel een sterke chirogroep. Toen ik maandelijks een gespreks- en ontspanningsavond organiseerde met leden van een jeugdclub in Brussel, gold dat over gans Brabant als een modelactiviteit om stadsjongeren en plattelandsjongeren samen te brengen. De chiro draaide er op een bijzonder laag pitje, enkele jongetjes van de meest uiteenlopende leeftijden kwamen er wekelijks langs om er wat rond te hangen of te sjotten in een reeds jaren afgedankt schooltje.

Slechts enkelen hadden een chirouniform. Ik had er assistentie van Bert, een jonge kerel van nauwelijks 15 jaar die er meer dan zijn best voor deed. We werden goede vrienden en bleven het tot vele jaren na mijn later huwelijk. Dan gaf ik hem een klinkende zoen en een dikke knuffel, maar hij was omzeggens nooit van me weg te slaan. Met een vijftal van die gasten zijn we trouwens ooit eens een paar dagen naar mij thuis geweest.

Van vader en moeder mochten we samen op de voute slapen, deels in hun bed, deels op een veldbeddetje ernaast. Naast mij sliepen in bed Mark S langs de ene kant en lieverdje Ferdy langs de andere kant. Ik heb hem de ganse nacht niet aangeraakt, hoewel de kans en verleiding groot was. Ferdy echter begon op een bep. Op het klooster zelf werd alles minder streng en secuur, je kreeg zelfs niet meer onder je voeten als je al eens een mis oversloeg, en studeren deed ik zowel aan het C.

We kwamen dus ook dagelijks buiten en konden ook vrij rondwandelen in Leuven. De tijdsgeest was vrij open op dat vlak. Er verschenen volop boeken over en in sommige films was zelfs kinderlijk naakt te zien bv. Lord of The Flies, de eerdere zwart-wit versie.

De kleurenversie uit de jaren negentig was op zijn Amerikaans tegennatuurlijk en liet tegen het oorspronkelijke boek in geen ruimte meer voor blote jongetjes. En in Barnens O en Novocento van Bertolluci bleken zelfs langer durende erecties bij nog onbehaarde jongetjes aan bod te komen. Maar toen was ik al niet meer in Leuven hoor. In het derde jaar gingen niet alleen mijn studieresultaten, maar ook mijn werkijver pijlsnel achteruit. Mijn geloofsovertuiging smolt als de zon.

Leuven was helemaal in de ban van mei 68, en dat zette zich ook volop in het klooster door, want we betoogden gretig mee en hebben evengoed de waterkanonnnen gevoeld als vele andere studenten..

Gewone burgerkledij werd overal de regel. Eén voor één verlieten studenten de orde. Na het derde jaar wist ik zeker dat ik er niet langer zou blijven, maar ik was helemaal niet voorbereid op een nieuw leven. Ik wilde geen universitaire richting meer beginnen gezien ik die enkel zou aankunnen mits hard te studeren. En ook de hoog oplopende nieuwe kosten voor mijn ouders wilde ik ten allen prijze vermijden. Ik besloot dan maar van dat vierde jaar een sabbat jaar te maken.

Dat laatste jaar werd een memorabel jaar, met zeker één van de meest negatieve ervaringen uit mijn leven en misschien — aansluitend daarop- ook wel één van de meest belangrijke positieve ervaringen die mijn latere leven richting zouden geven.

Na Antwerpen werd ik gevraagd om in Brussel in de wijk rond het Noordstation de vroegere chirogroep terug op te starten er was niemand meer van leiding, wel een paar behoorlijke lokaaltjes. Het noemde chiro, maar van het tiental kinderen dat die eerste keer kwam, waren er tien franstaligen. Ik deed mijn best om ook enkele nederlandstalige kinderen bij de groep te krijgen, en probeerde ze op zondagnamiddag toch op een speelse manier bezig te houden.

Ook daar was de pastoor van de parochie een pater Xaveriaan. Ook daar ging ik meestal van zaterdag op zondag met de fiets naar toe. Op zondagmiddag ging ik met de pastoor iets eten in een frituur, en nooit in mijn leven heb ik lekkerder steak champignon gegeten als daar…. Er waren twee predikanten voorzien, voor hooguit een twaalftal kinderen, franstalige jongens waarvan ik er geen enkele kende. Mij werd gevraagd om de recratieactiviteiten te organiseren en bij hen op de hooizolder boven de slachterij te overnachten.

Hij was de enige Vlaamse kandidaat-communicant maar moest door de pastoor afgehaald worden bij familie in Houthalen. Echt een onweerstaanbaar kereltje! Gezien hij de enige Vlaamstalige was en zelf geen Frans sprak of verstond, was hij voor een groot stuk op mij aangewezen.

Op een bepaald ogenblik staat Guido te plassen tegen een boom en wil ik een foto maken. Hij poseerde onder de douche een paar keer vrij uitdagend, maar gezien ik een flitslamp nodig had om daar te fotograferen was dat de andere jongens ook wel opgevallen.

Een andere jongen trok toen al zijn kleren uit en vroeg me om hem ook zo te fotograferen alles in het Frans natuurlijk. Ik probeerde ze tot rust te brengen, maar nog geen half uur later liepen ze allemaal naakt rond, al roepend en al showend , doen alsof ze elkaar neukten.

Ze hadden in elk geval veel meer gespecialiseerde kennis en woordenschat dan ik 10 jaar eerder. Alleen Guido was nog volledig aangekleed, maar plots vielen ze ook hem aan, en ook zijn kleren werden volledig uitgetrokken.

Ostentatief bleven ze me uitdagen om hen en ook Guido in die Kamasutra toestanden te fotograferen, iets wat ik uiteraard niet wilde en niet durfde. Ik kon er niets tegen beginnen, en was vooral bang dat het lawaai zou doordringen tot in de kloostergebouwen of tot bij een toevallige voorbijganger.

Het gebeuren liep totaal uit de hand. De chaos was enorm. Op een bepaald ogenblik heb ik toen mijn fototoestel genomen en ostentatief de film eruit getrokken en volledig bloot gesteld aan het licht, zodat hij vernietigd was. Nu wordt het echt tijd om te gaan rusten en te slapen. Daarop keerde beetje bij beetje de rust terug,.

De meesten trokken hun pyjama aan en vielen finaal in slaap. Wat gebeurd was verontrustte me zeer. Erop rekenend dat het biechtgeheim dat zeker toen echt wel absoluut was verdere problemen kon voorkomen. De twee laatste dagen bleef echter alles rustig, en ik werd door niemand ooit over het voorval aangesproken.

Ik kon het aanbod niet afslaan, en we spraken af de volgende week zaterdag om Toevallig had ik op mijn kloosterkamer nog een bijna nieuw volledig Chirouniform, gekregen van de ouders van een Antwerpse jongen die wellicht een tweetal jaar ouder was dan Guido en reeds uit zijn uniform gegroeid was. Ik stalde mijn fiets tegen het chirolokaal, en wachtte tot Guido er aan kwam.

Ik legde hem uit dat ik voor hem een tweedehands chirouniform had meegebracht en dat hij het tegelijk kon passen. Hij trok echter onmiddellijk al zijn kleren uit, en met een erectie van jewelste begon hij te poseren en te showen bovenop tafel. Het zat hem als gegoten, en hij was er ook echt blij mee. Hij was juist klaar met het aantrekken van het uniform toen er plots hard op de deur werd gebonsd.

Ik deed haastig open en er stond een rijkswachter met combi voor de deur. Ik legde uit dat ik sinds enkele maanden de nieuwe leider was hier, en dat ik voor één van de jongens van uit Antwerpen een tweedehands uniform had meegekregen en dat één van de nieuwe chiroleden het zojuist had aangepast, en dat ik het beter vond om daarbij de deur gewoon op slot te doen. Guido knikte alleen maar en toonde fier zijn uniform om zo alles wat gezegd werd te bevestigen.

Ondertussen legde de rijkswachter uit dat hij hier vroeger ook nog leider van de Chiro was geweest, en het verdacht gevonden had dat er een fiets tegen de gevel stond. Tenslotte vroeg hij of hij nog eens binnen kon zien, maar het lokaal was netjes opgeruimd. Alleen mijn tas met fototoestel stond er nog, maar daar stelde hij geen vragen over….. Hij was er fier op, en toen hij vroeg of hij er een paar mocht hebben voor zijn vader, heb ik geantwoord dat ik voor zijn pa wel eens een paar mooie gewone vergrotingen zou maken op hout gekleefd , wat ik dan ook gedaan heb.

Het fotovoorval zat me echter hoog, en verontruste me ten zeerste over mijn toekomst. Als die geaardheid echt zo onweerstaanbaar diep geworteld was, dan zou ik vroeg of laat zwaar in de problemen komen, en dingen doen die ik eigenlijk nooit wilde doen.

Tenslotte trok ik mijn stoutste schoenen aan en vertelde aan de toenmalige overste, dat ik vreesde echt een pedofiel te zijn, en dat ik raad of behandeling zocht. Pater Van Ekeren maakte in die tijd zelf een doctoraatsverhandeling in verband met homofilie. Hij was heel begrijpend en behulpzaam. Eerst regelde hij voor mij een consult bij Dr. Senghers, een nederlandse professor psychiatrie, bij wie ik op voorspraak van mijn overste reeds vrij snel een afspraak kon krijgen.

Ik moest ervoor naar Rotterdam met de trein. Hij luisterde aandachtig naar mij, stelde heel wat gerichte vragen en zei dat alleen een Rogeriaanse client-centered gesprekstherapie eventueel iets voor me kon betekenen.

Hij zou contact nemen met een daarin gespecialiseerde afdeling aan de universiteit van Leuven, en ik mocht er een paar weken later voor het eerst naar toe. Ik kwam er terecht bij een therapeute, een vrije jonge dame nog, die me uitlegde dat me niets zou opgelegd worden, dat alle gedachten en beslissingen vanuit me zelf moesten komen, dat zij alleen maar zou herhalen wat ik eerder had gezegd en wat haar belangrijk leek, zonder enige toegevoegde commentaar.

Telkens er een belangrijke conclusie genomen werd door mezelf dus zou ze die wel noteren. Ik kon er twee keer per week terecht voor een gesprek van ong. Ik was een vlotte babbelaar en vertelde er maar op los. Wellicht kwam alles wat ook hier reeds geschreven werd ook daar aan bod. Ik vertelde ook telkens welke aan het onderwerp gerelateerde boeken ik had gelezen, hoe het was verlopen op de chiro, enz… Finaal kwam ik toch wel tot enkele muurvaste besluiten, waar zij zelf helemaal bleek achter te staan.

Als ik later in het leven gelukkig zou willen zijn en goed functioneren moest ik eerst en vooral kunnen mezelf aanvaarden zoals ik ben. Ook als man met een bijzondere — vooral — visuele aantrekkingskracht naar jonge jongens. Mijn pedofiele geaardheid is in de eerste plaats een gave. Het maakt dat ik op een bijzondere manier kan genieten van schoonheid die anderen op een andere manier ervaren. Dit moet je aanvaarden zoals het is en in je leven blijvend een kans geven.

Het kan niet en het mag niet dat je met die gave omgaat op een manier die het allermooiste wat je kent breekt of kapot maakt. Stel voor jezelf grenzen van wat vooral niet kan, en dat is alles wat een jongetje eigenlijk niet wil of nog niet aan toe is. Je moet ook helemaal niet bang zijn om een relatie met een meisje vrouw aan te gaan, want er zit zeer zeker ook een heterokant aan jou. Het gaat om een soort biseksualiteit met een pedofiele op jonge jongentjes gerichte, vooral visuele component , maar tegelijk is er ook een eerder op de heteroseksuele praktijk gerichte component die ook een kans moet krijgen.

Beide componenten kunnen naast mekaar bestaan en een plaats krijgen in je leven, op voorwaarde dat je eventuele partner reeds bij de start van de relatie op de hoogte is en met die dubbele geaardheid kan leven.

Na afloop van die therapie die ongeveer zes maanden duurde voelde ik me enorm sterk en opgelucht. Ik wist dat er een combinatieweg was, en was het bezit van kinderporno wat pas in verboden werd aanvaardbaar gebleven, dan had ik wellicht nooit meer problemen gekend. Ik was klaar om het klooster te verlaten en een nieuwe weg in mijn reeds bewogen leven in te slaan.

Tijdens de laatste maanden van mijn verblijf in Leuven had ik me reeds ingeschreven aan de Sociale School van Heverlee, en er ook een kot gehuurd.

Tijdens het groot verlof merkte ik thuis echter ineens een advertentie op in let ledenblad van de Bond Van grote en jonge gezinnen: Het kwam er op neer dat je aan het HISS, verbonden aan het zeepreventorium In De Haan gratis kon studeren en logeren mits part-time te werken in de leefgroepen van de patiêntjes. Bovendien kon je er nog een extra centje zakgeld mee verdienen ook. Er was een opendeurdag voorzien, waar ik samen met mijn ouders naar toe trok. Het zeepreventorium bleek een zeer grote instelling te zijn in de Duinen en langs de kust van De Haan, waar vele honderden kinderen verbleven, meestal astmapatienten, maar ook kinderen met mucoviscidose of eczema, en een aantal sociale gevallen geplaatst door de jeugdrechter of het jeugdbeschermingscomité.

We werden er goed ontvangen, kregen een rondleiding in de gebouwen, en ook in die ook die van de school. We zagen hoe de kinderen er allemaal voltijds in training liepen en gezien het vakantie was, begeleid en geanimeerd werden door de studenten van de Sociale School. Het was precies een heel grote chirogroep op kamp. Tot mijn grote verrassing bleek er zelfs een groep jongens naakt in zee te zwemmen!

De refterdienst moest verzorgd worden, en tijdens de schooluren van de kinderen kregen ook de studenten les. Er werd verteld dat het er in de Sociale School wel degelijk streng en veeleisend aan toe ging, en dat zowat de helft van de studenten reeds in het eerste jaar afviel, precies omdat de combinatie Les-Studeren en het werk in de groepen toch wel zwaar uit viel. De leeftijdsgroepen van de kinderen waren afzonderlijk voor jongen en voor meisjes. Onze school zelf was wel gemengd natuurlijk, en er zou ook een levendige studentenclub actief zijn.

De studies liepen over drie jaar, waarvan drie maanden stage in het tweede jaar en zes maanden in het derde jaar. De meeste stages werden buitenshuis gedaan, en de school zou wel degelijk kwalitatief en goed aangeschreven zijn. Toen kregen we nog een bedrijfsfilm te zien.

Onvergetelijk voor mij was dat er ook een opname bij zat van een grote groep naakt douchende jongentjes… Mijn keuze was snel gemaakt, en ik was zeker niet bang om hieraan te beginnen, in tegendeel, ik was dolenthousiast! Bij aankomst, zowat een week later, kregen we per twee studenten een kleine kamer toegewezen. Studeren op de kamer kon. Een van de kamergenoten werkte in schema A, de andere in schema B, zodat bijna altijd een van beiden wisselend vrijgesteld was van groepsdienst , en we ook nooit hetzelfde weekend naar huis konden.

De eerste dag mochten we aangeven voor welke leeftijdsgroep we voorkeur hadden. Ik durfde niet te kiezen voor de copains jarigen of de Sioux , gewoon omdat ik bang was mezelf niet volledig onder controle te kunnen houden, zodat mijn gevoelens voor jongentjes misschien wel al te snel zouden duidelijk worden.

Ik koos dus om mezelf af te schermen voor de Beach Boys, leeftijdsgroep van jaar, allen studerend aan de middelbare school ook binnen de instelling en eigenlijk te oud voor mijn gevoelens, gezien op twee uitzonderingen na alle jongens reeds goed voorzien waren van schaamhaar, wat mijn visuele nieuwsgierigheid deed smelten als sneeuw voor de zon.

Het was natuurlijk even wennen, zowel aan de school als aan de leefgroep zeer heterogeen, met ongeveer evenveel Vlaamstalige als Franstalige kinderen. Er waren zwaar zieke kinderen bij en ook kleine bandietjes geplaatst en van uiteenlopend studieniveau. Er heerste een vrij zwaar drill-regime, zeker niet mijn stijl aantreden, silence, afstand nemen met de arm van de jongen voor U, enz….

Na een paar dagen was me reeds opgevallen dat bij de Beach Boys een bloedmooi jongetje rond liep dat volgens mijn inschatting minstens twee jaar jonger moest zijn dan de anderen, en dat hij er qua fysiek voorkomen helemaal niet thuis hoorde. Ik voelde me zowel geboeid door hem zelf als door zijn situatie. Het kereltje bleef me natuurlijk intrigeren. Hij was Franstalig, en had een aparte kamer. Sommigen hadden een aparte kamer, anderen sliepen per twee, een beetje volgens eigen voorkeur en volgens de bezetting.

Het was een ontzettend mooi, maar eerder brutaal jongentje, wat hem nog aantrekkelijker maakte. Hij liet zich helemaal niet doen door zijn oudere kameraden. Op een bepaald ogenblik besloot ik zijn persoonlijk medico-sociaal dossier eens te gaan inzien wat mocht en zelfs aangeraden werd voor de kinderen van uw groep.

Bleek dat hij geplaatst was door de jeugdrechter voor vrij zware feiten, ondanks het feit dat hij inderdaad amper 12 jaar oud was. Diefstallen, chantage, afpersing en geweld maakten deel uit van zijn erelijst.

Een paar dagen later toen ik de avondronde deed, was hij opnieuw poedelnaakt op zijn bed, op zijn knieën gezeten en met beide handen hield hij zijn poepgaatje zo ver mogelijk opengespreid en commandeerde: Ik heb beide feiten nog dezelfde avond gerapporteerd aan de pedagogisch directeur, en na het weekend is hij nooit meer teruggekomen. Het leven bij de Beach Boys verliep verder vrij aangenaam, ik had er ook jongens waarmee ik heel goed kon opschieten, ook al omdat ik zonder twijfel veruit het best tweetalig was van alle opvoeders-studenten.

Op school verliep ook alles prima. Ik werd reeds één van de eerste dagen benoemd tot klasvertegenwoordiger van de eerstejaars toch een zestigtal en als er al eens een probleempje rees, dan deed ik echt goed mijn best om te bemiddelen.

...

Prive escort limburg lisa prive ontvangst


voorwerpen in vagina slavin huren

Andrea st a art hem a a rzelend aan en st aa t er wat verloren bij. Hij draait zich l a ngza a m n aa r ha a r toe en trekt zijn wenkbrauwen op. Ik ben dus niet de enige.

Hij fronst en richt zijn a a nd a cht weer op mij. W aa r gaat dit over? Hij zet zijn ellebogen op de a rmleuningen en pl a atst zijn vingers voor zijn mond. N aa r Seattle verhuizen met K a te, een leuk appartementje zoeken, een b a an vinden. Biedt hij me nou een b a an aan? Denk ik wéér h a rdop. Zijn blik is intens, a lle humor is weg en diep in mijn m a ag voel ik mijn spieren samentrekken.

W a t gebeurt er? Ik moet weg — nu. Ik leun n aa r voren om de dict a foon te p a kken. En ik heb nog best een lange rit voor de boeg. Hij kijkt uit het r a am. Het is g a an regenen. Wat interesseert hem dat? Hij knijpt zijn ogen samen, op zoek n aa r iets. Ik weet het niet zeker. Wanneer zouden wij elka a r moeten ontmoeten d a n? Ik schud zijn hand nog een keer. Vreemd, die tinteling is er weer. Het zullen de zenuwen wel zijn. Hij beweegt zich met de soepelheid en eleg a ntie van een a tleet n a ar de deur en houdt deze w a genwijd voor me open.

N a tuurlijk doelt hij op mijn minder eleg a nte entree v a n net. Ik ben blij dat je zo om mij kunt l a chen , denk ik en ik wandel de lobbyruimte binnen. Ik ben verb aa sd als hij me n a ar buiten volgt. Zijn gedr a g ontg a at ook Andrea en Olivia niet.

Hij houdt het j a sje voor me open en belachelijk bewust van mezelf schud ik het aa n. Als hij het gemerkt heeft, k a n hij d a t goed verbergen. Met zijn wijsvinger duwt hij de liftknop in en we wachten samen op de lift — in mijn gev a l ongemakkelijk, in het zijne k a lm en beheerst. De deuren g a an open en ik h aa st me naar binnen, a ls een wanhopige ontsn a ppingspoging.

Ik wil hier echt weg! Ik dra a i me naar hem om. Hij sta a t nonch a lant in de deuropening met één h a nd tegen de muur geleund. Hij is wel echt heel erg kn a p. Zijn brandende grijze ogen staren me a an.

De lift komt aan op de begane grond en ik haast me naar buiten zodra de deuren opengaan. Ik struikel nog een keer, maar gelukkig lig ik dit keer niet spartelend op de smetteloze zandstenen vloer. Ik sprint naar de glazen deuren en dan sta ik weer in die heerlijke, bevrijdende, schone, vochtige buitenlucht van Seattle. Ik sluit mijn ogen, haal diep adem en probeer mijn evenwicht — of wat er nog van over is — terug te vinden.

Er is geen man die ooit zoveel bij me teweeg heeft weten te brengen als Christian Grey zojuist en ik snap er niets van. Is het zijn uiterlijk? Ik begrijp mijn irrationele reactie totaal niet. Opgelucht haal ik diep adem. Waar ging het in hemelsnaam allemaal over? Ik schud mijn hoofd. Holy shit — wat gebeurde er? Langzaam stabiliseert mijn hartslag zich en als ik weer normaal kan ademhalen, loop ik naar de auto.

Terwijl ik de stad achter me laat, speel ik het interview nog eens af in mijn hoofd. Ik heb me een beetje idioot gedragen en schaam me. Ik reageer vast weer overdreven op iets wat ik me inbeeld. Goed, dus hij is erg knap, vol zelfvertrouwen, autoritair en zelfverzekerd, maar aan de andere kant is hij ook arrogant en ondanks zijn goede manieren heeft hij te veel eigendunk en is hij kil.

Tenminste, zo komt hij over. Hij mag dan wel arrogant zijn, maar niet zonder reden — hij heeft nu al zoveel bereikt in zijn leven. Hij liet duidelijk merken dat hij geen zin had in mijn gestuntel, maar waarom zou hij ook?

Ik kan me er nog aan ergeren dat Kate me geen korte biografie heeft meegegeven. Als ik richting de snelweg rijd, dwalen mijn gedachten verder af.

Mensen die zo gedreven zijn om te slagen, maken echt indruk op me. Sommige antwoorden die hij gaf waren zo cryptisch — alsof hij iets te verbergen had. En Kates vragen dan — vreselijk! Over adoptie en of hij homo is Laat me door de grond zakken, nu! Elke keer als ik aan die vraag terugdenk, schaam ik me weer dood. En het is allemaal Kates schuld!

Ik kijk op de snelheidsmeter. Ik rijd voorzichtiger dan ik normaal zou doen. Het is de herinnering aan die twee indringende grijze ogen en die strenge stem die me zegt voorzichtig te rijden.

Ik schud mijn hoofd en bedenk dat Grey overkomt als iemand die twee keer zo oud is als in werkelijkheid. Vergeet het, Ana , spreek ik mezelf toe. Ik besluit dat het toch best een interessante ervaring was, maar dat ik er niet in moet blijven hangen. Zet het uit je hoofd.

Ik hoef hem nooit meer tegen te komen. Ik word al vrolijk bij de gedachte. Ik zet de stereo aan, draai de volumeknop open en ga heerlijk naar achteren zitten luisteren naar indierock, terwijl ik het gaspedaal helemaal intrap.

Eenmaal op de snelweg besef ik dat ik net zo snel mag rijden als ik zelf wil. Kate en ik wonen in een kleine buurt met duplexappartementen, niet ver van de universiteitscampus in Vancouver. Ik heb geluk gehad — Kates ouders hebben het appartement voor haar gekocht en ik betaal superweinig huur.

Het is al vier jaar onze thuishaven. Als ik de auto parkeer, voel ik gewoon al dat Kate binnen staat te popelen om een gedetailleerd verslag te krijgen. En ze is erg volhardend. Nou, alles staat natuurlijk al op de dictafoon.

Hopelijk hoef ik niet veel meer te vertellen dan wat er in het interview gezegd werd. Ze heeft duidelijk de hele dag gestudeerd — ze heeft haar roze flanellen pyjama met lieve konijntjes nog wel aan. Die gebruikt ze eigenlijk alleen als het uit is met een vriendje, als ze ziek is of gewoon als ze een depressieve bui heeft. Ze stormt op me af en geeft me een stevige knuffel. Ik weet het, ik sta bij je in het krijt. Hoe is het gegaan? Hij was behoorlijk intimiderend, eigenlijk.

Waarom heb je me geen biografie gegeven? Hij deed er ontzettend lullig over dat ik me niet had voorbereid. Kate slaat een hand voor haar mond. Het spijt me, ik heb er niet bij stilgestaan. Hij praat ook helemaal niet als een twintiger. Hoe oud ís hij eigenlijk? Jeetje, Ana, het spijt me. Ik had jou beter moeten briefen, maar ik was zo in paniek! Geef me het dictafoontje maar, dan schrijf ik het interview meteen uit. Heb je de soep opgegeten? Het is de grootste onafhankelijke doe-het-zelfzaak in de regio en na vier jaar werken weet ik over ongeveer alles wat we verkopen wel iets te vertellen — hoewel ik zelf ironisch genoeg geen doe-het-zelver ben.

Ik ben veel meer een opgekropen-in-een-lekkere-stoel-bij-de-open-haard-met-een-boek-soort meisje. We heb ben het druk — het zomerseizoen is net begonnen en iedereen is aan het klussen in huis.

Mevrouw Clayton is blij me te zien. Ik kan nog een p a ar uurtjes werken v a nda a g. Ze stuurt me na a r de opslagk a mer om de sch a ppen bij te vullen en al snel ga ik op in mijn werk. Als ik l a ter die dag thuiskom, zit K a therine met haar koptelefoon op achter h aa r laptop te werken. Ze heeft nog steeds een roze neus, m aa r ze is blijkbaar erg op dreef en typt als een bezetene. Ik plof neer op de b a nk en denk a an het essay d a t ik moet a fmaken en a l het studeerwerk dat ik v a nd a ag niet kon doen, omd a t ik opgezadeld was met Goed ged aa n!

Ongelooflijk dat je zijn a a nbod voor een rondleiding hebt afgesl a gen. Hij wilde duidelijk graag meer tijd met je doorbrengen. Ik bloos en mijn hart begint opeens sneller te sl a an. D a t kan toch niet de reden zijn?

Hij wilde me gewoon l a ten zien dat hij heer en meester was v a n zijn domein. Ik merk d a t ik op mijn lip bijt en hoop dat K a te er niets van merkt. Ik denk het niet, ze gaat helem aa l op in haar tr a nscriptie. Heb je ook nog a a ntekeningen gemaakt? Ik k a n hier ook nog wel een goed a rtikel van m a ken.

Hij is echt w a lgelijk kn a p, vind je niet? Ik geloof dat het lukt. Ik leid h aa r a f met vleierij, d a t werkt altijd. Kom op zeg, hij bood je ongeveer een baan a an! En a ls je bedenkt d a t ik het interview op het allerl a atste moment a an je heb opgedrongen, heb je het prim a gedaan.

Ik vlucht n a ar de keuken. Wa a rom moet ze erover blijven doorg aa n? Bedenk iets — snel. Ik zoek w a t ingrediënten voor een broodje bij elkaar, zodat ze mijn gezicht niet meer k a n zien. D a t was trouwens het meest gên a nte moment. Ik voelde me er vreselijk bij en hij werd behoorlijk pissig v a n de vra a g. Ik ben blij d a t ik hem nooit meer hoef te zien. Ik heb het idee dat hij je nog a l leuk vond.

Me nog a l leuk vond? Nu houdt ze me voor de gek. Die avond pr a ten we niet meer over Christian Grey, tot mijn grote opluchting. Na het eten k a n ik eindelijk met K a te a a n de eett a fel zitten werken. Jezus, is die vrouw even op de verkeerde plek, op het verkeerde tijdstip in de verkeerde eeuw geboren! Tegen de tijd dat ik klaar ben, is het middern a cht en ligt K a te all a ng in bed.

Tot a al uitgeput schommel ik na a r mijn k a mer, trots d a t ik zo veel werk heb weten te verzetten, en d a t voor een m a andag. Ik nestel me in mijn witte bed met ijzeren spijlen en wikkel me in mijn moeders l a pjesdeken. Ik sluit mijn ogen en v a l meteen in slaap.

Die nacht droom ik over donkere pla a tsen, kale, koude witte vloeren en grijze ogen. K a te is ook druk.

Ze is bezig de l aa tste editie van het universiteitsbl a d s a men te stellen voor ze het moet afsta a n a an de nieuwe redacteur en ook zij blokt voor haar examens. Op woensd a g voelt ze zich a l veel beter en hoef ik gelukkig niet l a nger naar ha a r roze-flanel-met-te-veel-konijnen-pyj a ma te kijken. Ik bel mijn moeder in Georgia om te horen hoe het met ha a r g a at, m a ar ook zodat ze me succes k a n wensen met mijn tentamens. Eigenlijk verveelt ze zich gewoon en heeft ze iets nodig om de tijd te doden, maar ze heeft de aand a chtsp a nne v a n een goudvis.

Volgende week is het weer iets anders. Ik maak me wel eens zorgen om h aa r. Ik hoop d a t ze geen extr a hypotheek heeft afgesloten voor dit l aa tste plan. En ik hoop dat Bob — h aa r relatief nieuwe, maar veel oudere echtgenoot — een oogje in het zeil houdt nu ik d aa r niet meer ben. Hij lijkt wel een stuk st a bieler d a n Echtgenoot Nummer Drie. Ik aarzel even, w a ardoor ik m a ms volledige a andacht heb.

Heb je iem a nd ontmoet? De opwinding in h a ar stem is duidelijk te horen. Ik m a ak me zorgen om je. Hoe g aa t het met Bob? L a ter die a vond bel ik Ray, mijn stiefv a der, mams Echtgenoot Nummer Twee.

De man die ik als mijn v a der beschouw en de man wiens na a m ik draag. Het is een kort gesprek. Eigenlijk is het zelfs niet meer d a n een eenzijdig gebrom a ls antwoord op mijn voorzichtige vr a gen. R a y is geen prater. Maar hij leeft nog, kijkt nog steeds n a ar voetbal op tv en a nders gaat hij bowlen, vliegvissen of m aa kt hij meubels.

R a y is een bekw a me timmerm a n en de reden d a t ik het verschil ken tussen een handboor en een h a ndz a ag. Het lijkt erop dat a lles goed ga a t met hem. Op vrijd a gavond zijn Kate en ik net a an het bespreken w a t we die a vond ga a n doen — we willen even weg van de boeken, v a n ons werk en van het universiteitsblad — als de deurbel gaat.

José was de eerste persoon die ik ontmoette toen ik bij de universiteit aankwam die er net zo verloren en eenzaam uitzag als ik. We herkenden een soort geestverwantschap in elkaar en sinds die dag zijn we bevriend. We hebben niet alleen hetzelfde gevoel voor humor, maar we ontdekten ook dat Ray en de pa van José in dezelfde legereenheid hadden gezeten.

Onze vaders zijn daarom ook goede vrienden geworden. Hij is echt superslim, maar zijn passie is fotografie. José heeft oog voor mooie composities. Dat zou in het blad moeten komen.

Er gaat niets boven lastminutewijzigingen op een vrijdagavond. Ik wil graag dat je meegaat naar de opening. José en ik zijn goede vrienden, maar diep vanbinnen weet ik dat hij meer wil. Hij is lief en grappig, maar ik val gewoon niet op hem. José is meer de broer die ik nooit had. Katherine plaagt me vaak dat ik het vriendje-willen-gen mis, maar het ligt anders — ik ben gewoon nog niemand tegengekomen die Soms vraag ik me af of er iets mis is met mij.

Misschien heb ik te veel tijd doorgebracht in het gezelschap van mijn literaire helden en zijn mijn verwachtingen en idealen daardoor veel te hoog geworden. Maar in werkelijkheid is er gewoon nog nooit iemand geweest die me dat gevoel gaf. Tot erg kort geleden , fluistert het nog zwakke stemmetje van mijn onderbewustzijn. Ik wis de gedachte meteen. Ik moet er niet aan denken, zeg, niet na dat gênante interview.

Bent u homo, meneer Grey? Ik huiver bij de herinnering aan die vraag. Ik weet dat ik sindsdien bijna elke nacht over hem heb gedroomd, maar dat is vast om die verschrikkelijke ervaring uit mijn systeem te wissen, hoop ik. Ik kijk hoe José de fles champagne opent. Hij is lang en door zijn spijkerbroek en T -shirt lijkt hij één grote spierbundel met een gebruind lichaam, donker haar en brandend donkere ogen.

Ja, José is best lekker, maar ik denk dat hij de boodschap ondertussen wel begrepen heeft: De kurk vliegt met een plop uit de fles en José lacht. Op zaterdag in de winkel werken is zwaar. We worden bestormd door doe-het-zelvers die staan te popelen om hun huis op te knappen.

Meneer en mevrouw Clayton, John en Patrick — de andere twee parttimers — en ik moeten ontzettend hard rennen en vliegen. Maar rond lunchtijd is het even windstil en mevrouw Clayton vraagt me om wat bestellingen te controleren, terwijl ik achter de kassa discreet mijn bagel opeet. Ik ga helemaal op in mijn taak. Ik controleer of de catalogusnummers, benodigdheden en bestelbonnen met elkaar overeenkomen; mijn ogen schieten van het scherm naar het bestelboek om te kijken of de nummers kloppen.

En dan, om een of andere reden, kijk ik even op Wat een aangename verrassing. Wat heeft hij hier te zoeken? Komt-ie een beetje doen alsof hij een buitenmens is met warrig haar, crèmekleurige grofgebreide trui, jeans en wandelschoenen? Ik denk dat mijn mond is opengevallen en ik kan geen woord uitbrengen, want mijn hersenen zijn tijdelijk uitgeschakeld. Er speelt een kleine glimlach om zijn lippen en zijn ogen lichten op alsof hij geniet van een of ander binnenpretje.

Wat fijn u weer te zien, mevrouw Steele. Ik schud mijn hoofd om weer bij zinnen te komen. Mijn hart gaat als een gek tekeer en ik kan niet anders dan blozen, terwijl hij me blijft aanstaren. Het beeld dat ik van hem had, doet hem geen eer aan. Hij is niet gewoon knap — hij is het toonbeeld van mannelijke schoonheid, adembenemend, en hij is hier.

Eindelijk herstellen mijn cognitieve functies zich en maken ze contact met de rest van mijn lichaam. Hij lacht naar me en weer lijkt het alsof hij iets in zijn schild voert. Het is zo verwarrend. Ik haal diep adem en haal mijn ik-werk-hier-al-jaren-gezicht boven.

Wilt u ze zien? Een kleine frons verschijnt in zijn perfecte wenkbrauw. Ik ben zo blij dat ik vanochtend mijn mooiste spijkerbroek heb aangedaan. Ik kijk even naar hem op, maar daar heb ik meteen spijt van. Allemachtig, wat is hij knap! Waarom is hij in Portland? Ik veeg het meteen van tafel. Wat zou deze knappe, machtige, ontwikkelde man met mij moeten?

Het idee is te absurd voor woorden. Doe alsof je neus bloedt, Ana! Die zit in Vancouver. Niet voor jou , zegt mijn onderbewustzijn spottend en luid en duidelijk. Ik schaam me voor mijn dwaze, oncontroleerbare gedachten. Hij staart naar de selectie kabelbinders die we hier verkopen. Wat gaat hij daar in hemelsnaam mee doen? Ik zie echt geen doe-het-zelver in hem. Hij bukt en kiest een pakje. Daar huurt hij toch gewoon mensen voor in? Ik kleur nog feller rood. Wat gebeurt er met me?

Ik voel me weer veertien — onhandig zoals altijd en ongemakkelijk. Ogen naar voren, Steele! Om mezelf bezig te houden, pak ik de twee maten afdekplakband die we hebben uit het rek. Onze vingers raken elkaar kortstondig en die tinteling is er weer, het schiet door me heen alsof ik een blootliggende stroomkabel heb aangeraakt. Wanhopig graai ik om me heen, op zoek naar mijn evenwicht. Zijn pupillen worden iets groter.

We hebben synthetisch en natuurlijk vezeltouw Snel en met trillende vingers meet ik vierenhalve meter af, heel bewust van zijn brandende grijze blik. Ik durf hem niet aan te kijken. Kan het nóg zelfbewuster. Ik gaap hem aan zonder dat ik een woord kan uitbrengen. Probeer rustig te blijven, Ana , smeekt mijn gemartelde onderbewustzijn op haar knieën. Jij bent mijn ding!

Ik fluit haar meteen terug, ik schaam me dood dat mijn psyche er ideeën boven haar stand op na houdt. Waarom is hij zo geïnteresseerd? Of misschien is hij verveeld en probeert hij dat te verbergen. Hij knikt, grijze ogen vol pretlichtjes. Ik bloos en mijn ogen dwalen op eigen initiatief af naar zijn comfortabele spijkerbroek. Ik heb denk ik de kleur van het communistisch manifest.

Stop NU met praten! Eindelijk stelt hij me een normale vraag, zonder al die toespelingen en dubbele bodems Ik klamp me eraan vast alsof het een reddingsboot is en vertel de waarheid.

Mijn huisgenote is de schrijfster. Ze is er erg blij mee. Ze is redacteur van het universiteitsblad en ze was er kapot van dat ze het interview niet zelf kon doen. Ik had niet op dit antwoord gerekend. Ik schud mijn hoofd, want ik zou het echt niet weten. Kate is me eeuwig dankbaar als ik dit voor elkaar krijg.

Ik zet het idee uit mijn hoofd — hoe kun je dat nou denken Zijn lippen gaan uit elkaar, alsof hij gure lucht inademt en hij knippert met zijn ogen. Een fractie van een seconde staat hij er een beetje verloren bij, de aarde wankelt om haar as en de tektonische platen verschuiven. Je moet me dan wel voor tien uur bellen morgenochtend.

Opeens komt Paul tevoorschijn aan de andere kant van de gang. Hij is meneer Claytons jongste broer. Ik wist dat hij terug was uit Princeton, maar ik had niet verwacht hem te zien vandaag. Paul is altijd mijn maatje geweest en het is bij dit bizarre gesprek met de rijke, machtige, buitengewoon aantrekkelijke controlfreak Grey fijn om met iemand te praten die normaal is. Paul geeft me onverwacht een heel dikke knuffel.

Ben je thuis voor de verjaardag van je broer? Je ziet er goed uit, Ana, erg goed. Ik schuifel wat ongemakkelijk met mijn voeten. Het is leuk om Paul te zien, maar hij doet altijd zo overdreven familiair.

Wanneer ik even naar Christian Grey opkijk, zie ik dat hij ons als een havik in de gaten houdt; zijn ogen donker en onderzoekend, zijn mond hard en onbewogen. Waar hij eerst de vreemd-geïnteresseerde klant was, is hij nu iemand anders — koud en afstandelijk. Ik sleep Paul mee en ze bekijken elkaar eens goed. Er hangt opeens een ijskoude sfeer.

Meneer Grey, dit is Paul Clayton. Zijn broer is de eigenaar van deze zaak. Hij is thuis vanuit Princeton, waar hij bedrijfskunde studeert. Van Grey Enterprises Holdings? Grey glimlacht beleefd zonder dat zijn ogen meedoen. Ze is erg behulpzaam geweest. Ik haal diep adem en loop naar de kassa.

Wat is er met hem aan de hand? Hij volgt elke beweging die ik maak, zijn grijze ogen intens en mysterieus. Het maakt me onzeker. Ik kan bijna niet ademen. Ik stop gehaast zijn aankopen in een plastic tas. Ik knik, niet in staat om iets te zeggen en geef hem zijn creditcard terug. Ik ben blij dat mevrouw Kavanagh het interview niet kon afnemen. Er is niet veel meer van me over dan een trillende wirwar van vrouwelijke hormonen.

Ik blijf nog een paar minuten naar de gesloten deur staren, waar hij doorheen is gelopen, voordat ik terug op Aarde ben. Oké — ik vind hem leuk.

Zo, ik heb het aan mezelf toegegeven. Ik kan me niet langer voor mijn gevoel verbergen. Ik heb me nog nooit zo gevoeld. Ik vind hem aantrekkelijk, erg aantrekkelijk. Maar het heeft geen zin, ik weet het, zucht ik vol bitterzoet verlangen. Het was gewoon toeval dat hij hier was.

Ach, ik kan hem vast ook wel van een afstand bewonderen. Dat kan geen kwaad. En als ik een fotograaf vind, dan kan ik daar morgen al een goed begin mee maken. Verheugd bijt ik op mijn lip en grinnik als een schoolmeisje. Ik moet Kate bellen en een fotoshoot regelen. Ik zit ergens achter in de voorraadruimte en probeer mijn stem zo normaal mogelijk te laten klinken.

Denk je niet dat hij daar was om jou te zien? Mijn hart maakt een sprongetje bij die gedachte, maar het gevoel is slechts van korte duur.

De saaie en teleurstellende realiteit is dat hij hier voor zaken was. Ik hoor dat soort dingen te weten. Hij zegt dat hij in de buurt verblijft. Hij doet aan beleefd, misschien. En een klein stemmetje fluistert: Misschien heeft Kate wel gelijk. Ik krijg overal kriebels als ik bedenk dat hij me misschien, heel misschien, echt leuk vindt. Tenslotte zei hij wel dat hij blij was dat Kate het interview niet had afgenomen. Ik word helemaal blij van de gedachte dat hij me dan toch misschien een beetje leuk vindt.

Dan brengt Kate me weer naar de realiteit. Levi, de huisfotograaf, kan niet. Hij is het weekend bij zijn ouders in Idaho Falls. Vraag jij hem maar — voor jou doet hij alles. Daarna bel je Grey en vraag je hem waar hij ons wil hebben. Soms is ze zo bazig! Ik bel José en spreek net een boodschap in als Paul de ruimte binnenkomt, op zoek naar schuurpapier. Kate voelde zich niet lekker. Hij schudt zijn hoofd in ongeloof.

Telkens als hij thuis is, vraagt hij me uit. En ik zeg altijd nee. Het is een ritueel geworden. Ik heb het nooit een goed idee gevonden om uit te gaan met de broer van mijn baas en daarnaast is Paul wel knap, op een gezonde boy next door -manier, maar hij is beslist geen literaire held. Zelfs niet met wat fantasie. In gedachten trek ik een wenkbrauw op, die ik meteen weer terugfluit.

Ik moet vanavond studeren, volgende week heb ik mijn laatste tentamens. Ana belt je terug over de locatie en het tijdstip. We zien je morgen. Het enige wat we nu nog moeten doen is beslissen waar en wanneer. Ik haal diep adem en toets, met trillende handen, het nummer in. Er valt een korte stilte. Wat fijn om van u te horen. Hij is verrast, denk ik, en hij klinkt zo Mijn adem stokt en ik bloos. Ik realiseer me opeens dat Kate me met open mond zit aan te kijken en ik loop de keuken in om haar kritische blik te vermijden.

Ik haal kort adem. Welke locatie zou u het beste schikken, meneer? Zullen we om halftien morgenochtend afspreken? Hoe kunnen een paar woorden je hoofd zo op hol brengen?

Kate staat nu ook in de keuken en staart me volledig ontzet aan. Je vindt hem leuk! Ik heb je nog nooit zo Ze knippert verbaasd met haar ogen, normaal reageer ik niet eens op dit soort dingen. Ik voeg er dus snel aan toe: Daarna moet ik weer studeren. Die nacht ben ik rusteloos. Ik lig te woelen en te draaien en droom van brandende grijze ogen, overalls, lange benen, lange vingers en donkere, heel donkere plaatsen waar nog niemand is geweest.

O, wat zal ik er geweldig uitzien morgen met zo weinig slaap achter de kiezen , snauw ik naar mezelf. Ik sla mijn vuist op mijn kussen en probeer te kalmeren. Het Heathman staat in hartje Portland.

Het indrukwekkende bruine gebouw werd nog net voor de beurscrash van de jaren twintig gebouwd. Travis is Josés vriend en loopjongen, hij is mee voor de verlichting. Kate heeft een gratis kamer voor de fotoshoot kunnen regelen in ruil voor een vermelding in het artikel. Als ze aan de receptioniste vertelt dat we hier zijn om Christopher Grey, de directeur, te fotograferen, wordt de kamer meteen bevorderd tot suite.

Een gewone suite blijkbaar, want kennelijk heeft meneer Grey de grootste suite van het hotel zelf al. Een overenthousiaste marketingmedewerker leidt ons naar de suite. Hij is vreselijk jong en om een of andere reden ook vreselijk zenuwachtig.

Ik denk dat Kates schoonheid en autoritaire gedrag hem afleiden, want hij is als was in haar handen. De kamers zijn elegant, rustig en luxe ingericht. Het is negen uur. We hebben dus nog een halfuurtje om alles klaar te zetten en Kate weet duidelijk precies wat ze wil. Ana, zou jij kunnen vragen of ze wat drankjes brengen?

En laat Grey weten waar we zitten. Ze is zo dominant. Hij draagt een witte blouse met open kraag en een grijze flanellen broek die losjes op zijn heupen hangt. Zijn warrige haar is nog vochtig van het douchen. Mijn mond wordt droog als ik naar hem kijk Grey wordt naar binnen gevolgd door een man van midden dertig, met een kort kapsel en een stoppelbaardje.

Hij draagt een donker pak met bijpassende das en staat stil in de hoek van de kamer. Zijn kastanjebruine ogen kijken ons uitdrukkingsloos aan. Ik raak zijn hand aan en voel die heerlijke schok weer door me heen jagen. Het verlicht me, maakt me aan het blozen en mijn onregelmatige ademhaling moet wel hoorbaar zijn. Anastasia vertelde dat u vorige week ziek was. Ik stel mezelf gerust met de gedachte dat Kate op de beste privéscholen van de staat Washington heeft gezeten.

Haar familie is gefortuneerd en ze is ontzettend zelfbewust opgegroeid. Ze is niet zo snel onder de indruk van iemand en dat bewonder ik in haar. Zijn ogen koelen af als hij van mij naar Grey kijkt. Maar Katherine is niet van plan om José de touwtjes in handen te geven. Stap voorzichtig over de kabels. Hierna doen we nog een paar staande poses.

Travis zet de lichtapparatuur aan, waardoor hij Grey eventjes verblindt en hij mompelt een verontschuldiging. Daarna neemt hij er nog een paar met de camera op zijn statief, terwijl Grey zit en poseert, natuurlijk en geduldig, twintig minuten lang.

Mijn wens is uitgekomen: Onze ogen vinden elkaar tot twee keer toe en ik moet mezelf echt losrukken van zijn dromerige blik. Hij staat op en Travis haast zich om de stoel te verplaatsen. Josés Nikon klikt weer aan één stuk door. Ik kijk eventjes bezorgd naar Kate, die haar schouders ophaalt.

Achter haar rug zie ik José chagrijnig kijken. Ik wacht vol zenuwen in de hotelgang terwijl Grey naar buiten wandelt, gevolgd door meneer Kort-Koppie. Taylor loopt de gang door en Grey kijkt me met zijn brandende grijze blik aan.

Christian Grey vraagt mij mee op een date. Hij vraagt of je koffie wil. Misschien denkt hij dat je nog niet wakker bent , valt mijn onderbewustzijn me spottend aan. Ik schraap mijn keel en probeer mijn zenuwen onder controle te krijgen. Taylor, die bijna aan het eind van de gang was, draait zich om en loopt op ons af. Ik knik, te verbaasd om iets te zeggen. Hij is mijn chauffeur. We hebben hier een grote terreinwagen, dus hij kan de foto-uitrusting ook vervoeren. Kunnen we nu koffie gaan drinken?

Grey lacht een verblindende, ontwapenende, natuurlijke, alle-tanden-bloot, geweldige lach. Ik schiet langs hem naar binnen en stuit op Katherine en José, die in een hevige discussie verwikkeld zijn. José heeft een woeste en afkeurende blik in zijn ogen. Ik steek mijn hand op in de hoop dat ze stopt met praten. Wonder boven wonder doet ze dat ook. Haar mond valt open. Ik geniet van het moment. Zeker voor iemand als jij. Bovendien beginnen de tentamens deze week en moet ik studeren. Ik blijf niet te lang.

Ze perst haar lippen op elkaar alsof ze mijn verzoek overweegt. Uiteindelijk vist ze haar autosleutels uit haar zak en geeft ze aan mij. Ik geef haar de mijne. Blijf niet te lang weg of ik stuur een reddingsteam op pad om je te zoeken. Als ik de suite uit stap staat Christian Grey te wachten. Hij leunt nonchalant tegen de muur en ziet er zo uit als een model dat voor een of ander chique glossy poseert.

Ik ga koffiedrinken met Christian Grey We wandelen samen door de brede hotelgang naar de lift. Wat moet ik tegen hem zeggen? Ik ben verlamd door vrees. Waar gaan we het over hebben? Wat heb ik in hemelsnaam gemeen met hem? Hij drukt op de liftknop en bijna meteen staat die voor onze neus. De deuren glijden open en we kijken recht op een stelletje dat elkaar vol passie omhelst. Verrast en gegeneerd laten ze elkaar abrupt los. Ze durven ons niet meer aan te kijken. Grey en ik stappen de lift in.

Als ik voorzichtig door mijn wimpers naar Grey gluur, zie ik dat er iets van een lach om zijn lippen speelt, maar het is moeilijk te zeggen. Het jonge stelletje zegt niets en in pijnlijke stilte zakken we naar de begane grond. Er speelt zelfs geen goedkoop fluitmuziekje in de lift om ons af te leiden. De deuren gaan open en tot mijn grote verbazing pakt Grey mijn hand vast met zijn lange, koele vingers. Ik voel een schok door me heen gaan en mijn hart begint meteen nog sneller te slaan.

Hij leidt me naar buiten en achter ons horen we het stelletje opeens keihard giechelen. We wandelen door de ruime, drukke lobby naar de uitgang van het hotel, maar Grey vermijdt de draaideur. Het is een fijne zondag in mei. De zon schijnt en er is niet veel verkeer. Grey slaat links af en struint naar de hoek van de straat, waar we wachten tot de lichten op groen springen. Christian Grey houdt midden op straat mijn hand vast.

Niemand heeft ooit mijn hand vastgehouden. Ik voel me duizelig en mijn hele lichaam tintelt. Probeer rustig te blijven, Ana , smeekt mijn onderbewustzijn. Het licht springt op groen en we steken over. We wandelen vier straten verder en komen bij het Portland Koffiehuis, waar Grey mijn hand loslaat, zodat hij de deur voor me kan openhouden. Wat wil je hebben? Ik ben even beduusd. Was dat een liefkozing? Gelukkig breekt mijn onderbewustzijn die gedachte meteen af.

Nee, muts — hij vraagt of je zoete thee wilt. Je weet wel, met suiker. Ik blijf naar hem staren terwijl hij aanschuift in de rij. Ik zou de hele dag zo naar hem kunnen kijken Hij is lang, gespierd en slank. En de manier waarop die broek op zijn heupen hangt Hij haalt zijn lange, sierlijke vingers een paar keer door zijn inmiddels droge, maar nog steeds warrige haar.

Hmm, daar heb ik ook wel zin in. De gedachte duikt ongevraagd in me op en mijn gezicht wordt vuurrood. Ik bijt op mijn lip en kijk weer naar mijn handen, niet tevreden met de manier waarop mijn gedachten een loopje met me nemen.

Ik word roder dan rood! O, ik dacht gewoon aan mijn handen die door je haar gaan en ik vroeg me af of je haar lekker zacht aanvoelt. Hij heeft een dienblad vast, dat hij op het ronde tafeltje van berkenfineer zet. Hij geeft me een kop en een schotel, een kleine theepot en een bordje met daarop een theezakje: Twinings English Breakfast — mijn favoriet.

Hij heeft koffie genomen met in het melkschuim een prachtig bladvormpje. Hoe doen ze dat toch? Hij heeft ook een bosbessenmuffin voor zichzelf gekocht. Grey schuift het dienblad opzij, gaat tegenover me zitten en slaat zijn lange benen over elkaar.

Ik kan haast niet geloven dat ik met Christian Grey in een koffiehuis in Portland zit. Hij weet dat ik iets voor hem achterhoud. Terwijl ik het theezakje op het schoteltje leg, kijkt Grey me vragend aan, zijn hoofd schuin. Waarom dacht u dat we bij elkaar horen? Hij verwart me zo enorm! Ik wil wegkijken, maar ik kan niet — ik ben betoverd. Grey knikt licht en lijkt tevreden met mijn antwoord. Hij kijkt naar zijn bosbessenmuffin en haalt het papiertje er behendig af met zijn lange vingers.

Ik kijk gefascineerd toe. Hij is ook niet jouw vriendje? Paul is gewoon een vriend. Dat zei ik gisteren toch ook? Jezus, dat is echt persoonlijk!

Ik ben alleen zenuwachtig als jij in de buurt bent, Grey. Kijk nou niet weer naar beneden. Ik zie je gezicht graag. Ik wou gewoon dat ik wist waarom je zo bloosde. En alsof ik erom gevraagd word, bloos ik. Hij trekt zijn wenkbrauwen op en, als ik me niet vergis, bloost hij ook een klein beetje.

Waarom heeft u me nog niet gevraagd om u bij de voornaam te noemen? Waarom is dit gesprek zo serieus geworden? Op deze manier had ik het me niet voorgesteld. Ik kan haast niet geloven dat ik me zo vijandig opstel. Het lijkt wel alsof hij me wil afschrikken. Dat wil ik graag zo houden. Hij heeft nog steeds niet gezegd: Er is geen andere uitleg mogelijk en ik bedenk dat ik misschien beter af was geweest als Kate het interview had gedaan.

Twee controlfreaks bij elkaar. We leefden midden de beesten bij wijze van spreken, zagen wel dagelijks een stier de koe bespringen, moesten zelf koeien melken, we zagen eieren leggen en uitbroeden. We maakten het mee dat varkens naar de beer moesten en dat later biggetjes geboren werden.

De veearts kwam om koeien kunstmatig te insemineren en we moesten helpen trekken als er een kalfje geboren werd, maar geen haar op ons kinderhoofdje dat eraan dacht dat de mensenwereld misschien ook wel op dezelfde wijze functioneerde! Punt andere lijn, en niet eens een vraagteken. Zelf was ik echt wel heel erg naiëf. Zo dacht ik gedurende vele jaren dat God in zijn almacht het zo geregeld had dat priesters niet moesten plassen of naar het WC gaan. Met hun lange soutane met 33 knoopjes was dit immers een bijna onmogelijke opdracht, en God zou daar wel een oplossing voor bedacht hebben.

Mijn ogen vielen bijna uit hun kas toen ik het op zekere dag meemaakte dat een priester met soutane bij ons thuis naar het urinoir ging. Een ander groot mysterie dat mijn levensloop zwaar beïnvloed heeft, draaide rond het begrip onkuisheid.

We waren wel ingelepeld dat onkuisheid een vreselijke doodzonde was, en we vonden het dan ook goed dat moeder zo veel en zo grondig kuiste dat onkuisheid bij ons zeker geen kans maakte.

Het washuis was ook de plaats waar de verse melk gefilterd en verkocht werd, zodat er ook regelmatig kliënten over de vloer kwamen, ook tijdens onze wasbeurt.

Voor het wassen moesten we van Ginette een weesgegroetje lezen om ons te beschermen tegen de zonde van onkuisheid. Ik vond dat vrij normaal want als ge gewassen wordt kunt ge maar beter ineens goed gekuist worden, in plaats van onkuis over te blijven. We werden altijd rechtstaand gewassen, en als er een kliënt binnenkwam voor melk, dan moesten we ons draaien met onze poep naar de kliënt in plaats van frontaal ons piemeltje te laten zien. Dit werd meteen één van de grootste levensvragen uit mijn jeugd.

Wat maakte piemeltjes zo speciaal dat we ons telkens moesten omdraaien bij het binnenkomen van een klant om niet te vervallen in de doodzonde van onkuisheid? Telkens weer opnieuw vroeg ik me dit af…. Ik weet zeker dat die vraag, die me jarenlang heeft geobsedeerd, mede bepalend was voor mijn later dwangmatige behoefte om alsmaar meer jonge, nog onbehaarde piemeltjes te kunnen zien.

Ik was tien jaar oud toen op onze parochie de chiro werd opgericht en ik was enthousiast lid vanaf de eerste dag. Voor de chiro, was er precies zoals voor het misdienen , altijd tijd en ruimte. Zowel ikzelf als later mijn vier zussen kwamen bij de leiding en in die jaren zat ons huis of onze koer wel altijd vol met chirojongens of -meisjes.

Strijden en waken voor Christus en Vlaanderen …. Het was mijn leven. Ik zong de heroïsch aandoende chiroliederen uit die tijd altijd met volle overgave mee. Ik zit ze hier al schrijvend opnieuw te zingen, ik ken ze nog allemaal uit het hoofd.

Ons chirolokaal lag achter de bibliotheek, naast de gebouwen van brouwerij De Geest, die eigendom was van de toenmalige haute bourgeoisie burgemeester van onze gemeente. Uiteraard vloog er al eens een bal over de scheidingsmuur met de brouwerij en was er altijd wel een behendig kereltje te vinden ik niet dus om over de muur te klimmen en die bal terug te gooien.

Op zekere keer moet het Dhr. Burgemeester te veel zijn geworden, want hij vereerde ons met een bezoek dat grote indruk naliet. Al mankend van de jicht kwam hij aangezet in zijn zijden kostuum, hoge hoed en gelakte schoenen.

Daarna begon hij in gebroken Vlaams uit te halen tegen de ongemanierde jeugd van heden die het eigendomsrecht niet respecteerde en vele andere waarden ook niet. De dag van mijn plechtige communie ben ik ook niet vergeten. Ik zat in het zesde leerjaar en was 11 ½ jaar oud. Waarschijnlijk zou ik toen wel op mezelf verliefd kunnen geweest zijn, want mooier dan 11 ½ kan een jongentje voor mij niet worden…..

Kindjes waren een geschenk van God en groeiden in de buik van de moeder.. Dit antwoord riep natuurlijk nog veel méér vragen op, want er werd bv. Als kinderen dan toch een geschenk van God waren, waarom kregen nonnetjes dan geen kinderen? Alle verder opduikende vragen werden door mezelf beantwoord door te verwijzen naar de almacht en alwijsheid van God. Ik kreeg ook heel wat dure geschenken: Ik had die dag meer Leliaerts verslagen dan kroketjes gegeten.

Na het zesde leerjaar moest ik natuurlijk naar het college. Omwille van de drukte thuis werd ik op internaat gestuurd in het college te Roeselare. Het ergste was dat ik die eerste jaren niet meer naar de chiro kon. Na een paar jaar veranderde het regime, en mochten we wekelijks naar huis op zaterdagmiddag, en we moesten pas op maandagmorgen terug binnen zijn. Desomer was tijdens de grote vakantie al eens langs gekomen om vertrouwen te geven en vertrouwen te winnen. Hij leek me een heel vriendelijke en lieve priester, maar ik wist toen nog niet wat me allemaal te wachten stond.

Om telkens voor drie weken van huis weg te zijn hadden we naast het gewone schoolgerief ook een hele uitzet aan klederen, ondergoed, turnpak e. We sliepen op een grote slaapzaal die onderverdeeld was in kleine houten chambretjes, zonder deur, maar met een gordijntje ter bescherming van de privacy. We moesten één voor één aanschuiven in ons onderlijfje en pyamabroek, ook al vroor het dat het kraakte. Op zaterdag mochten we in de douchezaal een douche nemen, gelukkig wel met warm water.

We moesten telkens per drie voor één van de douches plaats nemen. We moesten ons uitkleden voor het douchehok, maar mochten ons onderbroekje of turnboekje aanhouden zowat ¼ van de leerlingen droeg in die tijd geen ondergoed.

Voor het douchen moesten zij hun turnbroekje aandoen i. Met een gongslag werd aangegeven dat de eerste in het douchehok mocht, en zijn onderbroekje moest uitdoen. Een tweede gongslag gaf aan dat het water centraal bediend zou lopen, en een derde dat het sproeien zou stoppen.

Dan kreeg je even tijd om je af te drogen, een proper onderbroekje of terug je turnbroekje aan te trekken en naar buiten te komen. Dan was het aan de volgende en ten slotte aan de derde.

Wij zagen elkaar dus niet naakt, maar de suf surveillant wèl, kwam hij kwam bij velen grondig controleren en inspecteren of ze wel degelijk proper gewassen waren, en ik had het voorrecht daarbij één van zijn lievelingetjes te zijn.

De bijnaam van E. Dat hij zich verlaagde tot orale of anale seks met mij of andere jongens kan ik echter helemaal niet bevestigen. De term pedofiel was toen nog geen gemeengoed. Ik heb dat woord pas voor het eerst gehoord tijdens een cursus psychologie van prof. Nuttin aan de K. Hij droeg zijn soutane, ik altijd een korte broek ik was 16 jaar als ik mijn eerste lange broek droeg , en dan voelde ik echt wel altijd een strelende en zoekende hand over en tussen mijn blote dijen glijden, maar dat stoorde me niet, en voor de andere studenten bleef dat onzichtbaar omdat de pupiter één volledig afgesloten blok vormde.

Soms kreeg ik ook een onmenselijk zware straf opgelegd voor een relatief klein vergrijp. Een opstel van 50 blz. Dat liep altijd uit op een partijtje schootje zitten en knuffelen en strelen, ook waar het eigenlijk niet hoorde.

Alleen de stank van pijptabak die zijn adem en kledij verpestte was er teveel aan. Wanneer ik voor het laatst een stijve piemel had gehad? Ook niet als het vervolg een zoveelste les in seksuele voorlichting was. Dan trok hij mijn broekje en onderbroekje uit, streelde mijn piemel en balletjes tot ik een kanjer van een erectie kreeg en legde hij me bv. Hij leerde en toonde me hoe ik bij het wassen van mijn piemel de voorhuid moest achteruit trekken om de eikel te reinigen wat toen eerder pijnlijk overkwam.

Hoe de teelballen werkten en welke functie ze hadden, en welke de rol van de piemel was in het krijgen en verwekken van kinderen. Die herhaalde masturbaties want daar kwam het op neer leiden echter nog niet tot een zaadlozing, hoogstens tot wat voorvocht dat vrij kwam. Ik vond het niet echt onaangenaam, maar wel heel verwarrend. Verder dan dat is hij nooit gegaan.

Na afloop werd mijn grote straf altijd kwijtgescholden. Dat overkwam ook anderen, en onder elkaar werd daar wel eens over verteld, maar dat het eigenlijk kindermisbruik was werd door niemand zo benoemd.

Ik was toen 12, 13 jaar, terwijl ik pas laat begon te puberen. Ik bleef dus lang volledig onbehaard, en ik was al ruim 14 jaar toen dat veranderde en ik ook mijn eerste orgasme kreeg.

Het was in Binche, waar ik op vakantie was op de boerderij van nonkel Marcel, en ik had net een brief van thuis gekregen waarop een postzegel kleefde met de afbeelding van Maria met kind. Met enige fantasie kon je misschien wel het piemeltje van Jezus zien, want het was in elk geval duidelijk dat hij geen pamper droeg. Bij het eindeloos staren naar dat potlooddunne streepje dat Jezus piemel moest voorstellen, begon ik te fantaseren, en voor het eerst zèlf te masturberen en op bescheiden wijze klaar te komen.

Dan mochten ze alleen maar het wijdbeense turnbroekje van het college aanhebben, zonder onderbroekje, en moesten worstelen volgens de regels van de kunst, tot een van beiden met beide schouders tegen de grond werd gedrukt.

Ondertussen lag de Poeper zelf ook tegen de grond om scheidsrechter te spelen, genietend van het spektakel dat zich door de openstaande broekpijpjes voor zijn ogen afspeelde. En de winnaar mocht nadien nog even bij hem op schootje komen uitrusten…. Aangezien ik zeker geen vechtersbaasje was is dat me slechts één of twee keer overkomen. Misschien is het nu het gepaste moment in mijn verhaal om even het onderwerp pedo-priesters aan te snijden.

Voor mij staat het vast dat het niet zo is dat veel priesters pedo geworden zijn als alternatief voor het celibaat bv. Zoals ook mij bijna overkomen is. Ik ben zeker dat — mocht ik echt priester geworden zijn — ik dezelfde problemen zou gekend hebben als veel lotgenoten. Dezelfde moeilijkheden als gevolg van dezelfde mogelijkheden….

Noem het gerust slachtoffer , hoewel ik mezelf niet echt slachtoffer voelde toen het mij overkwam. Wie dan als opgroeiende jongen die vreemde gevoelens bij zich herkende had geen betere uitweg dan op zijn beurt te kiezen voor het priesterschap. Het gezag was groot, en de onderdanigheid en onmondigheid van de kinderen was recht evenredig.

De missies boden zelfs nog betere opportuniteiten! Voor mij staat het wel vast dat de kerk van veel praktijken op de hoogte was en ze ter bescherming van het instituut veelal met de mantel der liefde bedekte. Anderzijds werd kindermisbruik 50 jaar geleden helemaal anders beoordeeld dan nu.

Onder invloed van de gewijzigde tijdsgeest komen nu de schandalen uit de naoorlogse jaren naar boven, maar het is mijn overtuiging dat hetzelfde probleem zich al vele decennia eerder voordeed, maar doodgezwegen bleef. Hoewel ik reeds lang ronduit anticlericaal ben, ben ik er wel tegen dat de kerk miljoenen schadevergoeding moet betalen aan slachtoffers van toen.

Dat priesters individueel aangesproken en veroordeeld worden, indien het strafrechterlijk niet meer kan, dan via een burgerlijke procedure, daar ben ik het wel mee eens. De verjaringstermijn voor misdrijven tegen kinderen mag voor mij zelfs volledig afgeschaft worden, precies omwille van hun onmondigheid ten tijde van de feiten. Maar geld maakt geen vroegere situaties ongedaan, en tenslotte betreft het geld dat finaal van gelovigen afkomstig is die er op een andere manier goed mee wilden doen.

Er zijn nog noden genoeg in de wereld waarvoor hetzelfde geld op meer urgente manier zou kunnen aangewend worden. Wel blijft het schijnheilige contrast tussen woord en daad van die pedo-priesters absoluut schandalig, en het is het eerste waar ze allemaal zeer indringend zouden moeten mee geconfronteerd worden. In het laatste jaar van het lager internaat zat ik in de vierde latijns-wiskunde, en ik was een goede doorsnee leerling. De opkomende puberteit en alles wat er bij hoort, veranderde mijn leven echter grondig.

Eindelijk wist ik echt wat zeggen bij het wekelijks biechtscenario. X aantal keer onkuisheid bedreven, alleen en met mezelf…. Het kon me elk uur van de dag overkomen.

Er waren prikkels genoeg, zelfs op dat stomme college. Een van de gevaarlijkste prikkels was het Latijns-Nederlands woordenboek, waar de vertaling van een inmiddels vergeten Latijns woord dat begon met de letter M betekende: Vrouw die houdt van jonge gladde slaafjes… Vrouw die houdt van jonge gladde slaafjes… Terwijl ik die woorden murmelde opende zich een hele fantasiewereld voor me, en naarmate ik mezelf met het uiteinde van mijn lineaal onder de studiebank beroerde, hoe duidelijker die fanatasie en hoe groter mijn erectie werd.

Een mooie blanke vrouw met kleine borstjes, werd omringd door een aantal nubische slaafjes, naakt of enkel omgord met een piepklein lendendoekje. Ze moesten de vrouw strelen of koelte toewuiven met een palmtak. Er was overvloedig water, wijn en vruchten.

De slaafjes mochten er pas van nippen als ze de vrouw voldoende hadden gestreeld en bevredigd…. Zelf streelde de vrouw haar gladde slaafjes zo dat de kleine erecties van hun jongenslid voortdurend actief rechtop bleven. Slaafjes die niet voldeden werden genadeloos vervangen…. Het was mijn favoriete masturbatiefantasie in die jaren, en daarin speelde de vrouw evenzeer een rol als de jonge gladde slaafjes zelf. Ik kon op beiden verliefd zijn, beiden kon ze ook mijn erotische fantasie tot ongekende hoogtepunten brengen.

Wat een schitterend woordenboek was dat! Geen enkel ander schoolboek werd door mij ooit meer geraadpleegd. Mijn religieuze gevoelens waren er wel nog, maar werden misschien wel overschaduwd door het werk van de duivel in mij. Anderzijds was seks en vrouwen voor de klasmakkers rondom mij een even dagelijkse bekommernis als mijn fantasieën het waren voor mij.

Op het internaat circuleerden vanaf die tijd soft porno en blootboekjes naar hartenlust. Een één keer kreeg ik een regelrecht pedofiel tekstboekje in handen van iemand die blijkbaar gelijkaardige gevoelens had.

Het ging over de bijzonder opwindende tentavonturen van jonge jongens op scoutskamp. Het was meer dan genoeg om mijn fantasie nieuwe voeding te geven en mijn verwarring nog groter te maken. Soms was er wel een langere periode waarin ik tegen deze gevoelens en daden probeerde te vechten. Gebed, ascese, volop bezig zijn met andere dingen en de biecht moesten me helpen om bv.

Ik wist dat indien het me lukte, dan een onverwachte natte droom zou komen, een spontane zaadlozing die niet zelf opgewekt werd, maar daarom niet minder hevig of fantasierijk was, en voor alle duidelijkheid, die moest je niet biechten. Later werd me gezegd dat je aan je erotische dromen het best je eigen geaardheid kunt herkennen..

Die droomjongetjes hoeven er alleen maar voor te zorgen dat ik niet wakker wordt vooraleer ik heel eventjes een glimp van hun naaktheid kan opvangen, en dit eigenlijk altijd zonder echt seksuele activiteit.

Terwijl die seksuele interacties veel duidelijker aanwezig waren en zijn wanneer er door satan vrouwen of meisjes worden opgevoerd…. Toen ik jaar was gebeurde er iets mysterieus bij ons thuis. Allemaal onze beste kleren aan, vader en moeder centraal.

Ik vertoonde reeds enkele slungelige pubertrekjes. Mijn broer oogde kwajongensachtig zoals altijd, en de meisjes met hun favoriete pop oogden zelfs nog braver dan ze in werkelijkheid al waren. Er werd weinig uitleg verstrekt. Wat later vernam ik dat moeder naar de kliniek van Kortrijk moest om zwaar geopereerd te worden: In de tijdsgeest van toen werd daar heel weinig over gezegd, en nog veel minder getoond. Wel hoorden we soms zijdelings vernoemen dat Anneke X of Rosa Y ook op dergelijke manier geopereerd werden, en dikwijls werd er bij verteld dat een jaar later bleek dat ze het niet gehaald hadden.

De sfeer thuis voelde bedrukt aan, en aan ons kinderen, werd eigenlijk rechtstreeks nooit iets verteld. Zowat een jaar later werd ik onverwacht bij moeder op de voûte groepen. Ze weende verschrikkelijk en liet me voor het eerst het bijzonder zware litteken van de operatiewonde zien.

Ze vroeg me om veel voor haar te bidden, omdat ze nog zo graag wou meemaken dat alle kinderen konden afstuderen. Ze vertelde er echter ook bij dat ze eigenlijk in plaats van gehuwd te zijn veel liever nonneke of ongehuwde meid bij een pastoor was geworden.

Nog steeds maar heviger wenend vertelde ze tenslotte dat vader van haar dingen wilde die ze niet kon opbrengen, en dat hij seks met haar wilde die ze niet aankon, maar dat hij wel zijn verlangens tegen haar wil in doorzette. Ik stond perplex, en wist als naiëve wereldvreemde jongen van 15 helemaal niet wat antwoorden , of hoe ik daarop moest reageren.

De verwarring in mijn hoofd was enorm. Ik weet het niet goed meer, waar wellicht heb ik geantwoord dat ik inderdaad veel voor haar zou bidden en ik heb woord gehouden , en dat ze best eens met vader samen kon praten met de dokter over dat onderwerp.

Wel heb ik er gedurende jaren een wat vreemde kijk tegenover vader aan overgehouden, en een nog meer meelijdende houding tegenover moeder. Blijkbaar was het toch niet altijd rozengeur en maneschijn tussen hen beiden….. Moedertje, moedertje, wat heb jij ook een zwaar en lastig leven gehad… Moeder heeft haar borstamputatie nog meer dan 45 jaar overleefd, maar ondertussen heeft ze wel nog veel andere zware operaties ondergaan, teveel eigenlijk om in dit bestek allemaal te vernoemen.

Maar dit gesprek op de voûte was zeker een van de meest bevreemdende ervaringen uit mijn puberleven. Rond de kerstperiode kwam er een tekst rond het kerstgebeuren, waarin het woord circumcision besnijdenis voorkwam.

Ik kende dus die vertaling wel, maar ik had er geen flauw idee van wat een besnijdenis precies was. Dus vroeg ik het. Algemene hilariteit in de klas, en ik kreeg 4 blz. Daarmee wist ik echter nog steeds niet wat een besnijdenis was. Kunt U dat dan toch niet even uitleggen? Ik schreef mijn straf en zocht het op, ik had wel degelijk iets bijgeleerd, maar de wraakgevoelens om zoveel onrecht bleven sluimeren….

Drie jaar later, retorica, laatste jaar van het middelbaar, met twee semesters. Jaar ook van het maturiteitsexamen dat evt. Dag van het examen Engels met Kerstmis. Die examens gebeurden altijd onder toezicht van een vreemde leraar. Bleek die leraar toch wel Mr. Debakker te zijn, die me drie jaar eerder zo onrechtvaardig had gestraft! Debakker trok helemaal wit weg. En bovendien heb ik dat maturiteitsexamen toch niet nodig want volgend jaar ga ik naar het klooster.

Ik verliet de klas, riep nog eens good luck naar de klasgenoten en trok naar de sportvelden om af te koelen. Het heeft me nog een flinke preek van de collegedirecteur opgeleverd, maar naar verluidt heeft Mr. Debakker ook zijn lesje gekregen. Eind goed, al goed zou ik zeggen. Dat laatste jaar was ik trouwens bondsleider van de K.

Ik kon me net iets meer permitteren dan veel andere studenten. Met de besnijdenis anekdote heb ik een sprong van drie jaar gemaakt. Ik was ondertussen dus verhuisd van het klein internaat naar het groot internaat drie laatste jaren van de humaniora , en De Poeper werd een jaar later overgeplaatst naar het meisjeslyceum O.

Het was niet alleen voor mij, maar ook voor veel andere internen een onuitgesproken vraag hoe hij daar aan zijn trekken zou komen. In mijn leven waren de belangrijkste evoluties dat ik na het veranderen van het internaatsregime terug op mijn parochie naar de Chiro kon.

Wat een paradijs was dat zeg! Het aantal knapen jongens van jaar in de lokale chiro verdubbelde op minder dan een jaar. Op zaterdag èn zondag waren we altijd samen bezig. We bouwden zelfgemaakte burchten op de Chirozolder, bosspel, fietstochten en avonturentochten wisselden elkaar af.

Als ik thuis was, zat de koer van ons huis altijd vol jongentjes, en we waagden ons aan de meest fanatasierijke tochten en spelletjes, waarvan het jaarlijkse kamp natuurlijk het hoogtepunt was.

Ik was hèèl graag gezien, en uiteraard was dat ook wederkerig. Mijn absolute favorieten waren de broertjes M. Vader Michel was enigszins gehandicapt, en runde samen met moeder Paula een kruidenierswinkeltje, waar ik zoveel mogelijk naar toe ging. Het gezin telde 6 ZES! Als het ene favorietje begon te puberen, stond zijn opvolgertje gegarandeerd klaar. Ik had hem wel 24 uur per dag, 7 dagen op 7 bij me willen hebben, maar dat lukte natuurlijk niet. Hij heeft natuurlijk wel dikwijls bij me schootje gezeten, we hebben eindeloos gestoeid , ik heb zijn geurige jongensharen en zijn halsje subtiel gekust, maar eigenlijk was er nooit iets meer aan de hand.

Ook bij de andere jongens niet trouwens. Tot mijn grote ontgoocheling heb ik hem ook nooit naakt gezien. Ik kon hem alleen maar helemaal naakt voor mij dromen….

Toch was mijn geaardheid wellicht niet iedereen ontgaan. Vele jaren later zei één van mijn knapen me ooit: Smette was één van de twee eerste leiders in onze Chirogroep en is inmiddels overleden. Hij was ook een later veroordeelde pedofiel, maar zelf heb ik als kind onzer zijn leiding nooit iets verkeerds ervaren, anderen wellicht wel, want op een bep. Bij enkele andere mooie jongens had ik ooit wèl het voorrecht ze heel even naakt te mogen aanschouwen. Elk jaar moesten we natuurlijk bij elk van onze knapen een huisbezoek brengen in voorbereiding van het jaarlijkse kamp.

Uitleg verstrekken over één en ander, en finaal was het ook de bedoeling hen te mogen inschrijven en de betaling te ontvangen. Eén van die bezoeken was bij de familie Lippens, in die tijd één van de enige echte villabewoners van de parochie. Terwijl ik met Hermans moeder bezig was kwam Herman een 12 jarige beauty ineens poedelnaakt vanuit de badkamer de living ingehuppeld.

Zoals het in die middens hoorde, kwam hij beleefd maar ongegeneerd goedendag zeggen en een hand geven, om zich daarna in een intussen aangereikte handdoek te kunnen verhullen. Ik heb ook eens enkele jongetjes naakt kunnen bewonderen bij een spelontmoeting met een naburige chirogroep. Ik had afgesproken met leider Daniel van V. De eerste keer werd het een binnenprogramma, gezien het bar slecht weer was. Eén van de opdrachten die Daniel bedacht had, was dat van elke afdeling 5 jongens met de kleren die ze aan hadden een zo lang mogelijk touw moesten vormen geen touw eigenlijk, maar wel een aaneengesloten klederlijn.

Algauw stonden daar tweemaal vijf jongetjes in hun onderbroekje te paraderen, maar er was nog geen winnaar bekend. Wie won weet ik niet meer, maar ik vermoed dat leider Daniel zijn doel had bereikt…. Hij is trouwens daarna ook nog naar het klooster gegaan. Op het college internaat was ik weliswaar leider van de jongknapen en bondsleider van de K. Elke activiteit moest op voorhand aangevraagd en goedgekeurd worden, , de proost was bijna bij elke activiteit aanwezig , er was geen contact met het thuisfront, en buiten de K.

Die uitbundige chirosfeer was er dus zeker nooit aanwezig. Ik heb slechts één erotisch getinte ervaring uit die periode. Op zekere keer was ik na een activiteit het lokaal aan het opruimen met één van de jongknapen…waarvan ik wist dat hij geen onderbroekje droeg.

Toevallig — en buiten mijn weten — zat hij plots vol belangstelling te bladeren in een uitgave van Paris Match, die er mogelijks na een recente papierslag was blijven rondslingeren. Vrouwen liepen er volledig naakt, mannen en oudere kinderen droegen er een peniskoker. Het woord peniskoker was hem duidelijk niet bekend. Zonder verder commentaar begon hij lachend een blad papier puntig in de vorm van een peniskoker te rollen, plooide het puntje over om de vorm min of meer samen te houden, trok zijn broekje omlaag en plantte de zelfgemaakte peniskoker op zijn inmiddels rechtopstaande schitterende piemel.

Hij begon er al lachend en gek doend even mee te paraderen, tot het kunstwerk helemaal zijn vorm verloor, en hij nonchalant terug zijn broekje optrok…. Gelijkaardige eenmalige ervaringen zal ik zeker nooit vergeten, met het risico dat ik — als ik ooit Alzheimer patiënt zou worden- alleen daar nog over zou spreken….. Ondertussen naderde ik het einde van mijn humaniora.

Voor het toenmalige PMS moesten we uitgebreide testen ondergaan , in voorbereiding van een latere beroeps- of studiekeuze. Ik herinner me nog dat mij werd meegedeeld dat ik percentiel haalde het absolute maximum dus op vlak van sociale ingesteldheid, en dat, samen met mijn behoorlijke resultaten in Wiskunde, wetenschappen en Latijn leidde tot de conclusie dat er geen geschikter studieadvies kon gegeven worden dan de studies geneeskunde aan te vatten.

Maar ik had mijn twijfels. Een beetje aangemoedigd door mijn moeder ook wel, en evenzeer door mijn vriend en zijn ouders koos ik uiteindelijk om toch maar naar het klooster te gaan bij de Paters Xaverianen. Naarmate september naderde, voelde ik mij er echter minder en minder goed bij. Ik besefte eigenlijk toen reeds dat ik een verkeerde keuze maakte, en dat ik bv. De chiro nooit zou kunnen missen…. De laatste augustusdag van was het zover.

Eigenlijk herinner ik me weinig details van die eerste dagen in het klooster. We reden met de auto van thuis tot even buiten Leuven. Ik weet niet eens meer wie er allemaal mee was. Heel wat zaken zoals soutane, speciale grijze hemden en kostuum, priesterboorden, brevier, enz…. Hoeveel heb ik nooit geweten. Pas vier maanden later, met tweede Kerstmis zouden we voor het eerst voor één overnachting! Het eerste jaar was het noviciaat. Novicenmeester was pater P. Er was niet alleen het noviciaat met zijn eigen recreatie- en leefruimte, maar ook het scholastikaat filosofofie, waar in die tijd heel veel aspirant-paters de studies volgden aan het CKS Centrum voor Kerkelijke Studies in Leuven of aan de universiteit.

Sommigen — zoals ik zelf van het tweede jaar - volgden ook een combinatie van opleidingen aan beide instituten. Maar niet dat eerste jaar dus, dat moest dienen om getraind te worden in bidden en werken Ora et Labora , in het leren van de regels en de geschiedenis van de Orde, in broederlijke omgang met elkaar, in gehoorzaamheid en ascese. We sliepen in kleine maar propere kamertjes op het vierde verdiep van dit groot gebouw.

Ze waren wellicht slechts enkele jaren eerder gebouwd en ingericht. Er was een lavabo, bureautafel, een boekenkast en een gewone kast met opklapbed. WC en douches waren er op de gang.

De scheidingswanden tussen de kamers bestonden uit gyprocplaten zonder bijkomende geluidsisolatie. Persoonlijke bezittingen hadden we eigenlijk niet althans niet dat eerste jaar. Over geld beschikten we niet we konden trouwens nooit alleen buiten , de kamerdeur mocht niet op slot, brieven In of uit werden altijd eerst gelezen, en de dagindeling was vrij strak en sober, maar niet onmenselijk. Het eten was altijd vrij verzorgd, en op feestdagen zelfs echt feestelijk!

Er was een broeder kok, die assistentie had van Leona, een kokkin uit Leuven, wiens zevenjarig tengere zoontje op woensdagnamiddag, tijdens het weekend en het schoolverlof ook op het grote domein ronddwaalde en er zich stierlijk verveelde. Ik heb er nooit echt contact mee gehad. Patatten schillen voor de meer dan zestig bewoners, en afwassen was vooral werk voor de novicen. Gezien ik tijdens het noviciaatsjaar een paar keer wekenlang met een voet in het gips zat na het voetballen was vooral patatten jassen mijn karwei bij uitstek.

Op het kloosterdomein bevond zich ook een door buitenstaanders uitgebate kleinveeslachterij, waarboven zich een ruime hooizolder bevond. De slachter had twee leuke zoontjes van toen zowat elf en acht jaar oud, die ook regelmatig op het domein vertoefden en waarmee ik echt wel heel wat gezellige, speelse en leuke maar toch wel onschuldige uurtjes heb doorgebracht.

Er was ook een grote maar absoluut saaie bibliotheek, een paar ontvangstkamers voor gasten, en op het eerste, tweede en derde verdiep bevonden zich de megagrote kamers van de gevestigde paters-professoren. Dat eerste jaar probeerde ik echt wel heel volhardend een modelnovice te zijn, en in de ogen van de novicenmeester was ik het wellicht ook.

Ik probeerde me volledig toe te leggen op studie, gebed, en ascese waaronder ik vooral het bitterharde gevecht tegen het masturberen klasseer. Mijn beste vriend binnen de novicen was Bob Evers, een schitterende kerel waarmee ik nog steeds goed contact heb. Met tweede kerstdag mochten we voor één overnachting naar huis. Het was een hele reis, met de trein van leuven naar Brussel, dan tot in Brugge, en dan twee keer veranderen van bus om eindelijk thuis te komen.

Ik voelde me totaal wereldvreemd. Bovendien was ik gekleed in een grijs kostuum met kruisje en grijs hemd met priesterboord. Toen ik van de bus stapte was de eerste persoon die ik tegenkwam Mr.

Verbeke, directeur van de lagere school. Ik was nog een tiener, en zonk bijna in de grond van schaamte, of in elk geval van onwennigheid. Thuis was er natuurlijk van weerskanten veel te vertellen, maar het onwennige bleef eigenlijk ook daar hangen. De misgezangen heb ik er meer uit plichtsgevoel dan uit overtuiging wel luidop meegezongen….

Na dat eerste trimester versoepelde het regime vrij snel. De dure soutane, die voordien onze dagelijkse klederdracht was, werd niet langer verplicht. Oef, wat een ontlasting zeker voor ik die als kind dacht dat soutanedragers geen ontlasting kenden…. Met Pasen mocht ik zelfs reeds mijn chirouniform en fiets meebrengen met de trein, want ik kreeg toelating om de leiding te versterken in de Chiro van Bierbeek, waar ik de Kerelswerking onder mijn hoede kreeg.

Gans die tijd kreeg ik minstens éénmaal per week een brief van Paul of Luc M. Ook mijn zussen schreven me regelmatig, en uiteraard antwoordde ik telkens vroom en gepast. Alle inkomende en uitgaande brieven werden wel nog steeds gelezen. Als beloning voor mijn inzet mocht op zekere dag een delegatie van de chiroleiding van onze parochie op bezoek komen en een nacht overnachten op de hooizolder. Veel details herinner ik me er wel niet van.

En wat nog meer bijzonder was, was dat Luc M. Bij een andere gelegenheid, zelf en alleen bij mij op bezoek mocht komen, precies omdat onze wederzijdse wekelijkse briefwisseling zo vroom en bemoedigend was. Dat bezoek herinner ik me wel nog. Ik mocht mee om hem af te halen aan het station in Leuven.

Toen het echter tijd was om te gaan slapen, zei hij dat hij zich wat misselijk voelde, en vroeg of hij bij mocht slapen. Daar was uiteraard in het kleine opklapbed nauwelijks of geen plaats voor. Pas toen hij bleef aandringen ging ik akkoord. Toen hij zich tot op zijn ondergoed uitkleedde om bij mij te komen slapen wist ik niet waar ik het had.

Nooit eerder was ik immers zo hevig op een jongentje verliefd geweest als op hem. Hij was zo ongelooflijk mooi, lief en vertrouwend dat het mij volledig onwerkelijk leek dat dit schattig jongentje de nacht bij mij in dit veel te smalle bed wilde doorbrengen.

Bovendien was ik zeer beducht voor de bewoners van de kamers naast mij, gezien de kamers wel extreem gehorig waren. Ik maande hem aan uiterst stil te zijn, want ik kon me moeilijk voorstellen welke problemen het zou geven mocht uitlekken dat we de nacht samen hadden doorgebracht.

Ik heb de ganse nacht geen oog dichtgedaan en voortdurend in stille bewondering blijven genieten van zijn rustige en rustgevende, vertrouwde en vertrouwen gevende aanwezigheid. Toen hij rustig bleek te slapen heb ik het echter niet kunnen laten hem boven zijn onderbroekje voorzichtig te strelen en te bevoelen…Eigenlijk was het de eerste keer dat ik ooit tegenover een jongetje in fout ben gegaan….

Niemand heeft me ooit over die nacht aangesproken, en het is ook de allereerste keer dat ik er, met gemengde gevoelens weliswaar, iets over zeg of schrijf…. We bleven daarna regelmatig met elkaar schrijven, en daarna heb ik Luc voor het eerst teruggezien enkele jaren later, toen we reeds voor een langere periode naar huis mochten en ik op bezoek ging bij hem thuis.

Moeder Paula vertelde me dat Luc juist een blindedarmoperatie had ondergaan en in het ziekenhuis lag. We zijn samen bij hem op bezoek geweest. Hij had nog steeds dezelfde verfijnde trekken, en was ook nog altijd even lief. Maar toen hij op aangeven van zijn moeder zijn wonde toonde, merkte ik dat hij reeds schaamhaar had.

De betovering was op slag verdwenen…… Ik spring uiteraard een beetje van de hak op de tak, maar reeds vanaf Pasen in het noviciaatsjaar werd alles duidelijk minder streng. De dag bestond nog altijd voor het grootste deel uit bidden, studie, karweien doen, sportactiviteiten of klussen doen in groep, maar niet meer zo sterk afgelijnd.

Het was zowat 8 km. Niet de leeftijdsgroep waarop ik verliefd zou kunnen worden, maar ik vond het beter zo. Ik deed het er zo goed dat de werking van mijn afdeling al gauw model stond voor de kerelswerking in de ganse streek. En voor het eerst viel ik blijkbaar zelfs bij een meisje in de smaak. De waardering vanuit de pastorij bereikte trouwens ook mijn oversten. Ik beschikte over veel tijd om activiteiten te plannen en uit te werken, en voor alles wat ik nodig had werd gezorgd.

Ook met enkele ouders en medeleiders bouwde ik een goede band op. Het was echt wel een sterke chirogroep. Toen ik maandelijks een gespreks- en ontspanningsavond organiseerde met leden van een jeugdclub in Brussel, gold dat over gans Brabant als een modelactiviteit om stadsjongeren en plattelandsjongeren samen te brengen.

De chiro draaide er op een bijzonder laag pitje, enkele jongetjes van de meest uiteenlopende leeftijden kwamen er wekelijks langs om er wat rond te hangen of te sjotten in een reeds jaren afgedankt schooltje. Slechts enkelen hadden een chirouniform.

Ik had er assistentie van Bert, een jonge kerel van nauwelijks 15 jaar die er meer dan zijn best voor deed.

We werden goede vrienden en bleven het tot vele jaren na mijn later huwelijk. Dan gaf ik hem een klinkende zoen en een dikke knuffel, maar hij was omzeggens nooit van me weg te slaan. Met een vijftal van die gasten zijn we trouwens ooit eens een paar dagen naar mij thuis geweest.

Van vader en moeder mochten we samen op de voute slapen, deels in hun bed, deels op een veldbeddetje ernaast. Naast mij sliepen in bed Mark S langs de ene kant en lieverdje Ferdy langs de andere kant.

Ik heb hem de ganse nacht niet aangeraakt, hoewel de kans en verleiding groot was. Ferdy echter begon op een bep. Op het klooster zelf werd alles minder streng en secuur, je kreeg zelfs niet meer onder je voeten als je al eens een mis oversloeg, en studeren deed ik zowel aan het C. We kwamen dus ook dagelijks buiten en konden ook vrij rondwandelen in Leuven. De tijdsgeest was vrij open op dat vlak. Er verschenen volop boeken over en in sommige films was zelfs kinderlijk naakt te zien bv.

Lord of The Flies, de eerdere zwart-wit versie. De kleurenversie uit de jaren negentig was op zijn Amerikaans tegennatuurlijk en liet tegen het oorspronkelijke boek in geen ruimte meer voor blote jongetjes. En in Barnens O en Novocento van Bertolluci bleken zelfs langer durende erecties bij nog onbehaarde jongetjes aan bod te komen. Maar toen was ik al niet meer in Leuven hoor.

In het derde jaar gingen niet alleen mijn studieresultaten, maar ook mijn werkijver pijlsnel achteruit. Mijn geloofsovertuiging smolt als de zon. Leuven was helemaal in de ban van mei 68, en dat zette zich ook volop in het klooster door, want we betoogden gretig mee en hebben evengoed de waterkanonnnen gevoeld als vele andere studenten..

Gewone burgerkledij werd overal de regel. Eén voor één verlieten studenten de orde. Na het derde jaar wist ik zeker dat ik er niet langer zou blijven, maar ik was helemaal niet voorbereid op een nieuw leven.

Ik wilde geen universitaire richting meer beginnen gezien ik die enkel zou aankunnen mits hard te studeren. En ook de hoog oplopende nieuwe kosten voor mijn ouders wilde ik ten allen prijze vermijden.

Ik besloot dan maar van dat vierde jaar een sabbat jaar te maken. Dat laatste jaar werd een memorabel jaar, met zeker één van de meest negatieve ervaringen uit mijn leven en misschien — aansluitend daarop- ook wel één van de meest belangrijke positieve ervaringen die mijn latere leven richting zouden geven. Na Antwerpen werd ik gevraagd om in Brussel in de wijk rond het Noordstation de vroegere chirogroep terug op te starten er was niemand meer van leiding, wel een paar behoorlijke lokaaltjes.

Het noemde chiro, maar van het tiental kinderen dat die eerste keer kwam, waren er tien franstaligen. Ik deed mijn best om ook enkele nederlandstalige kinderen bij de groep te krijgen, en probeerde ze op zondagnamiddag toch op een speelse manier bezig te houden.

Ook daar was de pastoor van de parochie een pater Xaveriaan. Ook daar ging ik meestal van zaterdag op zondag met de fiets naar toe. Op zondagmiddag ging ik met de pastoor iets eten in een frituur, en nooit in mijn leven heb ik lekkerder steak champignon gegeten als daar…. Er waren twee predikanten voorzien, voor hooguit een twaalftal kinderen, franstalige jongens waarvan ik er geen enkele kende.

Mij werd gevraagd om de recratieactiviteiten te organiseren en bij hen op de hooizolder boven de slachterij te overnachten. Hij was de enige Vlaamse kandidaat-communicant maar moest door de pastoor afgehaald worden bij familie in Houthalen. Echt een onweerstaanbaar kereltje!

Gezien hij de enige Vlaamstalige was en zelf geen Frans sprak of verstond, was hij voor een groot stuk op mij aangewezen. Op een bepaald ogenblik staat Guido te plassen tegen een boom en wil ik een foto maken. Hij poseerde onder de douche een paar keer vrij uitdagend, maar gezien ik een flitslamp nodig had om daar te fotograferen was dat de andere jongens ook wel opgevallen.

Een andere jongen trok toen al zijn kleren uit en vroeg me om hem ook zo te fotograferen alles in het Frans natuurlijk. Ik probeerde ze tot rust te brengen, maar nog geen half uur later liepen ze allemaal naakt rond, al roepend en al showend , doen alsof ze elkaar neukten. Ze hadden in elk geval veel meer gespecialiseerde kennis en woordenschat dan ik 10 jaar eerder. Alleen Guido was nog volledig aangekleed, maar plots vielen ze ook hem aan, en ook zijn kleren werden volledig uitgetrokken.

Ostentatief bleven ze me uitdagen om hen en ook Guido in die Kamasutra toestanden te fotograferen, iets wat ik uiteraard niet wilde en niet durfde. Ik kon er niets tegen beginnen, en was vooral bang dat het lawaai zou doordringen tot in de kloostergebouwen of tot bij een toevallige voorbijganger. Het gebeuren liep totaal uit de hand. De chaos was enorm. Op een bepaald ogenblik heb ik toen mijn fototoestel genomen en ostentatief de film eruit getrokken en volledig bloot gesteld aan het licht, zodat hij vernietigd was.

Nu wordt het echt tijd om te gaan rusten en te slapen. Daarop keerde beetje bij beetje de rust terug,. De meesten trokken hun pyjama aan en vielen finaal in slaap. Wat gebeurd was verontrustte me zeer. Erop rekenend dat het biechtgeheim dat zeker toen echt wel absoluut was verdere problemen kon voorkomen. De twee laatste dagen bleef echter alles rustig, en ik werd door niemand ooit over het voorval aangesproken. Ik kon het aanbod niet afslaan, en we spraken af de volgende week zaterdag om Toevallig had ik op mijn kloosterkamer nog een bijna nieuw volledig Chirouniform, gekregen van de ouders van een Antwerpse jongen die wellicht een tweetal jaar ouder was dan Guido en reeds uit zijn uniform gegroeid was.

Ik stalde mijn fiets tegen het chirolokaal, en wachtte tot Guido er aan kwam. Ik legde hem uit dat ik voor hem een tweedehands chirouniform had meegebracht en dat hij het tegelijk kon passen. Hij trok echter onmiddellijk al zijn kleren uit, en met een erectie van jewelste begon hij te poseren en te showen bovenop tafel.

Het zat hem als gegoten, en hij was er ook echt blij mee. Hij was juist klaar met het aantrekken van het uniform toen er plots hard op de deur werd gebonsd. Ik deed haastig open en er stond een rijkswachter met combi voor de deur. Ik legde uit dat ik sinds enkele maanden de nieuwe leider was hier, en dat ik voor één van de jongens van uit Antwerpen een tweedehands uniform had meegekregen en dat één van de nieuwe chiroleden het zojuist had aangepast, en dat ik het beter vond om daarbij de deur gewoon op slot te doen.

Guido knikte alleen maar en toonde fier zijn uniform om zo alles wat gezegd werd te bevestigen. Ondertussen legde de rijkswachter uit dat hij hier vroeger ook nog leider van de Chiro was geweest, en het verdacht gevonden had dat er een fiets tegen de gevel stond. Tenslotte vroeg hij of hij nog eens binnen kon zien, maar het lokaal was netjes opgeruimd. Alleen mijn tas met fototoestel stond er nog, maar daar stelde hij geen vragen over…..

Hij was er fier op, en toen hij vroeg of hij er een paar mocht hebben voor zijn vader, heb ik geantwoord dat ik voor zijn pa wel eens een paar mooie gewone vergrotingen zou maken op hout gekleefd , wat ik dan ook gedaan heb.

Het fotovoorval zat me echter hoog, en verontruste me ten zeerste over mijn toekomst. Als die geaardheid echt zo onweerstaanbaar diep geworteld was, dan zou ik vroeg of laat zwaar in de problemen komen, en dingen doen die ik eigenlijk nooit wilde doen. Tenslotte trok ik mijn stoutste schoenen aan en vertelde aan de toenmalige overste, dat ik vreesde echt een pedofiel te zijn, en dat ik raad of behandeling zocht.

Pater Van Ekeren maakte in die tijd zelf een doctoraatsverhandeling in verband met homofilie. Hij was heel begrijpend en behulpzaam. Eerst regelde hij voor mij een consult bij Dr.

Senghers, een nederlandse professor psychiatrie, bij wie ik op voorspraak van mijn overste reeds vrij snel een afspraak kon krijgen. Ik moest ervoor naar Rotterdam met de trein. Hij luisterde aandachtig naar mij, stelde heel wat gerichte vragen en zei dat alleen een Rogeriaanse client-centered gesprekstherapie eventueel iets voor me kon betekenen.

Hij zou contact nemen met een daarin gespecialiseerde afdeling aan de universiteit van Leuven, en ik mocht er een paar weken later voor het eerst naar toe. Ik kwam er terecht bij een therapeute, een vrije jonge dame nog, die me uitlegde dat me niets zou opgelegd worden, dat alle gedachten en beslissingen vanuit me zelf moesten komen, dat zij alleen maar zou herhalen wat ik eerder had gezegd en wat haar belangrijk leek, zonder enige toegevoegde commentaar.

Telkens er een belangrijke conclusie genomen werd door mezelf dus zou ze die wel noteren. Ik kon er twee keer per week terecht voor een gesprek van ong. Ik was een vlotte babbelaar en vertelde er maar op los.

Wellicht kwam alles wat ook hier reeds geschreven werd ook daar aan bod. Ik vertelde ook telkens welke aan het onderwerp gerelateerde boeken ik had gelezen, hoe het was verlopen op de chiro, enz… Finaal kwam ik toch wel tot enkele muurvaste besluiten, waar zij zelf helemaal bleek achter te staan. Als ik later in het leven gelukkig zou willen zijn en goed functioneren moest ik eerst en vooral kunnen mezelf aanvaarden zoals ik ben.

Ook als man met een bijzondere — vooral — visuele aantrekkingskracht naar jonge jongens. Mijn pedofiele geaardheid is in de eerste plaats een gave. Het maakt dat ik op een bijzondere manier kan genieten van schoonheid die anderen op een andere manier ervaren. Dit moet je aanvaarden zoals het is en in je leven blijvend een kans geven.

Het kan niet en het mag niet dat je met die gave omgaat op een manier die het allermooiste wat je kent breekt of kapot maakt. Stel voor jezelf grenzen van wat vooral niet kan, en dat is alles wat een jongetje eigenlijk niet wil of nog niet aan toe is. Je moet ook helemaal niet bang zijn om een relatie met een meisje vrouw aan te gaan, want er zit zeer zeker ook een heterokant aan jou.

Het gaat om een soort biseksualiteit met een pedofiele op jonge jongentjes gerichte, vooral visuele component , maar tegelijk is er ook een eerder op de heteroseksuele praktijk gerichte component die ook een kans moet krijgen.

Beide componenten kunnen naast mekaar bestaan en een plaats krijgen in je leven, op voorwaarde dat je eventuele partner reeds bij de start van de relatie op de hoogte is en met die dubbele geaardheid kan leven.

Na afloop van die therapie die ongeveer zes maanden duurde voelde ik me enorm sterk en opgelucht. Ik wist dat er een combinatieweg was, en was het bezit van kinderporno wat pas in verboden werd aanvaardbaar gebleven, dan had ik wellicht nooit meer problemen gekend.

Ik was klaar om het klooster te verlaten en een nieuwe weg in mijn reeds bewogen leven in te slaan. Tijdens de laatste maanden van mijn verblijf in Leuven had ik me reeds ingeschreven aan de Sociale School van Heverlee, en er ook een kot gehuurd.

Tijdens het groot verlof merkte ik thuis echter ineens een advertentie op in let ledenblad van de Bond Van grote en jonge gezinnen: Het kwam er op neer dat je aan het HISS, verbonden aan het zeepreventorium In De Haan gratis kon studeren en logeren mits part-time te werken in de leefgroepen van de patiêntjes.

Bovendien kon je er nog een extra centje zakgeld mee verdienen ook. Er was een opendeurdag voorzien, waar ik samen met mijn ouders naar toe trok. Het zeepreventorium bleek een zeer grote instelling te zijn in de Duinen en langs de kust van De Haan, waar vele honderden kinderen verbleven, meestal astmapatienten, maar ook kinderen met mucoviscidose of eczema, en een aantal sociale gevallen geplaatst door de jeugdrechter of het jeugdbeschermingscomité.

We werden er goed ontvangen, kregen een rondleiding in de gebouwen, en ook in die ook die van de school. We zagen hoe de kinderen er allemaal voltijds in training liepen en gezien het vakantie was, begeleid en geanimeerd werden door de studenten van de Sociale School.

Het was precies een heel grote chirogroep op kamp. Tot mijn grote verrassing bleek er zelfs een groep jongens naakt in zee te zwemmen! De refterdienst moest verzorgd worden, en tijdens de schooluren van de kinderen kregen ook de studenten les. Er werd verteld dat het er in de Sociale School wel degelijk streng en veeleisend aan toe ging, en dat zowat de helft van de studenten reeds in het eerste jaar afviel, precies omdat de combinatie Les-Studeren en het werk in de groepen toch wel zwaar uit viel.

De leeftijdsgroepen van de kinderen waren afzonderlijk voor jongen en voor meisjes. Onze school zelf was wel gemengd natuurlijk, en er zou ook een levendige studentenclub actief zijn. De studies liepen over drie jaar, waarvan drie maanden stage in het tweede jaar en zes maanden in het derde jaar. De meeste stages werden buitenshuis gedaan, en de school zou wel degelijk kwalitatief en goed aangeschreven zijn.

Toen kregen we nog een bedrijfsfilm te zien. Onvergetelijk voor mij was dat er ook een opname bij zat van een grote groep naakt douchende jongentjes… Mijn keuze was snel gemaakt, en ik was zeker niet bang om hieraan te beginnen, in tegendeel, ik was dolenthousiast!

Bij aankomst, zowat een week later, kregen we per twee studenten een kleine kamer toegewezen. Studeren op de kamer kon. Een van de kamergenoten werkte in schema A, de andere in schema B, zodat bijna altijd een van beiden wisselend vrijgesteld was van groepsdienst , en we ook nooit hetzelfde weekend naar huis konden. De eerste dag mochten we aangeven voor welke leeftijdsgroep we voorkeur hadden. Ik durfde niet te kiezen voor de copains jarigen of de Sioux , gewoon omdat ik bang was mezelf niet volledig onder controle te kunnen houden, zodat mijn gevoelens voor jongentjes misschien wel al te snel zouden duidelijk worden.

Ik koos dus om mezelf af te schermen voor de Beach Boys, leeftijdsgroep van jaar, allen studerend aan de middelbare school ook binnen de instelling en eigenlijk te oud voor mijn gevoelens, gezien op twee uitzonderingen na alle jongens reeds goed voorzien waren van schaamhaar, wat mijn visuele nieuwsgierigheid deed smelten als sneeuw voor de zon.

Het was natuurlijk even wennen, zowel aan de school als aan de leefgroep zeer heterogeen, met ongeveer evenveel Vlaamstalige als Franstalige kinderen.

Er waren zwaar zieke kinderen bij en ook kleine bandietjes geplaatst en van uiteenlopend studieniveau. Er heerste een vrij zwaar drill-regime, zeker niet mijn stijl aantreden, silence, afstand nemen met de arm van de jongen voor U, enz….

Na een paar dagen was me reeds opgevallen dat bij de Beach Boys een bloedmooi jongetje rond liep dat volgens mijn inschatting minstens twee jaar jonger moest zijn dan de anderen, en dat hij er qua fysiek voorkomen helemaal niet thuis hoorde.

Ik voelde me zowel geboeid door hem zelf als door zijn situatie. Het kereltje bleef me natuurlijk intrigeren. Hij was Franstalig, en had een aparte kamer. Sommigen hadden een aparte kamer, anderen sliepen per twee, een beetje volgens eigen voorkeur en volgens de bezetting. Het was een ontzettend mooi, maar eerder brutaal jongentje, wat hem nog aantrekkelijker maakte.

Hij liet zich helemaal niet doen door zijn oudere kameraden. Op een bepaald ogenblik besloot ik zijn persoonlijk medico-sociaal dossier eens te gaan inzien wat mocht en zelfs aangeraden werd voor de kinderen van uw groep. Bleek dat hij geplaatst was door de jeugdrechter voor vrij zware feiten, ondanks het feit dat hij inderdaad amper 12 jaar oud was. Diefstallen, chantage, afpersing en geweld maakten deel uit van zijn erelijst.

Een paar dagen later toen ik de avondronde deed, was hij opnieuw poedelnaakt op zijn bed, op zijn knieën gezeten en met beide handen hield hij zijn poepgaatje zo ver mogelijk opengespreid en commandeerde: Ik heb beide feiten nog dezelfde avond gerapporteerd aan de pedagogisch directeur, en na het weekend is hij nooit meer teruggekomen.

Het leven bij de Beach Boys verliep verder vrij aangenaam, ik had er ook jongens waarmee ik heel goed kon opschieten, ook al omdat ik zonder twijfel veruit het best tweetalig was van alle opvoeders-studenten. Op school verliep ook alles prima. Ik werd reeds één van de eerste dagen benoemd tot klasvertegenwoordiger van de eerstejaars toch een zestigtal en als er al eens een probleempje rees, dan deed ik echt goed mijn best om te bemiddelen.

...


Eerst bloed laten prikken voor de waardes en me weer gemeld bij het genderteam,om Nou dokter ben wat verdikt, de borsten zijn aan het groeien en merk een groot verschil in de haargroei,geen haren meer op de benen en lichaam, een zachtere huid,wel wat droog!!!! Ze heeft m'n bloeddruk gemeten,mijn taille opgemeten, mijn heupen gemeten,mijn kracht gemeten,daarna heeft ze verteld dat alles goed was!!!!

Toen we klaar waren heb heb nog een afspraak gemaakt voor genitiale ontharing voor de operatie in Daarna zijn we naar onder gegaan om bij de apotheek van het VU voor mijn recepten voor de hormonen,androcur en calcium tabletten. Nadat ik aan de beurt was geweest zijn we wat gaan eten en drinken!!!!! We hadden met mijn psychologe om 14u een afspraak,dus even tijd daarvoor!!!! Om 13u45 zijn we weer naar boven gegaan,daar ook nog een kop koffie gedronken samen om 14u werden we geroepen door de psychologe.

Ze vroeg ons hoe het ging,ik antwoordde goed en dat de hormonen goed hun werk doen,veel stemmingwisselingen en dat ik de veranderingen merk,ben bijgekomen,ze heeft me ook verteld dat dat door de hormonen komt,ik meer zin heb in zoetigheid,ik vertelde dat ik 4 keer per week sport nu,wat ze heel goed vond!!!! Ook vroeg ze mij of ik rookte,ik zei,nee maar mijn vriend wel,dat we dat voor de operatie moesten laten want dan rookte ik mee,wat slecht is voor de grote ingreep,dat we daar wel rekening mee moesten houden.

Dierik antwoordde daarop dat hij het geen probleem vond dat ik op het balkon ging staan als hij in huis rookte,zowel de psychologe als ik moesten daar hartelijk om lachen!!!!

Voor we afscheid namen nog even geinformeerd of ik ook mijn naam kon veranderen op het gemeentehuis,ik had gelezen op internet dat dat nu kan, maar bleek nog niet rond te zijn,de wet ligt in de kamer maar is nog niet rond,dus even wachten!!! Ze was nog niet thuis,ik haar even gebeld,ze was al onderweg,5 minuutjes later kwam ze aangereden,we hebben haar begroet,naar binnen,daar wat bijgekletst,koffie gedronken met een lekkere tompoes en ze vroeg ze hebben jullie zin om te eten?

Ik maak pannekoeken met kaas en spek,en die waren heerlijk!!! Om 19u zijn we weer richting zuiden gereden,onderweg nog een keer gestopt voor koffie en te tanken,22u waren we thuis,ik was moe van die dag nu op na de volgende in Maart,maar eerst maandag mijn tweede laserontharing in Maastricht bij Nadine. Gina Bindels Mijn tweede laserontharing in Maastricht die zit er weer op,het was deze keer wat pijnlijker dan eerste keer,de stand van het laserapparaat was ook hoger dan de vorige keer!!

Maar het was uit te houden,als je mooi wil zijn moet je erwat voor over hebben,en dat heb ik!!!! We waren op tijd vertrokken zodat ik niet weer te laat kwam,gelukkig was het rustig op de weg,geen files,nee we konden mooi doorrijden en kwart over twaalf waren we op onze bestemming!!!

Even nog wat gepraat met Dierik want we waren te vroeg,om 10 voor half een heb ik aangebeld,werd er open gedaan door een leuke jonge dame in het zwart,wat haar goed stond en was wel een beetje jaloers op haar kleding!!! Hallo ik ben Gina en heb een afspraak voor mijn laserbehandeling,ze bracht me naar de wacht- kamer,vroeg of ik een kop koffie wilde,wat ik niet afsloeg!!!!! Daarna deed ze verder met een andere client,'k heb nog 15 minuten moeten wachten,toen was ik aan de beurt!!!!

Het was was niet dezelfde meid als vorige keer,maar ze was op hoogte,want ze vroeg me wanneer de grote ingreep is!! Volgend jaar antwoordde ik,nou zei ze " dan moeten we zeker daarmee klaar zijn"  ja dat zeker zei ik. Ze begon met potlood alles af te tekenen,waar ze ontharen moest,ze vertelde er meteen bij dat de stand van laser wat harder staat en als het me teveel word,dan moet ik het gewoon zeggen. Eerst heeft ze mijn gezicht ingesmeerd met een gel dat koel aan- voelde,daarna begon ze met de linkerkant!!!

Tijdens deze behandeling rook je gewoon het verbrande haar,bij de kin was pijnlijker, maar ook de bovenlip omdat de huid daar dunner is. Maar ik kon toch de pijn verdragen,nadat ze klaar was,begon ze met de andere kant!!! Erna heeft ze mijn gezicht schoongemaakt,ingesmeerd met créme,wat ook koeling gaf,daarna heb ik 5 minuten met een koelpack op m'n gezicht gelegen. Daarna maakte ze alles schoon,ze heeft me nog behandeld met créme zodat mijn huid zacht blijft!!! Bij het afrekenen heb ik meteen een nieuwe afspraak gemaakt voor 21 januari,heb ook gevraagd of het mogelijk was mijn wenkbrouwen te doen!!!!

Ja dat kan na de laserontharing,oke dus 21 januari heb ik dan twee behandelingen,eerst m'n derde laserontharing en daarna de tattoo van m'n wenkbrouwen,zodat ik die nooit meer hoef te doen!!!! Ik nam afscheid,wenste haar nog fijne feestdagen,buiten stond Dierik al te wachten,die was in de tussentijd ergens gaan koffie drinken. Nu eerst de feestdagen,dan de volgende behandeling,maar eerst ook nog het intake-gesprek en proef van de genitiale ontharing op !!!!!

Januari word een drukke en dure maand! Gina Bindels Intake ontharing van genitalen  Om 14u30 moest ik daar zijn voor mijn gesprek voor de ontharing van de genitalen. Om 13u30 zijn we richting Maastricht gereden, ik had een dikke damestrui aangedaan die ik laatst in Heerlen gekocht had met mijn vriend. Die is warm en mooi, wit zwart en van echte wol,daaronder een strakke jeans en laarzen! Een beetje make-up opgedaan en geen pruik,een pruik word snel vies bij zo'n weer,had wel een damesmuts opgezet en het zag er niet slecht uit al zeg ik het zelf!!!!!

Dierik zegt dat kale vrouwen best aantrekkelijk zijn en trouwens dat ben ik,ik had ook liever mooi lang haar,maar wie weet komt dat nog ,anders zal ik zo moeten leven want pruik is niet altijd alles!!! Toen we Maastricht binnenreden moesten we langzaam rijden doordat de werkzaamheden daar nog volop aan de gang zijn. Maar we waren toch op tijd,auto gepakeerd en naar Sint-Annedal kliniek gelopen,daar route 14 gevolgd,aan de balie me aangemeld,wat vragen beantwoord en doorverwezen naar de wachtkamer!!!

Het was er erg warm dus mijn jas opgehangen en gewacht tot ik naar binnen werd geroepen!!!! De dermatologe was een vrouw van middelbare leeftijd en had een duits of pools accent!!!! Ze vroeg me,me te ontkleden om te kijken wat voor kleur m'n schaamhaar heeft,dat was nodig vermits als je lichte haren hebt,het moeilijker is om definitief te ontharen!!!!! Daarna nog wat vragen beantwoord,en terug naar de balie voor een afspraak vast te leggen voor 3 februari!!!!

Dan start de eerste behandeling van de genitiale ontharing!!!! Dus nog even rust    Gina Bindels Vandaag weer naar Maastricht voor de derde gezichtsbehandeling,ik ben vroeg opgestaan want had afspraak om 10u00, dus even douchen,wat makkelijks aantrekken,geen make-up want dat mag niet!!!! Dierik en ik hebben samen onbeten en omstreeks 9u00 vertrokken richting Maastricht.

Het was weer druk op de weg ook in Maastricht zelf was het druk,maar we waren toch op tijd, even nog met mijn vriend naar het koffiehuis gereden,waar hij zijn cappuchino gaat drinken als ik aan de beurt ben,om 9u45 waren we aan het schoonheidsinstituut,daar mijn vriend een kus gegeven en afscheid genomen!!!

Ik zie je straks wel en ik heb aangebeld!!! Er werd opengedaan door een jonge dame in het zwart gekleed,denk dat dat hun uniform is,ze heeft mijn bodywarmer aangenomen me vergezeld naar de wachtkamer!!!! Ze bood me een kop koffie aan,daar wat gewacht daar ik te vroeg was,heb daar wat folders bekeken voor mijn wenkbrouwen die ik ook wil laten bijtatoueren, maar dat word pas op 6 februari gedaan, omdat het anders teveel in 1 keer!!!

Vandaag ben ik hier alleen voor de laserontharing,nadat ik mijn koffie op had,even naar de wc!!! Toen ze me kwam halen was er nog een meid bij en ze vroeg me of ik er bezwaar tegen had als ze de behandeling zou bijwonen,nou ik zou niet weten waarom niet,iedereen moet leren!!!! Ze heeft eerst alles even afgetekend en toen wat gel opgedaan,zodat het makkelijker gaat,ze deed eerst mijn rechterkant en daarna de linkerkant,als laatste mijn baard,bovenlip,onderlip en kin!!!!

Nadat de behandeling klaar was, heeft ze een koelpack gelegd op m'n onder en bovenlip en liet ze me even bijkomen waar ik blij om was!!! Na de koelpack heeft ze nog mijn gezicht ingesmeerd met creme voor de huid, wat goed deed en verzachtte!!! Ik heb afgerekend en een nieuwe afspraak gemaakt voor in maart mijn 4 de behandeling,maar eerst op 6 februari voor mijn wenkbrauwen,dan even rust, en er is ook nog de laser ontharing van de genitalen op 3 februari in het Medish Centrum Maastricht Sint- Annadal Nu even laten rusten zodat mijn huid weer kan genezen!!!

Gina Bindels Vandaag 3 februari is het zo ver,'k krijg mijn eerste genitiale laserontharing,ik moest daar zijn om 12u Dit wil zeggen op tijd opstaan,ik was vroeg in de weer om te zorgen dat ik tijdig klaar was om te gaan.

Me lekker gedoucht en aangekleed,een jeans aangetrokken en daarop mijn witte trui,me opgemaakt normaal zodat ik er toch leuk en vrouwelijk uitzag,'t was me goed gelukt!!!

Om 10u heb ik mijn Mr gewekt die met me mee zou gaan,eerst even nog zijn ontbijt klaargemaakt en samen koffie gedronken en de hond even uitgelaten. Toen we klaar waren zijn we vertrokken richting Maastricht,we waren vroeg vertrokken om op tijd daar te zijn. Gelukkig was het niet druk op de weg en konden we normaal doorrijden zonder files,'t was nog vroeg dus we hadden tijd genoeg,daar aangekomen de auto gepakeerd en naar binnen omdat ik dringend moest plassen!!!!

Dus naar de dames wc gelopen,geplast en even mijn make-up gefatsoeneerd. Mijn Mr zei "Gina we kunnen toch nog een kop koffie gaan drinken in de cafetaria",maar we wisten niet waar de cafetaria was!!!! Hij zag een verpleegster op de gang en vroeg haar de weg er naartoe?

Ze zei "kom maar mee ik laat jullie zien waar dat is",aangekomen in de cafetaria stelden we vast dat er geen wisselautomaat stond,we hadden alleen groot geld bij,geen kleingeld!!!! Dan maar weer naar beneden naar de dienst dermatologie,me gemeld en doorverwezen naar de wachtkamer.

Het was er rustig,even wachten,maar het duurde lang,'k heb zeker 20 minuten gewacht  tot ik werd naar binnen geroepen!!! Mijn Mr is in de wachtkamer gebleven,en was bezig op de i-pad. Bij binnenkomst stelde ik me voor en gaf haar een hand,ze vroeg me wanneer de grote ingreep zou plaatsvinden,ik antwoorde in september als alles goed gaat!!! Ik moest me uitkleden en op bed gaan liggen,daar kreeg ik een test met laser,nou die deed pijn!!!!!!!!!!!! Ze deed een tweede poging maar de branderige pijn was niet te harden,en al zeg ik het zelf,ik heb een behoorlijke hoge pijngrens volgens mijn Mr!!!!!

De verpleegster besloot me dan maar te verdoven,dus me weer aangekleed en naar een andere ruimte gegaan,me daar weer uit te kleden en ze smeerde een dikke laag verdovingszalf op de genitalien en scrotum!!!

Ze had de zalf er goed dik opgesmeerd,dan voel je ook niks meer,maar moest wel 30 minuten wachten tot de verdoving goed werkt!!! Ze zei me "ik zal je vriend halen,dan hoef je hier niet 30 minuten alleen te liggen"!!! Ik lag daar naakt op het bed toen mijn Mr binnen kwam en hij maakte er weer een grappige bedoening van!!!!

Toch duurde het lang en ik moest naar de wc,even nog gewacht en weer gaan liggen!!! Mijn Mr heeft er een foto van gemaakt zoals ik daar lag en zei "Die zet ik op je facebook Bitchke!!!!

Toen kwam die meid weer terug en zei kom maar mee naar de laserkamer!!! Weer me aan en uitkleden,de behandeling kon eindelijk beginnen,terwijl ze me behandelde,vroeg ze me uit over het transgender zijn,zij was echt nieuwschierig en vroeg of ik dat niet gevaarlijk vond!!

Ik antwoorde,nee ik had het eerder moeten doen,maar ja dat zijn vijgen na pasen nu,nee 'k heb er geen spijt van  Ook toen ze mijn benen zag vroeg ze " Hoe kan dat nu,zo'n mooie gladde benen"!!!! Ik zei haar dat door dagelijks testosteronremmers te slikken de haargroei op het lichaam stilletjes aan verdwijnt!!! Nou die moet ook hebben zei ze al lachend voor mijn haren op de benen!!!! Van de laserbehandeling voelde ik niet veel door die verdoving alhoewel op sommige plaatsjes was het wel of het in brand stond,maar gelukkig was uit te houden.

Toen ze klaar was moest ik op de dokter wachten,hij moest een recept voorschrijven voor de zalf om te verdoven en voor branden tegen te gaan!!! Even een nieuwe afspraak gemaakt voor 10 maart dus net na de carnaval,de auto gehaald en naar huis gereden!!! Het branden was hevig onderweg en die jeans aandoen bleek achteraf geen goed idee,'k had beter een rok kunnen aandoen was makkelijker geweest en minder pijnlijk op de terugweg!!!! Nu op naar de volgende,eerst mijn wenkbrauwen,ja dat is nu donderdag, twee nachtjes slapen en dan is het zover!!!!!

Wat heb ik hier na toe geleefd,weer een stap dichter naar die vrouw!!!! Daarna komen mijn lippen aan de beurt,maar eerst dit nu laten genezen,tot het geheeld is goed koelen!!!!!!!!! Bindels Gina  Gisteren heb ik mijn wenkbrauwen laten doen permanente make-up en het is heel mooi geworden,ze heeft haar best gedaan. Maar het heeft wel lang geduurd,maar het resultaat mag er zijn,echt super,'t zijn net echte haartjes.

Ze is een kei in haar vak,'k heb nu ook wat meer rust,ik kan met volle vertrouwen nu mijn ogen laten doen met permanente make-up!!! Zodat ik altijd opgemaakt ben en er goed uitzie,goed voor mijn werk want heb dan meer tijd s'morgens!!!

Normaal ben ik twee uur bezig daarmee, straks hoeft dat niet meer,als alles achter de rug is. De wenkbrauwen zijn gedaan,nu de ogen en als laatst de lippen zodat ik een vollere mond krijg en een vrouwelijke uitstraling krijg!!

Dan komt mijn neus aan de beurt,dat is nog altijd mijn grootste ergenis en wil er vrouwelijker uitzien. Dat gaat ook komen,we waren mooi op tijd,ik heb nog koffie gedronken,daarna deed ze verdovingszalf op mijn wenkbrouwen,30 minuutjes laten inwerken,dan naar het kamertje waar ik ook de ontharingslaser heb ondergaan. Ze heeft alles afgetekend,en daarna begonnen,eerst even de haartjes wegwerken zodat de boog mooi was!!! Ze is bijna twee uur bezig geweest met mij,dus heeft ze ook de tijd ervoor genomen,ik voel me telkens thuis als daar ben!!!!

Het doet goed dat ik iemand heb gevonden waarbij ik het kon laten doen met het volste vertrouwen,nu op naar de volgende behandeling,mijn 4 de laserontharing en daarna het bijwerken van wenkbrauwen!!!! Maar eerst dit laten helen,tijdens mijn afspraak was Dierik gaan koffie drinken in zijn favoriete koffiebar in Maastricht,'k ben blij dat m'n Mr altijd aan mijn zijde is bij elke stap in mijn transitie, ja daar ben ik zo dankbaar voor!!!!!

Zo nu uitrusten en alles laten helen,dan kan ik me weer opmaken. Ik nam deel aan een wedstrijd op de facebookpagina van Nadine Gregoire en heb een bindweefselmassage gewonnen,ga me dus laten verwennen deze keer!!!!! Gina Bindels Het is nu een paar dagen geleden dat ik mijn massage heb gehad die ik had gewonnen op facebook,door mee te doen aan een prijsvraag op de site van het schoonheidsinstituut waar ik me laat ontharen!

Nou ik had nog nooit zoiets gewonnen en was wel verrast!!!! Ik moet het toegeven, het was heerlijk en kan het echt iedereen aanraden,kijk maar op hun site www.

Dat is best veel, ik ben er best van onder de indruk van dit zeer leuke team,Ze weten wat ze doen, veel betere behandelingen dan in Sint-Annedal,waar ik toch ferm verbrand was na m'n eerste behandeling van de genitiale ontharing!!!!! Bij m'n volgende behandeling wil ik het daar met hen toch eerst over hebben!!!! Was naar Sint-Annadal doorverwezen door het VU voor die voorbereiding,nu denk ik had ik het maar bij Nadine Gregoire laten doen en ga het er zeker is over praten met de dokter van het VU wat me daar overkwam in Sint-Annadal!!!!

Maar nu even over de massage die ik won,had een afspraak voor zaterdag om 11u We zijn goed op tijd vertrokken en waren ruim op tijd. Dierik heeft me afgezet en is weer koffie gaan drinken in zijn favoriete koffiebar terwijl ik m'n massage kreeg.

Wat was dat heerlijk ,'t was anders dan ik me voorgesteld had!!!! Had op internet gelezen wat voor een behandeling het was. Toen ik binnenkwam kreeg ik een kop koffie en stelde een vrouw zich voor voor als Beata. Een heel sympathieke vrouw en we gingen naar de ruimte waar ik ook mijn laserbehandeling krijg dus dat voelde al vertrouwd aan. Ik ging liggen in de stoel en ze begon met mijn gezicht te reinigen met een soort van alcohol wat wel lekker rook,daarna smeerde ze mijn gezicht in met creme terwijl ze me vertelde wat de massage inhield.

Het is een speciale techniek waar met de vingers op de gezichtshuid word geslagen,van zacht naar hard en ik moet zeggen het was heel apart!!! Tijdens de massage hadden we een conversatie over mijn transitie,dat ik daar nu volop mee bezig ben. Ze vond het knap dat ik dat op mijn leeftijd nog wil verwezenlijken,ook kreeg ik tips voor het ontgiften van mijn lichaam door s'morgens vroeg op je nuchtere maag,een glas water met citroen te drinken dat reinigt de lever en is zeer goed voor de huid!!!

Ook hadden we het over de ingrepen die nog moeten komen,daar kreeg ik ook goede tips over!!! Ze zou me adressen doormailen en de lieve schat heeft dat ook gedaan en dat vind ik heel fijn van haar!!!! Nadat we klaar waren pakte ze me vast en wenste me veel geluk,ik bedankte haar voor dit heerlijke moment en de massage.

Mijn gezicht voelde heel warm aan en ik kreeg een flacon mee met vloeistof tegen huidveroudering. In de wachtruimte heb ik Dierik gebeld en gezegd dat ik klaar was, ook heb ik meteen een afspraak gemaakt voor voor de ogen maar eerst nog de laserbehandeling en het bijwerken van m'n wenkbrauwen. Voor mij was het een bijzondere dag en heb veel bij geleerd!!!

Bedank "team Nadine Gregroire" dat ik dit bij jullie heb mogen laten doen zonder vooroordeel!!!!! Beata wil ik danken voor een bijzonder moment,zoals ik je mailde Beata soms heb je even dat zetje nodig en dat had ik zeker nodig,ik kon me hierdoor goed ontspannen en weer verder met alles,bedank je voor de tips en de adressen van de chirurgen die mij verder kunnen helpen met mijn transformatie naar die mooie vrouw,die ik wil worden!!!!!!

Gina Bindels Vanmorgen weer richting Maastricht voor mijn vierde laserbehandeling. Ik moest om 11u00 daar zijn,we zijn op tijd vertrokken want je weet  het nooit wat het verkeer in Maastricht in petto heeft!!!! Tegenwoordig is Maastricht een bouwwerf,maar vanmorgen viel het wel mee. We waren ruim op tijd dus nog even in de auto gewacht.

Omstreeks 10u45 heb ik aangebeld bij Nadine Gregoire en zoals altijd werd er open gedaan door een leuke dame in het zwart.

Meteen vroeg ze of ik een koffie wilde,waar ik natuurlijk geen nee op zeg,koekje erbij,we hebben  het nog even over mijn massage gehad die ik had gewonnen en vorige week had gekregen!!! Ze wist me te vertellen dat zijzelf dat ook al eens heeft laten doen en ze vond deze massage heel interesant,ze was enorm verbaasd hoe iemand dat met haar vingers kon doen!!!

Nou ik heb  haar ook verteld hoe ik het gevonden had,nou voor herhaling vatbaar zei ik al lachend!!!! Even later kwam een meid in de wachtkamer binnen die me al eerder had behandeld en vroeg me of ik er klaar voor was. We gingen naar de behandelkamer,daar op de stoel gaan liggen,ze heeft eerst de laser gehaald,die stond in een andere behandelruimte en nadat alles aangesloten was is ze begonnen met mijn bovenlip en daarna mijn kin in te smeren.

Tijdens het laseren hebben we het over "het transgender zijn" gehad en dat zij zo'n operatie wel een keer van nabij zou willen meemaken!!!!

Ze wist me te vertellen dat ze tijdens haar studie zich had verdiept in het onderwerp transgenders en dat het haar vroeger en nu nog steeds boeit dat onderwerp,ook vertelde ze me dat een andere transgender haar had laten zien hoe het was geworden na de grote ingreep. Ze was ervan verbaasd dat het zo goed en mooi was gedaan en zei erover "Nou Gina,daar kan menige vrouw van dromen"!!!

Zonder het te beseffen maakte ze mijn dag goed met zo'n opmerking!!!!! Mijn god,ik ben daar echt met m'n kontje in de boter gevallen,'k blijf het herhalen wat een super team daar!!!!! Nadat ze klaar was met m'n bovenlip begon ze rechts met laseren,je merkte er niet veel van,op m'n kin was er meer verbrand haar,maar m'n gezicht was al veel minder enkel hier en daar eentje.

Nadat ze daar ook mee klaar was begon ze linkse zijde en daar heeft ze me een coolpak opgelegd om te koelen,even laten liggen en daarna mijn gezicht ingesmeerd met creme wat een beetje verlicht!!!

Mijn gezicht was knalrood maar ik weet nu dat het na een paar dagen wegtrekt. Toen ze met alles klaar was heb ik afgerekend en wat bleek;dat de behandeling goedkoper was geworden!!!!

Nou dat kwam goed uit daar ik nog navraag deed wat die serum kostte waarvan de wenkbrauwen groeien!!!! Die bleek ook goedkoper geworden te zijn,dus heb ik een flacon gekocht!!!! Welke vrouw wil nu geen mooie wimpers,het is een kuur van drie maanden!!! Eerst even mijn koffie uitgedronken en dan Dierik gebeld die weer bij Coffeelovers zat om me te komen oppikken!!!!

Maandag mijn tweede genitiale ontharing,'k hoop dat het nu goed gaat,niet zoals de eerste keer!!!! Gina Bindels Het is nu al weer een paar dagen geleden dat mijn wenkbrauwen zijn gedaan voor de tweede keer,'k moet zeggen ze zijn mooi geworden precies hoe ik ze wilde hebben,vrouwelijk!!!! Die meid kent haar vak,ik laat binnenkort ook mijn ogen door haar doen,ze heeft me al uitgelegt hoe dat in z'n werk gaat. Eerst word je verdoofd,daarna gaat ze een lijntje onder de ogen maken en daarna erboven,als dat klaar is moet je een paar weken later terug dan voor de final-touch en wat ik gezien heb is dat het heel mooi word!!!!

Ik doe dit om er nog vrouwelijker uit te zien en ook omdat je dan altijd opgemaakt bent en je er beter uitziet als je dit doet. Daarna komen mijn lippen aan de beurt,zodat ik vollere vrouwelijke lippen krijg en de mond er groter uitziet!!! Hoe ze dit doen weet ik ook al,eerst maken ze een streepje langs je lippen,zodat je goed de mond kan zien,daarna kleuren ze dat in en dan is het net of je mond groter is.

Ook kan je nog de lippen laten opspuiten,maar daar moet ik nog over nadenken of ik dat wel ga laten doen!!!! Wel laat ik mijn rimpels weghalen boven mijn wenkbrauwen zodat het gladder word want dat is ook mooier!!!! Jaja ze kunnen tegenwoordig heel veel!!!!

Maar je moet er wat voor over hebben om er goed uit te zien,ik ben blij dat ik dit al heb gedaan,'t was altijd een gedoe om die wenkbrauwen goed te krijgen,die haartjes er telkens weer uit te trekken!!!!!

Dat is nu voorbij,ik heb vanaf nu altijd mooie wenkbrauwen!!!! Nu is het weer wachten op het volgende,ja als transgender is het veel wachten en geduld hebben,maar dat heb ik er voor over om Gina te zijn!!! De 31e weer naar Amsterdam naar het VU voor de 3 maandelijkse controle en de verlenging van mijn hormonen,een gesprek met dokter en daarna de psychologe.

Na het Vu even binnenwippen bij mijn vriendin Mandy om wat bij te kletsen met een bakkie koffie!!! Het is ook telkens leuk om haar te zien want Amsterdam is niet bij de deur en ik heb ook niet de middelen om vaker naar haar te rijden. Later als het financieel wat beter gaat dan zal ik vaker naar Amsterdam willen gaan,heerlijk om er even er uit te zijn!!!!!

Voor mij is het het derde gesprek nu,nog eentje hierna en dan wachten tot ik hoor wanneer de grote ingreep zal plaatsvinden zodat ik helemaal vrouw ben!!!!!!! Het trajekt bestaat uit veel wachten en dan kan wachten lang duren,maar gelukkig is nu de lente op komst,dan zijn de mensen anders,ze zijn vriendelijker en goedgezind door het zonnetje!!!!

Eindelijk die donkere dagen voorbij,lekker luchtige kleding dragen,wat mooier is dan dikke truien,soms wist ik niet wat ik aan moest doen!!!! Ik ben een zomermens,je voelt je ook beter bij warm weer,dus op naar de zon,geniet ervan dat doe ik ook!!!

Effe geduld Gina,tot de volgende stap in m'n trajekt,'k Hou jullie wel op de hoogte Gina Bindels We zijn nu in de tweede week van april en ik heb het vreselijk druk!!! Om 10u moesten we daar zijn, dus Pierre was zondagavond al afgekomen en is blijven logeren. Ik beloofde hen dat ik s'morgens ontbijt zou maken voor Pierre en m'n mannetje!!! Ik kon m'n belofte niet nakomen omdat ik weer veel langer dan voorzien tijd nodig had in de badkamer en om me klaar te maken!!!! Dus hadden ze zelf voor hun koffie en ontbijt moeten zorgen!!!!!

Nou daar heb ik de gevolgen de ganse dag mogen van voelen en horen!!!! Pierre heeft gereden wat ik heel fijn vond van hem,'k had dit al afgesproken voordat we de andere auto hadden,gelukkig kon hij,want ik wist me geen raad toen mijn auto stuk ging!!!

Maar ik vond het ook weer fijn om gewoon samen te gaan want Pierre was toch de persoon die met mij elke keer naar Vu meeging!!! Na de dood van mijn vriend heeft Pierre me altijd vergezeld en kon ik voor vele zaken op hem rekenen,zal hem daar altijd dankbaar voor blijven!!! Toen Dierik in m'n leven kwam en m'n nieuwe Master werd is Pierre nog 2 keer meegeweest!!! Pierre en Dierik kunnen het samen heel goed vinden,en dat vind ik heel fijn. Maar die 2 samen zitten me altijd op stang te jagen als ik wat verkeerd doe!!!!

We waren op tijdig vertrokken,eerst even tanken in Belgie daarna de snelweg op richting Amsterdam. Twee keer ongeveer 10 minuutjes in de  file gestaan maar we waren ruim op tijd in het Vu,want te laat komen daar heb ik en vooral Dierik een hekel aan!!!! Ik had een leren rokje aangedaan met een mooie trui erop,'t zag er sexy uit zei Dierik, daaronder mijn enkellaarsjes die ik een tijdje terug had gekocht.

Die matchten perfect,want ja kleren,dat is nu mijn grote probleem,ik ben bijgekomen!!!! Ik had zo'n leuke kleren,maar ja nu alles nieuw kopen als ik wat geld aan de kant kan zetten. Maar om er toch zo goed mogelijk voor de dag te komen heb ik een leuk rokje gekocht op markplaats van leder en het paste nog perfect ook!! Zo zie je maar als de nood het hoogst is kan ik zeer creatief zijn en hoeft het niet duur te zijn om er goed uit te zien!!!

Halverwege de rit zijn we gestopt voor een bakkie koffie en voor Dierik zijn sigaret,daar heb ik geen last meer van!!!! Gelukkig 'k vind het ook vies nu sigaretten sedert ik een paar jaar geleden stopte!!!!! Rond 9 u 30 waren we in het Vu Amsterdam eerst even de auto parkeren in de parkeergarage van het Vu. Naar de genderafdeling en me daar aangemeld en gevraagd of ik bloed moest laten prikken maar dat hoefde deze keer niet. Ik kreeg wel een stapel formulieren die ik moest invullen,de vragen gingen vooral over ik me mentaal en geestelijk voelde!!!

Om 10 u 20 werd ik opgeroepen "Mvr Bindels voor de dokter". Pierre bleef wachten in de wachtruimte. Het was weer een andere dokter dan vorige keer,ze vroeg me hoe ik me voelde!!

Ik antwoordde haar dat ik me goed voelde ,alleen dat ik het erg vind dat ik zo ben bijgekomen!!!! Dat is normaal je krijgt meer vrouwelijke vormen zei ze me. Dierik zei al lachend,tja Gina je moet minder snoepen,je bent een echt cookie-monstertje,nou daar raakte hij me mee want ik sport 3 maal per week 2 uur!!!! Was dit zijn wraak omdat ik hem geen koffie en ontbijt had klaargemaakt vanmorgen,joost mag het weten,maar het deed me pijn!!!!!!!

De dokter nam nog mijn bloeddruk,daarna de maten van m'n borsten en de taille en heeft me nog gewogen. Ze maakte ook een nieuw voorschrift voor de hormonen,ik vroeg nog naar een verhoging van de dosis!!!! Nee zei ze je hormonen- spiegel is goed,hij zit op en dat is idiaal!!!!

We hadden het nog even over mijn stem,ze zei daar kan wat aan gedaan worden via stemtherapie bij een logopidist om de stem wat vrouwelijker te maken. Daar moest ik aan de balie nadien maar een afspraak voor maken,voor een intake gesprek!!! Heb ik ook gedaan en op 27mei moet ik dus al terug naar het Vu daarvoor. Na het doktersbezoek moest ik ook nog langs op gesprek bij de psychologe. Na een kwartiertje kwam ze Dierik en mij halen en begon ons gesprek. Ze vroeg me hoe het ging met ons en dat ze heel goed de lichamelijke verandering aan me zag en vroeg me welke parfum ik ophad omdat ik zo lekker rook!!!!

Dat streelde m'n ego want ook Jos van het genderteam zei me dat ik lekker sensueel rook!!!! Nou ik kreeg van m'n Master voor m'n Kerst een fles Allure van Chanel en dit word m'n vaste geur!!!! Ik vertelde m'n psychologe dat alles goed ging gezien de omstandigheden en dat in onze relatie ook alles goed loopt maar dat ik ongeduldig word en alles wat met mijn verandering naar vrouw voor mij allemaal wat sneller zou mogen lopen.

Ook dat ik me enorm druk maak over mijn gewicht,'k snap het niet,ik sport nogthans veel,maar de kilo's gaan er moeilijk vanaf gaan!!!

Waarop Dierik weer zei,tja Gina je tussendoortjes zijn daar de oorzaak van,ik kon wel ontploffen maar dat vond ie weer grappig!!!! We zijn nu meer dan een jaar samen en intussen ken ik z'n cynisch gevoel voor humor wel maar toch kwetst het me,en hij weet donders goed dat ik er alles aan doe dat ie fier kan zijn op z'n vrouwtje!!!!!

De psychologe zei me " Je moet proberen dit onder controle te krijgen Gina want voor de operatie zou je BMI een ferm stuk naar beneden moeten. Dat ik best naar een dieetiste dat zou kunnen zodat die als stok achter de deur zou kunnen fungeren!!! Ik heb m'n eetpatroon al aangepast en drink ook veel water inplaats van frisdrank, eet s'morgens muesli, ben ook begonnen met de maaltijden te verkleinen,maar alles is zo lekker wat Dierik kookt,ja dat is het probleem!!!!

Dierik spaarde me niet en begon erover dat ik niet veel groenten lust en volgens hem is dat de grote boosdoener,waar ik op antwoordde dat ik bepaalde groeten niet kan eten,dat ik dan last van mijn maag krijg,had dat al van kinds af,koolsoorten,spruiten en bloemkool eet ik niet!!!! Hij kan heerlijke groentensoepen maken en doet dat ook dikwijls voor me!!! Nadat we afscheid hadden genomen en nieuwe afspraak hadden gepland op 4 juli,'k heb dan ook nog een afspraak op 27 mei voor die test vor m'n stemhoogte de logopedie ben nu al tijdje bezig met mijn stem het  gaat de goede kant uit binnenkort weer beginnen met laseren van mijn gelaat  daar zal ik julie hier over berichten en over verder ontwikkelingen van mij kan je lezen in mijn verhaal.

Het is al een tijdje geleden maar op ben ik in het Vumc Amsterdam geweest op mijn eerste controle na de operatie. Dr Buncamper zag en zei dat alles perfect geheeld is en ook de littekens zijn goed aan het weg-trekken.

Het ziet er allemaal goed uit Gina zei hij me. We zijn nu maanden verder sedert mijn ingreep en ik heb afgezien,vooral na mijn ontslag uit het ziekenhuis de eerste paar weken waren niet echt leuk!!! Nu gaat het beter en hoef ik geen maandverband meer te dragen,het plassen is ook geen probleem meer,alleen zit er nog een stukje wild vlees in de weg en indien het niet vanzelf verdwijnt zal het met een kleine ingreep moeten verwijdert worden later in het jaar.

Ik ben heel tevreden met hoe mijn vagina er nu uitziet en over 3maanden moet ik weer op controle en hopelijk is het stukje wild vlees dan verdwenen,maar dat is afwachten geblazen. Binnenkort moet ik op controle bij de dokter voor mijn hormonengebruik,toen ik werd ontslagen na de ingreep hadden ze mijn hormonen-medicatie teruggebracht van 75mg naar 50mg omdat mijn hormonenspiegel te hoog was,wat ik niet fijn vond want daardoor gaat de groei van mijn borsten trager en moet ik in augustus dus weer bloed laten prikken en een paar weken later heb ik dan het resultaat en mag ik dan hopelijk weer 75mg nemen.

Ik had samen met Dierik nog een afrondend gespek met m'n psychologe Mvr Peeters,hoe ik het traject had ervaren,de operatie en of mijn verwachtingen waren ingelost,waren er details die voor verbetering vatbaar waren enz!!! Ik kon haar verzekeren dat ik enorm blij was met het hele traject alleen dat het een lange weg is geweest die nu eindelijk resulteert in mijn vrouw zijn en dat ik super gelukkig ben dat ik heb doorgezet. Ik heb ook een afspraak gemaakt bij de plastische chirurg om eens te kijken wat we met mijn neus kunnen aanvangen om die wat kleiner en vrouwelijker te maken,daarvoor moet ik op 12 september terug naar het Vumc naar de dienst plastische chirurgie.

Nadien zijn we richting Purmerend afgezakt om Marcia een bezoekje te brengen,Marcia loopt nu ook het traject in het Vumc en ze is sinds kort mogen beginnen met de hormonen. Ze heeft nog een lange en moeilijke weg te gaan en als goeie vriendin wil ik haar hierin steunen en helpen waar ik kan. Na een lekkere kop koffie en taart wou Dierik naar Volendam, hij had daar al zoveel over gehoord en wou het eens zien nu we er toch zo dichtbij waren en mij sprak het ook wel aan,enne met Marcia hadden we de perfekte gids want zij is van Volendam.

Het is heel toeristisch geworden,maar al bij al is het nog een heel leuke middag geworden,het was echt zomerweer en terrasjes genoeg in Volendam. Rond 19u zijn we vetrokken bij Marcia richting Limburg wetende dat de avondspits dan grotendeels voorbij zou zijn en ook was.

Tijdens de lange rit bedacht ik zo bij mezelf dat ik best tevreden ben met wie ik nu ben en me gelukkig voel uiteindelijk die te mogen zijn die ik innerlijk altijd al was,hier en daar mogen nog wat kleine correcties uitgevoerd worden maar dat zijn details en ik hou jullie wel op de hoogte daarvan.

Het is nu precies 6 maanden geleden dat ik mijn operatie heb gehad,dus vandaag weer op controle. Ik had een afspraak om14u45 dus besloten we om te vertrekken om 11u thuis. Eerst naar Maasmechelen tanken en daarna richting Amsterdam gereden,onderweg samen met Dierik koffie gedronken want dat is voor ons een vast ritueel en Dierik zijn sigarettenpauze.

Omstreeks 13u30 kwamen we aan in Amsterdam,daar de auto geparkeerd in de parkeergarage en dan naar de cafetaria van het VU omdat we te vroeg waren,eerst even naar de wc gegaan en spoelen. Om 14u45 stipt melde ik me aan op etage 2,afdeling F. Even in de wachtkamer plaats genomen en gelukkig duurde het niet lang dat ik aan de beurt was.

De dokter stelde me wat vragen die ik beantwoordde en daarna moest ik op het bed gaan liggen en benen uit elkaar doen waar ze met een instrument mijn vagina opende om te kijken of alles goed is!!

Ik moest even dilateren met een glazen dildo om de diepte te kunnen meten,ze melde me dat alles er piekfijn uitzag,alleen mijn kittelaar is wat gezakt en dat de diepte onveranderd was maar dat ik wat vaker mag spoelen na het dilateren. Na het onderzoek mezelf weer aangekleed en kreeg ik te horen dat ik over 6 maanden weer op controle moet komen.

In maart een nieuwe afspraak moest maken,dus even rust nu en in februari weer naar VUmc voor mijn hormonen. Nadat ik klaar was in het VUmc zijn we naar Marcia in Purmerend gereden,daar een heerlijk bakkie koffie en lekker gegeten en rond 19u00 afscheid genomen van Marcia en zijn we weer richting Limburg gereden. Onderweg nog een paar keer gestopt voor koffie en plaspauze om 22u00 waren we thuis. Angel mijn hond was door het dolle heen toen we thuiskwamen,de buurvrouw had goed voor haar gezorgd en haar uitgelaten in het bos,dus kon ik ook zonder zorgen naar Amsterdam gaan wetende dat Monica haar onder haar hoede had.

Er stak een brief van het Jan van Gooien ziekenhuis in m'n brievenbus met de offerte voor een neusverkleining en lippen zodat ik er nog vrouwelijker uit zou zien.

Dat word sparen want door omstandigheden zijn de dingen anders verlopen dan Dierik en ik hadden gedacht en waar ik me zo op verheugd had …..

Jammer dat ik dit niet vergoed krijg,dus maar hopen op geluk of een engel die me dat brengt,verder gaat het goed met mij,langzaam de draad weer oppakken om weer aan de gang te gaan en mensen te begeleiden die deze weg ook willen gaan. Daar stel ik me ter beschikking voor zo dat ze dit niet hoeven alleen te doen,deze lange weg want daar heb je steun in nodig want het draait je wereld ondersteboven en moet veel obstakels en vooroordelen overwinnen. Binnenkort op 5 februari weer op controle, m'n laatste bezoek aan het VUmc was in september vorig jaar!

Ik had toen een gesprek met een plastische chirurg die reconstructieve hand-chirurgie uitvoert. Het gesprek ging over m'n neus en volgens de chirurg is het mogelijk om m'n neus te vervrouwelijken, het was een interessant gesprek en ik zou in de komende week een offerte toegestuurd krijgen wat het kostenplaatje daarvan zou worden. Maar er is in de administratie wat fout gelopen, een tiental dagen na de consultatie kreeg ik een telefoontje om een afspraak te maken voor die ingreep en dit was niet de afspraak!!!!

Ik heb een mailtje teruggestuurd dat dit nu voor het ogenblik niet gaat omdat mijn financieen door een bepaalde omstandigheden dit nu niet toelaten. Dus mijn neus is de eerstvolgende ingreep die zal gebeuren. Mijn borstgroei is ook niet zoals ik gehoopt had en ik kijk nu nog  6 maanden aan of er nog enige groei inzit,zoniet zal ik moeten overwegen om daaraan ook iets te veranderen, borstimplantaten zou een oplossing zijn maar dan moet je weer incalculeren dat die na x-aantal jaren weer uit moeten om vervangen te worden en dus weer een ingreep wat extra risico's opleverd want zo jong ben ik niet meer tegen die tijd.

Ik heb het een beetje gehad met al die tegenslagen,ik ben een zeer positief ingesteld maar wat me de laatste 5 jaar allemaal overkomen is niet niks,waarom is mijn pad zo moeilijk met vele obstakels,wat voor nut heeft dat? Eerlijk gezegd had ik mij het leven als vrouw wel een beetje anders voorgesteld hoor, niet dat ik niet blij ben met m'n transformatie dat hoor je me niet zeggen,maar tja dat heb je natuurlijk niet zelf in de hand.

Kijk maar naar wat er de laatste maanden allemaal gebeurd in de wereld en vooral hier in Europa dat overspoeld word door vluchtelingen en wat nu gaande is, is denk ik niet meer te stoppen en dit gaat gepaard gaan met grote ontevredenheid bij vele landgenoten.

Hoeveel mensen zijn er niet in ons land dat het nu al heel moeilijk hebben om de eindjes aan elkaar te knopen en hun rekeningen te betalen. Als je dan hoort dat vluchtelingen geen ziektekosten hoeven te betalen en in de watten worden gelegd door Nederland en dan nog niet tevreden zijn met wat ons land hen bied!!!

Dan begrijp ik de frustratie die velen van ons hebben,wij hier hebben dit niet gecreeerd en kunnen er weinig aan veranderen maar dat ze ons hun normen en waarden willen opleggen en volgens hun regels zouden moeten leven, dat gaat me te ver en m'n petje te boven!!!!

Dat ze zich aanpassen aan onze normen verdorie,we zijn een gastvrij land maar er zijn grenzen aan tolerantie!!! Straks komt het nog zover dat Sinterklaas of kerst niet meer mag gevierd worden gewoon te gek voor woorden,het word hoogtijd dat onze politici eens haar op hun tanden krijgen en zeggen waar het op staat!!!!

Een transgender is voor deze mensen een taboe, eindelijk hebben wij transgenders hier de mogelijkheid en vrijheid om te zijn wie we zijn en dan krijg je deze golf van vluchtelingen  dat ons land overspoeld en hier hun wet willen opleggen aan ons!!!!

NEE mij niet gezien ik wil gewoon mezelf zijn en laat me dit door niemand afnemen nooit of te nimmer en ik zal hiervoor vechten dit gaat veel te ver!!! Wat met Nieuwjaar is gebeurd In Keulen en nog tal van andere steden in Europa moet ons tot nadenken stemmen!!!!

Blijf van onze vrouwen en dochters zij zijn hier in onze samenleving gelijken van mannen en indien je dit niet wil aanvaarden ga dan alsjeblief terug naar je land of vlucht naar een moslimland!!!! Ik heb een heel leuke kerst gehad samen met m'n vriend en de mensen die we uitgenodigd hadden. Pierre en Monique en haar zoontje waren present, zelfs Joey m'n zoon was er en daar was ik enorm blij om!!

Al een paar jaar lukt het Joey om m'n kerst te verknallen door niet komen op te dagen. Zelfs op tweede kerst was ie rond de middag bij ons thuis en besloten we om ergens wat te gaan drinken en daar zei hij als Dierik vanavond wou koken hij het eten zou trakteren wat ik enorm fijn vond van hem!!!

Zelfs de avond van oud naar nieuw is hij langs geweest voor hij op stap ging met z'n vrienden en wenste Dierik en mij het beste voor !!!! Ik hoop dat een goed jaar word voor ons, eentje waar we volgend jaar met plezier kunnen op terugkijken, was wel het jaar van m'n operatie naar vrouw, maar ook een jaar van vechten en dingen die ik liever vergeet en ook van Chantal een lotgenote die te horen kreeg dat ze keelkanker heeft en moest stoppen met haar traject naar volwaardig vrouw worden wat haar enorm pijn doet.

Bestraling en chemo gedurende 7 weken en niet het gehoopte en gewenste resultaat heeft opgeleverd, de kanker is niet weg maar uitgezaaid!!!! Ze heeft nu besloten om niet meer verder te gaan en op een waardige manier afscheid te nemen van alles en iedereen!!

Dit doet vreselijk pijn en ik zit ermee maar ik zal haar steunen in haar beslissing en begeleiden naar dit moment!!! Wel wil ik haar nog een fantastische dag geven door met haar er een dagje onder vrouwen te shoppen en haar in het nieuw te steken en zich op en top vrouw te voelen als afscheidscadeau en nog een paar leuke dagen heeft!!!! Verder zie ik het wel wat nog in petto heeft voor Dierik en mij, hopelijk veel goeds want ik heb het nu wel een beetje gehad met tegenslag.

Is mijn vriendin overleden in haar slaap voor haar is nu voorbij die pijn die onzekerheid maar voor ons is nu het verdriet de pijn en het gemis van een goed mens dat was ze haar droom spatte uit elkaar maar nu heeft ze rust en chantal is nu mooie engel die over ons waakt. Het is weer een tijd geleden dat ik schreef en is er weer veel gebeurd in mijn leven. Vorige week was ik weer op controle in het VUmc,maar niet met mijn eigen auto.

Die is afgekeurd en omdat ik de financiële middelen niet heb om een andere aan te schaffen mag er niet meer mee gereden worden, maar gelukkig wilde Pierre rijden en daar ben ik hem dankbaar voor. Hij heeft ook gereden nadat John overleed en ik niet in staat was om zelf achter het stuur te kruipen. Op Pierre heb ik al altijd kunnen rekenen en in die moeilijke periode na de dood van John was hij een hele grote steun voor mij. Een echte vriend waar ik toch altijd kan op kan rekenen,wat wel goed doet want zonder auto is maar niks, je bent zo gebonden ,ook met boodschappen doen was het makkelijk maar nu moet ik te voet of met de fiets van mijn moeder,die ik geleend heb en dat was wennen!!!

Ik heb besloten een fiets te kopen, een transportfiets met versnellingen en daar ook mee naar het sporten kan gaan zodat toch wat ga afvallen!!! Ik merk dat het goed doet aan m'n conditie, alleen als het regent is het veel minder, maar ja even doorbijten tot Dierik zijn geld komt om een andere auto te kopen.

We wonen nu officieel samen,wat ook beter is, nu nog hopen dat hij weer aan het werk komt zodat we elkaar niet op lip zitten en ik mijn dingen kan doen als vrouw wat soms voel ik me opgesloten en weet dan niet mee hoe en wat ,maar dan denk ik komt wel en ik ben tevreden. Ik had het graag het anders gewild,had het me ook anders voorgesteld maar 't loopt nooit zoals je het zelf wilt!!

Ook met Marcia gaat het nu anders dan voorheen en ik maak me zorgen om haar want ze is in een driehoeksverhouding verzeilt dat gedoemd is om te mislukken!! Maar ik moet dat loslaten om mezelf te beschermen zegt Dierik daarover,het is haar keuze en ze is een volwassen meid. Ik begrijp niet dat je met drie in huis gaat wonen en zij voor alles financieel instaat, dat is iets wat ik niet kan begrijpen.

Je kan anderen wel helpen maar dit doen en er dan financieel voor opdraaien,dat begrijp ik niet!! Voor mij was mijn traject het belangrijkste in mijn leven maar nu zie ik dat dit niet bij iedereen zo is,maar het is haar keuze,'k hoop ook dat ze de juiste keuze gemaakt heeft maar dat zal de toekomst uitmaken of dat wel zo is.

Mensen moet je soms loslaten ook al weet je dat ze op het fou te spoor zitten! Het doet wel pijn maar dat moet ik loslaten en afstand nemen, maar mis haar wel,ze was en is toch een spontaan mens waar ik graag mee samen was, maar nu moet ik dit gaan afsluiten want dat zal nooit meer zo zijn,zij heeft dat gevonden waar ze op zoek naar was maar,alleen vind ik dat ze het allemaal veel te snel heeft gedaan.

In Marcia zie ik veel van mezelf terug,ik wou ook alles tegelijk,alles moest snel,maar ik ben van boven teruggefloten dat ik het rustiger aan moet doen en de dingen een voor een moet afmaken,eerst mijn traject dan mijn leven,mijn schulden en dan mijn leven met Dierik.

Doordat je van alles meemaakt word je weer met de voeten op de grond gezet en laten ze je zien wat de werkelijkheid is en niet alles door een roze bril te bekijken maar het leven hard is!! Maar ik ben nu op de helft en dat doet goed,'k heb een moeilijke tijd gehad maar die is bijna voorbij, nu gaat het de goede kant op ,ik kan mijn energie weer gebruiken om de stappen te maken,zodat ik weer gelukkig kan zijn,me weer die vrouw te voelen want dat heb ik de laatste tijd ook gemist en dat ga ik nu weer doen,'k ga ook niet meer aan een auto sleutelen zodat mijn nagels breken wat ik verschrikkelijk vind,maar ik hoop dat nu ook keer het geluk mag ervaren na die moeilijke jaren en het verleden kan afsluiten en opnieuw kan beginnen.

Op 20 april is het een jaar dat ik ben geopereerd en eindelijk ook die vrouw ben en in dat jaar heb ik mezelf moeten herontdekken wat niet makkelijk was maar wel fijn vond. Ik had het nog fijner gevonden als Dierik er ook zo mee bezig was geweest, maar die was met hoofd er niet bij door zijn eigen shit en 'k hoop dat dat ook beter word want ik hou veel van hem en wil graag nog leuke jaren beleven samen, want het leven is kort en hard!!

Daar werden we met onze neus begin dit jaar nog eens opgedrukt met een goede vriendin die er nu niet meer is Chantal!!! Ze heeft deze wereld verlaten op 10 januari voor haar ben blij dat ze niet meer hoeft te lijden maar ik ben wel een vriendin kwijt geraakt en dat raakt je wel en je gaat anders met het leven om.

Gelukkig heb ik een schat van een buurvrouw,die mijn vriendin is en waar ik soms mee naar het leger des heils ga. Onss uitje op woensdag, maar nu de auto kapot is is dat ook afgelopen, ik bid elke dag dat een wonder mag gebeuren dat ik weer een auto mag hebben en dan weer samen ergens naar toe kunnen als twee vriendinnen lekker kunnen babbelen over kleren en het dagelijkse leven, dat vangt het verlies van Chantal op ,maar het is anders dan met Chantal.

Chantal was ook een transgender daarmee praat je over andere dingen dan mijn buurvrouw,dat mis ik wel maar misschien brengt de toekomst wel andere mensen, zo gaat dat in't leven;mensen komen en gaan, soms voor even maar soms voor 't leven. Ik moest ook stoppen met logopedie omdat we nu geen auto hebben, die auto is ook belangrijk voor Dierik,dan kan die kan gaan werken als hij alles heeft geregeld met zijn chauffeurspas zodat hij weer kan rijden met de vrachtwagen.

Maar daar zal eerst dat geld moeten voor komen en er zit schot in de zaak dan kan hij dit achter zich laten en ook voor een stuk kan afsluiten. Ik weet dat hij nog altijd met die gedachten zit over zijn kinderen, ook al zegt hij dat niet,ik voel dat en zie dat aan hem,dat doet ook pijn en kan ook niet begrijpen dat je dat je vader aandoet!!

Die toch heeft gezorgd dat ze alles gekregen hebben wat hun hartje begeerde, om zo nu te leven dat begrijp ik niet, dat ze mij niet accepteren dat begrijp ik wel, maar dan nog ik zou nooit iemand zo'n pijn doen als wat zij met hem doen!!! Want dit doet pijn en vreet aan een mens,daarom hoop ik dat hij terug krijgt wat hij had.

In augustus moet ik weer op controle naar het VUMC en voor een botscan en bloedafname en dan ben ik voor een jaartje gerust. Ik kijk nu uit naar de zomer en ga volop genieten van mijn leven als vrouw!!!!

Het is weer een tijdje geleden dat ik nog geschreven heb,het gaat goed met mij,mijn wondjes en littekens zijn mooi geheeld,wat een wonder dat dit mogelijk is en functioneert naar behoren. Geen problemen gehad bij het plassen,het dilateren gaat steeds beter en ik gebruik nu amandelolie in plaats van glijmiddel dat goedkoper is en 'k heb er minder van nodig. Nu ben ik bezig om mijn gewicht wat te laten verminderen,'k Ben gestopt met suiker in de koffie,eet kleinere porties,1,5 a 2 liter water drinken per dag.

Het volgende doel is mijn behandelingen bij Nadine Gregoire schoonheidsinstituut weer opnemen maar voorlopig is dat niet mogelijk omdat ik dat nog niet financieel red. Werd weer opgeroepen door het UWV om te kijken wat mijn mogelijkheden zijn om weer aan de bak te komen in het regulier werkcircuit. Dat zal niet zo makkelijk zijn door mijn beperkingen die ik heb opgelopen tijdens mijn herseninfarct. Er word me nu een training aangeboden door het UWV om te kijken wat ik nog kan, ik ga dat ook doen want in oktober word mijn WIA haast gehalveerd en dat geld heb ik nodig om mijn vaste lasten te kunnen betalen.

Mijn relatie met Dierik is stabiel en fijn, hij helpt mij bij alles ook al zou hij het anders willen maar het gaat niet zoals hij dat wil,we blijven hopen dat het allemaal goed komt, daar geloof ik ook in. Zijn groot rijbewijs is bijna terug in orde,op 22 augustus moet ie daarvoor nog medisch gekeurd worden en dan kan hij terug internationaal gaan rijden met de vrachtwagen.

Voor het eerst sedert jaren was mijn afrekening van gas en elektriciteit lager dan de voorafbetalingen,mooi dat extra geld, nu de rest nog dat we toch weer een normaal leven kunnen leiden!! Samen zijn we sterk ook al hebben we soms de bomen door het bos niet meer gezien, na regen komt zonneschijn zo denken we.

Na 3 jaar uit het arbeidsproces te zijn zal het niet makkelijk worden voor mij, ook weet ik eigenlijk niet wat ik wil gaan doen, welke richting dat zal de training uitwijzen hoop ik. Maar eerst 4 augustus naar VUmc Amsterdam op controle voor de hormonen en een bodyscan,daarna bloedprikken en hopelijk kunnen mijn hormonenpleisters verhoogd worden van 50 mg naar 75 mg want over mijn borstengroei ben ik niet tevreden.

Ik laat nu mijn haren groeien om te kijken of het mogelijk is daarop een haarstuk te plaatsen,wat mooier is. Ik heb wel mooi haarwerk maar is toch anders en kijk wel wat mogelijk is want het is toch een dure aangelegenheid hoor. Ik vind wel dat er weinig word gedaan voor transgenders die niet het geluk hebben voldoende haren te hebben, toch de mogelijkheid zouden hebben om dit te betalen via een vergoeding. Als transvrouw merk ik dat make-up duur is en er veel verschil in kwaliteit is, goedkopere spullen niet zo lang houden en dat je er meer van gebruikt, ik koop soms betere make-up en daar heb ik dan ook meer plezier van en met het warme weer kan je ook beter waterproof make-up gebruiken zodat je er goed blijft uitzien.

Ik geniet toch van het vrouw zijn, ook al zou ik het anders willen maar nu moet roeien met riemen die ik heb totdat betere tijden komen. We hebben nog 2 maanden,hopelijk kan Dierik vanaf september weer aan het werk en ik een maandje later dan kunnen we samen weer genieten van ons leven, nu nog genieten van het mooie weer zolang we dat hebben.

Gisteren op controle geweest naar het VUmc in Amsterdam,op controle en een lading recepten voor hormonen. Rond 10u00 zijn we vertrokken via de A2, we hadden de dag voordien al getankt in België, ik had in het VUmc afspraak met de dokter om 14u Zoals gewoonlijk 2 maal gestopt voor koffie en een sigarettenpauze voor Dierik,we waren veel te vroeg dus nog even naar de cafetaria. Daar ook even gaan plassen en gelukkig had ik mijn flesje water bij,dat neem telkens mee om te spoelen na het plassen en geen blaas-ontsteking oplopen kan.

Iets na 13u00 vervolgden we de weg naar het VUmc en daar waren werkzaamheden aan de gang,dus moesten de auto ergens anders parkeren,namelijk in de personeelsparking.

Vanuit de personeelsparking met de lift naar het gelijkvloers en die stopte bij de ingang, vandaar met een andere lift naar het eerste verdiep afdeling K. Bij het genderteam me aangemeld maar 'k was veel te vroeg,zeker een uur voordat ik aan de beurt zou komen. Bij de balie duurde het wel even voordat ze mijn afspraak terugvonden in de computer en mochten we in de wacht-kamer plaats nemen.

Dierik en ik besloten in het restaurant koffie te gaan drinken en Dierik is nog buiten geweest om zijn sigaret te roken. Daar heb ik geen last van, ik rook niet en drink niet sedert ik begonnen ben met mijn traject ,heb niks meer aangeraakt soms wel eens bij gelegenheid een wijntje of likeurtje.

Om 14u00 zijn we weer naar boven gegaan en in de wacht-kamer plaats genomen. Dierik had zich nog koffie genomen, ik hoefde geen meer. Om 14u40 werden we binnen geroepen door de dokter M vr. M van Andel, nadat ze zich voorgesteld had, vroeg ze me hoe het ging met me, ik antwoordde;alles gaat goed alleen dat ik graag een hogere dosis hormonenpleisters zou willen.

Ik voel dat ik minder borst-groei heb en dat er haar terug komt waar het niet hoort. Net na de operatie hebben ze die dosis naar 50 teruggeschroefd en zou graag terug naar 75 gaan zoals voor de operatie,wat was ik blij dat ze me bevestigde dat het kon en ok was. Ze heeft ook nog mijn bloed-druk gemeten;die was erg hoog maar dat heb ik telkens als daar heen ga,'k weet ook niet hoe dat komt,de koffie misschien?

Ik dat niet normaal vond dat ik geen herhaling krijg en anderen wel. De dokter heeft dan een brief opgesteld voor mijn zorg-verzekering en ik ben benieuwt of ik het nu wel krijg vergoed. Voor ik vertrok vroeg ze me nog bloed te laten prikken om de hormonenwaarde te kennen en nog een BCA kon laten maken bij de balie.

Ik was om 16u00 klaar met alles, naar de parking en richting Mandy in Amsterdam Noord ,onderweg even gebeld dat we er aankwamen. We werden als vanouds verwelkomt door Mandy, daar koffie gedronken en zij had broodjes gezond gemaakt voor ons.

We hadden heel wat bij te praten ,'t was leuk om haar te zien daar het een tijdje geleden was dat we elkaar gezien hadden. Want 'k mis dat wel zo'n vriendin!! Rond 19u00 zijn we vertrokken richting Limburg ,onderweg nog gestopt om koffie te drinken, we waren om 21u30 thuis. Even de buur-vrouw gebeld dat we thuis waren en Mandy dat we goed thuis waren gekomen, daarna alles uit en voeten op de bank, onze hond nog uitgelaten die was weer blij ons te zien.

Zo,dat was mijn rit naar Amsterdam en nu moet ik pas over een jaar bij de chirurgie zijn voor controle. Op 12 september begin ik weer met de stem-oefeningen bij de logopediste want daar moet ook aan gewerkt worden en misschien kijken voor haarstukje voor op m'n eigen haar te bevestigen dan kan mijn eigen haar laten groeien en dat is toch anders dan mijn haar-werk. Die vind ik het wel mooi heb het een keer goed bij laten knippen. Verder genieten van mijn vrouw zijn en kijken wat de toekomst brengt voor ons samen,ik hoop een leuke goede toekomst samen,geniet van het leven, laat je ook niet van de wijs brengen door al die negatieve berichten in het nieuws.

Mijn leven als transgender is mijn keuze ook weet dat veel mensen er moeite mee hebben maar is mijn leven ik leef als vrouw met mijn schat waar ik veel van hou maar we hebben nog weg te gaan zo dat we gelukkig kunnen leven ik ben gelukkiger dan ooit was voor heen waarom heb dit eigelijk weg gestopt al die jaren waarom moest er man in mijn leven komen die me die stap heeft laat maken waarom heb zelf niet eerder gedaan ik wist al durfde niet vroeg me af wat andere dachten maar dat is nu niet meer is mijn leven en leef nu en dat leef ik zo als ik dat wil samen met mijn schat hoop lang samen te zijn maar weet ook dat snel kan veranderen dat heb zelf mee gemaakt ik vond laats bericht vond we intersant om hier te plaatsen want er zijn veel transgenders die zelfmoord plegen om dat niet geacepteerd word door vrienden familie.

De jaren van pijnlijke over wie je bent. De nachten wakker leggen, proberen te begrijpen hoe je de manier waarop je kon voelen, denken dat de manier waarop je dat doet, zijn de manier waarop je bent. Het kennen van de maatschappij zal freak out. Uit angst dat, vrezend voor uw veiligheid. Uit angst voor je eigen zelf. Dan is het bereiken dat punt. Sommige trekker in je. Wetende dat je kan het niet meer te doen.

Wetende dat om te blijven proberen, blijven liegen tegen jezelf, is het doden van je langzaam. Dat je liever het einde van uw leven dan verder als je hebt. Het zelf twijfelt aanvankelijk. De angst voor het verliezen van iedereen en alles wat je lief te hebben.

De bepaling dat zelfs als het kost je alles, je moet het doen, of je kunt ook gewoon doden jezelf. De eerste voorzichtige stappen. De groeiende vastberadenheid om het te zien door. Vechten door middel van een systeem dat is ontworpen om te voorkomen dat u slagen. De vreugde van het zien van jezelf in de spiegel en niet meer haten wie je ziet.

Jezelf houden voor de eerste keer in je leven. We hebben niet alleen op een dag wakker en beslissen we zijn transgender. We weten er iets anders over onszelf voor een zeer lange tijd, velen van ons ons hele leven. Ik weet zeker dat die vraag, die me jarenlang heeft geobsedeerd, mede bepalend was voor mijn later dwangmatige behoefte om alsmaar meer jonge, nog onbehaarde piemeltjes te kunnen zien.

Ik was tien jaar oud toen op onze parochie de chiro werd opgericht en ik was enthousiast lid vanaf de eerste dag. Voor de chiro, was er precies zoals voor het misdienen , altijd tijd en ruimte. Zowel ikzelf als later mijn vier zussen kwamen bij de leiding en in die jaren zat ons huis of onze koer wel altijd vol met chirojongens of -meisjes.

Strijden en waken voor Christus en Vlaanderen …. Het was mijn leven. Ik zong de heroïsch aandoende chiroliederen uit die tijd altijd met volle overgave mee. Ik zit ze hier al schrijvend opnieuw te zingen, ik ken ze nog allemaal uit het hoofd. Ons chirolokaal lag achter de bibliotheek, naast de gebouwen van brouwerij De Geest, die eigendom was van de toenmalige haute bourgeoisie burgemeester van onze gemeente. Uiteraard vloog er al eens een bal over de scheidingsmuur met de brouwerij en was er altijd wel een behendig kereltje te vinden ik niet dus om over de muur te klimmen en die bal terug te gooien.

Op zekere keer moet het Dhr. Burgemeester te veel zijn geworden, want hij vereerde ons met een bezoek dat grote indruk naliet. Al mankend van de jicht kwam hij aangezet in zijn zijden kostuum, hoge hoed en gelakte schoenen.

Daarna begon hij in gebroken Vlaams uit te halen tegen de ongemanierde jeugd van heden die het eigendomsrecht niet respecteerde en vele andere waarden ook niet. De dag van mijn plechtige communie ben ik ook niet vergeten.

Ik zat in het zesde leerjaar en was 11 ½ jaar oud. Waarschijnlijk zou ik toen wel op mezelf verliefd kunnen geweest zijn, want mooier dan 11 ½ kan een jongentje voor mij niet worden….. Kindjes waren een geschenk van God en groeiden in de buik van de moeder.. Dit antwoord riep natuurlijk nog veel méér vragen op, want er werd bv. Als kinderen dan toch een geschenk van God waren, waarom kregen nonnetjes dan geen kinderen?

Alle verder opduikende vragen werden door mezelf beantwoord door te verwijzen naar de almacht en alwijsheid van God. Ik kreeg ook heel wat dure geschenken: Ik had die dag meer Leliaerts verslagen dan kroketjes gegeten. Na het zesde leerjaar moest ik natuurlijk naar het college. Omwille van de drukte thuis werd ik op internaat gestuurd in het college te Roeselare. Het ergste was dat ik die eerste jaren niet meer naar de chiro kon.

Na een paar jaar veranderde het regime, en mochten we wekelijks naar huis op zaterdagmiddag, en we moesten pas op maandagmorgen terug binnen zijn. Desomer was tijdens de grote vakantie al eens langs gekomen om vertrouwen te geven en vertrouwen te winnen.

Hij leek me een heel vriendelijke en lieve priester, maar ik wist toen nog niet wat me allemaal te wachten stond. Om telkens voor drie weken van huis weg te zijn hadden we naast het gewone schoolgerief ook een hele uitzet aan klederen, ondergoed, turnpak e. We sliepen op een grote slaapzaal die onderverdeeld was in kleine houten chambretjes, zonder deur, maar met een gordijntje ter bescherming van de privacy.

We moesten één voor één aanschuiven in ons onderlijfje en pyamabroek, ook al vroor het dat het kraakte. Op zaterdag mochten we in de douchezaal een douche nemen, gelukkig wel met warm water. We moesten telkens per drie voor één van de douches plaats nemen. We moesten ons uitkleden voor het douchehok, maar mochten ons onderbroekje of turnboekje aanhouden zowat ¼ van de leerlingen droeg in die tijd geen ondergoed.

Voor het douchen moesten zij hun turnbroekje aandoen i. Met een gongslag werd aangegeven dat de eerste in het douchehok mocht, en zijn onderbroekje moest uitdoen. Een tweede gongslag gaf aan dat het water centraal bediend zou lopen, en een derde dat het sproeien zou stoppen. Dan kreeg je even tijd om je af te drogen, een proper onderbroekje of terug je turnbroekje aan te trekken en naar buiten te komen.

Dan was het aan de volgende en ten slotte aan de derde. Wij zagen elkaar dus niet naakt, maar de suf surveillant wèl, kwam hij kwam bij velen grondig controleren en inspecteren of ze wel degelijk proper gewassen waren, en ik had het voorrecht daarbij één van zijn lievelingetjes te zijn. De bijnaam van E. Dat hij zich verlaagde tot orale of anale seks met mij of andere jongens kan ik echter helemaal niet bevestigen.

De term pedofiel was toen nog geen gemeengoed. Ik heb dat woord pas voor het eerst gehoord tijdens een cursus psychologie van prof.

Nuttin aan de K. Hij droeg zijn soutane, ik altijd een korte broek ik was 16 jaar als ik mijn eerste lange broek droeg , en dan voelde ik echt wel altijd een strelende en zoekende hand over en tussen mijn blote dijen glijden, maar dat stoorde me niet, en voor de andere studenten bleef dat onzichtbaar omdat de pupiter één volledig afgesloten blok vormde.

Soms kreeg ik ook een onmenselijk zware straf opgelegd voor een relatief klein vergrijp. Een opstel van 50 blz. Dat liep altijd uit op een partijtje schootje zitten en knuffelen en strelen, ook waar het eigenlijk niet hoorde. Alleen de stank van pijptabak die zijn adem en kledij verpestte was er teveel aan.

Wanneer ik voor het laatst een stijve piemel had gehad? Ook niet als het vervolg een zoveelste les in seksuele voorlichting was. Dan trok hij mijn broekje en onderbroekje uit, streelde mijn piemel en balletjes tot ik een kanjer van een erectie kreeg en legde hij me bv. Hij leerde en toonde me hoe ik bij het wassen van mijn piemel de voorhuid moest achteruit trekken om de eikel te reinigen wat toen eerder pijnlijk overkwam. Hoe de teelballen werkten en welke functie ze hadden, en welke de rol van de piemel was in het krijgen en verwekken van kinderen.

Die herhaalde masturbaties want daar kwam het op neer leiden echter nog niet tot een zaadlozing, hoogstens tot wat voorvocht dat vrij kwam. Ik vond het niet echt onaangenaam, maar wel heel verwarrend. Verder dan dat is hij nooit gegaan. Na afloop werd mijn grote straf altijd kwijtgescholden. Dat overkwam ook anderen, en onder elkaar werd daar wel eens over verteld, maar dat het eigenlijk kindermisbruik was werd door niemand zo benoemd. Ik was toen 12, 13 jaar, terwijl ik pas laat begon te puberen.

Ik bleef dus lang volledig onbehaard, en ik was al ruim 14 jaar toen dat veranderde en ik ook mijn eerste orgasme kreeg. Het was in Binche, waar ik op vakantie was op de boerderij van nonkel Marcel, en ik had net een brief van thuis gekregen waarop een postzegel kleefde met de afbeelding van Maria met kind.

Met enige fantasie kon je misschien wel het piemeltje van Jezus zien, want het was in elk geval duidelijk dat hij geen pamper droeg.

Bij het eindeloos staren naar dat potlooddunne streepje dat Jezus piemel moest voorstellen, begon ik te fantaseren, en voor het eerst zèlf te masturberen en op bescheiden wijze klaar te komen. Dan mochten ze alleen maar het wijdbeense turnbroekje van het college aanhebben, zonder onderbroekje, en moesten worstelen volgens de regels van de kunst, tot een van beiden met beide schouders tegen de grond werd gedrukt.

Ondertussen lag de Poeper zelf ook tegen de grond om scheidsrechter te spelen, genietend van het spektakel dat zich door de openstaande broekpijpjes voor zijn ogen afspeelde.

En de winnaar mocht nadien nog even bij hem op schootje komen uitrusten…. Aangezien ik zeker geen vechtersbaasje was is dat me slechts één of twee keer overkomen. Misschien is het nu het gepaste moment in mijn verhaal om even het onderwerp pedo-priesters aan te snijden. Voor mij staat het vast dat het niet zo is dat veel priesters pedo geworden zijn als alternatief voor het celibaat bv.

Zoals ook mij bijna overkomen is. Ik ben zeker dat — mocht ik echt priester geworden zijn — ik dezelfde problemen zou gekend hebben als veel lotgenoten.

Dezelfde moeilijkheden als gevolg van dezelfde mogelijkheden…. Noem het gerust slachtoffer , hoewel ik mezelf niet echt slachtoffer voelde toen het mij overkwam. Wie dan als opgroeiende jongen die vreemde gevoelens bij zich herkende had geen betere uitweg dan op zijn beurt te kiezen voor het priesterschap. Het gezag was groot, en de onderdanigheid en onmondigheid van de kinderen was recht evenredig. De missies boden zelfs nog betere opportuniteiten! Voor mij staat het wel vast dat de kerk van veel praktijken op de hoogte was en ze ter bescherming van het instituut veelal met de mantel der liefde bedekte.

Anderzijds werd kindermisbruik 50 jaar geleden helemaal anders beoordeeld dan nu. Onder invloed van de gewijzigde tijdsgeest komen nu de schandalen uit de naoorlogse jaren naar boven, maar het is mijn overtuiging dat hetzelfde probleem zich al vele decennia eerder voordeed, maar doodgezwegen bleef.

Hoewel ik reeds lang ronduit anticlericaal ben, ben ik er wel tegen dat de kerk miljoenen schadevergoeding moet betalen aan slachtoffers van toen. Dat priesters individueel aangesproken en veroordeeld worden, indien het strafrechterlijk niet meer kan, dan via een burgerlijke procedure, daar ben ik het wel mee eens. De verjaringstermijn voor misdrijven tegen kinderen mag voor mij zelfs volledig afgeschaft worden, precies omwille van hun onmondigheid ten tijde van de feiten.

Maar geld maakt geen vroegere situaties ongedaan, en tenslotte betreft het geld dat finaal van gelovigen afkomstig is die er op een andere manier goed mee wilden doen. Er zijn nog noden genoeg in de wereld waarvoor hetzelfde geld op meer urgente manier zou kunnen aangewend worden. Wel blijft het schijnheilige contrast tussen woord en daad van die pedo-priesters absoluut schandalig, en het is het eerste waar ze allemaal zeer indringend zouden moeten mee geconfronteerd worden.

In het laatste jaar van het lager internaat zat ik in de vierde latijns-wiskunde, en ik was een goede doorsnee leerling. De opkomende puberteit en alles wat er bij hoort, veranderde mijn leven echter grondig. Eindelijk wist ik echt wat zeggen bij het wekelijks biechtscenario. X aantal keer onkuisheid bedreven, alleen en met mezelf….

Het kon me elk uur van de dag overkomen. Er waren prikkels genoeg, zelfs op dat stomme college. Een van de gevaarlijkste prikkels was het Latijns-Nederlands woordenboek, waar de vertaling van een inmiddels vergeten Latijns woord dat begon met de letter M betekende: Vrouw die houdt van jonge gladde slaafjes… Vrouw die houdt van jonge gladde slaafjes… Terwijl ik die woorden murmelde opende zich een hele fantasiewereld voor me, en naarmate ik mezelf met het uiteinde van mijn lineaal onder de studiebank beroerde, hoe duidelijker die fanatasie en hoe groter mijn erectie werd.

Een mooie blanke vrouw met kleine borstjes, werd omringd door een aantal nubische slaafjes, naakt of enkel omgord met een piepklein lendendoekje. Ze moesten de vrouw strelen of koelte toewuiven met een palmtak. Er was overvloedig water, wijn en vruchten. De slaafjes mochten er pas van nippen als ze de vrouw voldoende hadden gestreeld en bevredigd…. Zelf streelde de vrouw haar gladde slaafjes zo dat de kleine erecties van hun jongenslid voortdurend actief rechtop bleven.

Slaafjes die niet voldeden werden genadeloos vervangen…. Het was mijn favoriete masturbatiefantasie in die jaren, en daarin speelde de vrouw evenzeer een rol als de jonge gladde slaafjes zelf.

Ik kon op beiden verliefd zijn, beiden kon ze ook mijn erotische fantasie tot ongekende hoogtepunten brengen. Wat een schitterend woordenboek was dat! Geen enkel ander schoolboek werd door mij ooit meer geraadpleegd. Mijn religieuze gevoelens waren er wel nog, maar werden misschien wel overschaduwd door het werk van de duivel in mij.

Anderzijds was seks en vrouwen voor de klasmakkers rondom mij een even dagelijkse bekommernis als mijn fantasieën het waren voor mij. Op het internaat circuleerden vanaf die tijd soft porno en blootboekjes naar hartenlust.

Een één keer kreeg ik een regelrecht pedofiel tekstboekje in handen van iemand die blijkbaar gelijkaardige gevoelens had. Het ging over de bijzonder opwindende tentavonturen van jonge jongens op scoutskamp. Het was meer dan genoeg om mijn fantasie nieuwe voeding te geven en mijn verwarring nog groter te maken. Soms was er wel een langere periode waarin ik tegen deze gevoelens en daden probeerde te vechten.

Gebed, ascese, volop bezig zijn met andere dingen en de biecht moesten me helpen om bv. Ik wist dat indien het me lukte, dan een onverwachte natte droom zou komen, een spontane zaadlozing die niet zelf opgewekt werd, maar daarom niet minder hevig of fantasierijk was, en voor alle duidelijkheid, die moest je niet biechten.

Later werd me gezegd dat je aan je erotische dromen het best je eigen geaardheid kunt herkennen.. Die droomjongetjes hoeven er alleen maar voor te zorgen dat ik niet wakker wordt vooraleer ik heel eventjes een glimp van hun naaktheid kan opvangen, en dit eigenlijk altijd zonder echt seksuele activiteit.

Terwijl die seksuele interacties veel duidelijker aanwezig waren en zijn wanneer er door satan vrouwen of meisjes worden opgevoerd…. Toen ik jaar was gebeurde er iets mysterieus bij ons thuis. Allemaal onze beste kleren aan, vader en moeder centraal. Ik vertoonde reeds enkele slungelige pubertrekjes. Mijn broer oogde kwajongensachtig zoals altijd, en de meisjes met hun favoriete pop oogden zelfs nog braver dan ze in werkelijkheid al waren.

Er werd weinig uitleg verstrekt. Wat later vernam ik dat moeder naar de kliniek van Kortrijk moest om zwaar geopereerd te worden: In de tijdsgeest van toen werd daar heel weinig over gezegd, en nog veel minder getoond.

Wel hoorden we soms zijdelings vernoemen dat Anneke X of Rosa Y ook op dergelijke manier geopereerd werden, en dikwijls werd er bij verteld dat een jaar later bleek dat ze het niet gehaald hadden.

De sfeer thuis voelde bedrukt aan, en aan ons kinderen, werd eigenlijk rechtstreeks nooit iets verteld. Zowat een jaar later werd ik onverwacht bij moeder op de voûte groepen.

Ze weende verschrikkelijk en liet me voor het eerst het bijzonder zware litteken van de operatiewonde zien. Ze vroeg me om veel voor haar te bidden, omdat ze nog zo graag wou meemaken dat alle kinderen konden afstuderen. Ze vertelde er echter ook bij dat ze eigenlijk in plaats van gehuwd te zijn veel liever nonneke of ongehuwde meid bij een pastoor was geworden. Nog steeds maar heviger wenend vertelde ze tenslotte dat vader van haar dingen wilde die ze niet kon opbrengen, en dat hij seks met haar wilde die ze niet aankon, maar dat hij wel zijn verlangens tegen haar wil in doorzette.

Ik stond perplex, en wist als naiëve wereldvreemde jongen van 15 helemaal niet wat antwoorden , of hoe ik daarop moest reageren. De verwarring in mijn hoofd was enorm. Ik weet het niet goed meer, waar wellicht heb ik geantwoord dat ik inderdaad veel voor haar zou bidden en ik heb woord gehouden , en dat ze best eens met vader samen kon praten met de dokter over dat onderwerp.

Wel heb ik er gedurende jaren een wat vreemde kijk tegenover vader aan overgehouden, en een nog meer meelijdende houding tegenover moeder. Blijkbaar was het toch niet altijd rozengeur en maneschijn tussen hen beiden….. Moedertje, moedertje, wat heb jij ook een zwaar en lastig leven gehad… Moeder heeft haar borstamputatie nog meer dan 45 jaar overleefd, maar ondertussen heeft ze wel nog veel andere zware operaties ondergaan, teveel eigenlijk om in dit bestek allemaal te vernoemen.

Maar dit gesprek op de voûte was zeker een van de meest bevreemdende ervaringen uit mijn puberleven. Rond de kerstperiode kwam er een tekst rond het kerstgebeuren, waarin het woord circumcision besnijdenis voorkwam. Ik kende dus die vertaling wel, maar ik had er geen flauw idee van wat een besnijdenis precies was. Dus vroeg ik het. Algemene hilariteit in de klas, en ik kreeg 4 blz. Daarmee wist ik echter nog steeds niet wat een besnijdenis was. Kunt U dat dan toch niet even uitleggen? Ik schreef mijn straf en zocht het op, ik had wel degelijk iets bijgeleerd, maar de wraakgevoelens om zoveel onrecht bleven sluimeren….

Drie jaar later, retorica, laatste jaar van het middelbaar, met twee semesters. Jaar ook van het maturiteitsexamen dat evt. Dag van het examen Engels met Kerstmis. Die examens gebeurden altijd onder toezicht van een vreemde leraar. Bleek die leraar toch wel Mr. Debakker te zijn, die me drie jaar eerder zo onrechtvaardig had gestraft!

Debakker trok helemaal wit weg. En bovendien heb ik dat maturiteitsexamen toch niet nodig want volgend jaar ga ik naar het klooster. Ik verliet de klas, riep nog eens good luck naar de klasgenoten en trok naar de sportvelden om af te koelen. Het heeft me nog een flinke preek van de collegedirecteur opgeleverd, maar naar verluidt heeft Mr. Debakker ook zijn lesje gekregen. Eind goed, al goed zou ik zeggen.

Dat laatste jaar was ik trouwens bondsleider van de K. Ik kon me net iets meer permitteren dan veel andere studenten. Met de besnijdenis anekdote heb ik een sprong van drie jaar gemaakt. Ik was ondertussen dus verhuisd van het klein internaat naar het groot internaat drie laatste jaren van de humaniora , en De Poeper werd een jaar later overgeplaatst naar het meisjeslyceum O.

Het was niet alleen voor mij, maar ook voor veel andere internen een onuitgesproken vraag hoe hij daar aan zijn trekken zou komen. In mijn leven waren de belangrijkste evoluties dat ik na het veranderen van het internaatsregime terug op mijn parochie naar de Chiro kon. Wat een paradijs was dat zeg! Het aantal knapen jongens van jaar in de lokale chiro verdubbelde op minder dan een jaar.

Op zaterdag èn zondag waren we altijd samen bezig. We bouwden zelfgemaakte burchten op de Chirozolder, bosspel, fietstochten en avonturentochten wisselden elkaar af. Als ik thuis was, zat de koer van ons huis altijd vol jongentjes, en we waagden ons aan de meest fanatasierijke tochten en spelletjes, waarvan het jaarlijkse kamp natuurlijk het hoogtepunt was. Ik was hèèl graag gezien, en uiteraard was dat ook wederkerig.

Mijn absolute favorieten waren de broertjes M. Vader Michel was enigszins gehandicapt, en runde samen met moeder Paula een kruidenierswinkeltje, waar ik zoveel mogelijk naar toe ging. Het gezin telde 6 ZES! Als het ene favorietje begon te puberen, stond zijn opvolgertje gegarandeerd klaar. Ik had hem wel 24 uur per dag, 7 dagen op 7 bij me willen hebben, maar dat lukte natuurlijk niet. Hij heeft natuurlijk wel dikwijls bij me schootje gezeten, we hebben eindeloos gestoeid , ik heb zijn geurige jongensharen en zijn halsje subtiel gekust, maar eigenlijk was er nooit iets meer aan de hand.

Ook bij de andere jongens niet trouwens. Tot mijn grote ontgoocheling heb ik hem ook nooit naakt gezien. Ik kon hem alleen maar helemaal naakt voor mij dromen…. Toch was mijn geaardheid wellicht niet iedereen ontgaan. Vele jaren later zei één van mijn knapen me ooit: Smette was één van de twee eerste leiders in onze Chirogroep en is inmiddels overleden. Hij was ook een later veroordeelde pedofiel, maar zelf heb ik als kind onzer zijn leiding nooit iets verkeerds ervaren, anderen wellicht wel, want op een bep.

Bij enkele andere mooie jongens had ik ooit wèl het voorrecht ze heel even naakt te mogen aanschouwen. Elk jaar moesten we natuurlijk bij elk van onze knapen een huisbezoek brengen in voorbereiding van het jaarlijkse kamp. Uitleg verstrekken over één en ander, en finaal was het ook de bedoeling hen te mogen inschrijven en de betaling te ontvangen.

Eén van die bezoeken was bij de familie Lippens, in die tijd één van de enige echte villabewoners van de parochie. Terwijl ik met Hermans moeder bezig was kwam Herman een 12 jarige beauty ineens poedelnaakt vanuit de badkamer de living ingehuppeld. Zoals het in die middens hoorde, kwam hij beleefd maar ongegeneerd goedendag zeggen en een hand geven, om zich daarna in een intussen aangereikte handdoek te kunnen verhullen.

Ik heb ook eens enkele jongetjes naakt kunnen bewonderen bij een spelontmoeting met een naburige chirogroep. Ik had afgesproken met leider Daniel van V. De eerste keer werd het een binnenprogramma, gezien het bar slecht weer was. Eén van de opdrachten die Daniel bedacht had, was dat van elke afdeling 5 jongens met de kleren die ze aan hadden een zo lang mogelijk touw moesten vormen geen touw eigenlijk, maar wel een aaneengesloten klederlijn.

Algauw stonden daar tweemaal vijf jongetjes in hun onderbroekje te paraderen, maar er was nog geen winnaar bekend. Wie won weet ik niet meer, maar ik vermoed dat leider Daniel zijn doel had bereikt….

Hij is trouwens daarna ook nog naar het klooster gegaan. Op het college internaat was ik weliswaar leider van de jongknapen en bondsleider van de K. Elke activiteit moest op voorhand aangevraagd en goedgekeurd worden, , de proost was bijna bij elke activiteit aanwezig , er was geen contact met het thuisfront, en buiten de K. Die uitbundige chirosfeer was er dus zeker nooit aanwezig. Ik heb slechts één erotisch getinte ervaring uit die periode. Op zekere keer was ik na een activiteit het lokaal aan het opruimen met één van de jongknapen…waarvan ik wist dat hij geen onderbroekje droeg.

Toevallig — en buiten mijn weten — zat hij plots vol belangstelling te bladeren in een uitgave van Paris Match, die er mogelijks na een recente papierslag was blijven rondslingeren. Vrouwen liepen er volledig naakt, mannen en oudere kinderen droegen er een peniskoker.

Het woord peniskoker was hem duidelijk niet bekend. Zonder verder commentaar begon hij lachend een blad papier puntig in de vorm van een peniskoker te rollen, plooide het puntje over om de vorm min of meer samen te houden, trok zijn broekje omlaag en plantte de zelfgemaakte peniskoker op zijn inmiddels rechtopstaande schitterende piemel. Hij begon er al lachend en gek doend even mee te paraderen, tot het kunstwerk helemaal zijn vorm verloor, en hij nonchalant terug zijn broekje optrok….

Gelijkaardige eenmalige ervaringen zal ik zeker nooit vergeten, met het risico dat ik — als ik ooit Alzheimer patiënt zou worden- alleen daar nog over zou spreken….. Ondertussen naderde ik het einde van mijn humaniora. Voor het toenmalige PMS moesten we uitgebreide testen ondergaan , in voorbereiding van een latere beroeps- of studiekeuze. Ik herinner me nog dat mij werd meegedeeld dat ik percentiel haalde het absolute maximum dus op vlak van sociale ingesteldheid, en dat, samen met mijn behoorlijke resultaten in Wiskunde, wetenschappen en Latijn leidde tot de conclusie dat er geen geschikter studieadvies kon gegeven worden dan de studies geneeskunde aan te vatten.

Maar ik had mijn twijfels. Een beetje aangemoedigd door mijn moeder ook wel, en evenzeer door mijn vriend en zijn ouders koos ik uiteindelijk om toch maar naar het klooster te gaan bij de Paters Xaverianen. Naarmate september naderde, voelde ik mij er echter minder en minder goed bij. Ik besefte eigenlijk toen reeds dat ik een verkeerde keuze maakte, en dat ik bv.

De chiro nooit zou kunnen missen…. De laatste augustusdag van was het zover. Eigenlijk herinner ik me weinig details van die eerste dagen in het klooster. We reden met de auto van thuis tot even buiten Leuven.

Ik weet niet eens meer wie er allemaal mee was. Heel wat zaken zoals soutane, speciale grijze hemden en kostuum, priesterboorden, brevier, enz…. Hoeveel heb ik nooit geweten. Pas vier maanden later, met tweede Kerstmis zouden we voor het eerst voor één overnachting!

Het eerste jaar was het noviciaat. Novicenmeester was pater P. Er was niet alleen het noviciaat met zijn eigen recreatie- en leefruimte, maar ook het scholastikaat filosofofie, waar in die tijd heel veel aspirant-paters de studies volgden aan het CKS Centrum voor Kerkelijke Studies in Leuven of aan de universiteit.

Sommigen — zoals ik zelf van het tweede jaar - volgden ook een combinatie van opleidingen aan beide instituten. Maar niet dat eerste jaar dus, dat moest dienen om getraind te worden in bidden en werken Ora et Labora , in het leren van de regels en de geschiedenis van de Orde, in broederlijke omgang met elkaar, in gehoorzaamheid en ascese. We sliepen in kleine maar propere kamertjes op het vierde verdiep van dit groot gebouw.

Ze waren wellicht slechts enkele jaren eerder gebouwd en ingericht. Er was een lavabo, bureautafel, een boekenkast en een gewone kast met opklapbed. WC en douches waren er op de gang. De scheidingswanden tussen de kamers bestonden uit gyprocplaten zonder bijkomende geluidsisolatie.

Persoonlijke bezittingen hadden we eigenlijk niet althans niet dat eerste jaar. Over geld beschikten we niet we konden trouwens nooit alleen buiten , de kamerdeur mocht niet op slot, brieven In of uit werden altijd eerst gelezen, en de dagindeling was vrij strak en sober, maar niet onmenselijk.

Het eten was altijd vrij verzorgd, en op feestdagen zelfs echt feestelijk! Er was een broeder kok, die assistentie had van Leona, een kokkin uit Leuven, wiens zevenjarig tengere zoontje op woensdagnamiddag, tijdens het weekend en het schoolverlof ook op het grote domein ronddwaalde en er zich stierlijk verveelde. Ik heb er nooit echt contact mee gehad.

Patatten schillen voor de meer dan zestig bewoners, en afwassen was vooral werk voor de novicen. Gezien ik tijdens het noviciaatsjaar een paar keer wekenlang met een voet in het gips zat na het voetballen was vooral patatten jassen mijn karwei bij uitstek.

Op het kloosterdomein bevond zich ook een door buitenstaanders uitgebate kleinveeslachterij, waarboven zich een ruime hooizolder bevond.

De slachter had twee leuke zoontjes van toen zowat elf en acht jaar oud, die ook regelmatig op het domein vertoefden en waarmee ik echt wel heel wat gezellige, speelse en leuke maar toch wel onschuldige uurtjes heb doorgebracht.

Er was ook een grote maar absoluut saaie bibliotheek, een paar ontvangstkamers voor gasten, en op het eerste, tweede en derde verdiep bevonden zich de megagrote kamers van de gevestigde paters-professoren.

Dat eerste jaar probeerde ik echt wel heel volhardend een modelnovice te zijn, en in de ogen van de novicenmeester was ik het wellicht ook. Ik probeerde me volledig toe te leggen op studie, gebed, en ascese waaronder ik vooral het bitterharde gevecht tegen het masturberen klasseer. Mijn beste vriend binnen de novicen was Bob Evers, een schitterende kerel waarmee ik nog steeds goed contact heb. Met tweede kerstdag mochten we voor één overnachting naar huis.

Het was een hele reis, met de trein van leuven naar Brussel, dan tot in Brugge, en dan twee keer veranderen van bus om eindelijk thuis te komen. Ik voelde me totaal wereldvreemd.

Bovendien was ik gekleed in een grijs kostuum met kruisje en grijs hemd met priesterboord. Toen ik van de bus stapte was de eerste persoon die ik tegenkwam Mr. Verbeke, directeur van de lagere school. Ik was nog een tiener, en zonk bijna in de grond van schaamte, of in elk geval van onwennigheid. Thuis was er natuurlijk van weerskanten veel te vertellen, maar het onwennige bleef eigenlijk ook daar hangen. De misgezangen heb ik er meer uit plichtsgevoel dan uit overtuiging wel luidop meegezongen….

Na dat eerste trimester versoepelde het regime vrij snel. De dure soutane, die voordien onze dagelijkse klederdracht was, werd niet langer verplicht. Oef, wat een ontlasting zeker voor ik die als kind dacht dat soutanedragers geen ontlasting kenden…. Met Pasen mocht ik zelfs reeds mijn chirouniform en fiets meebrengen met de trein, want ik kreeg toelating om de leiding te versterken in de Chiro van Bierbeek, waar ik de Kerelswerking onder mijn hoede kreeg.

Gans die tijd kreeg ik minstens éénmaal per week een brief van Paul of Luc M. Ook mijn zussen schreven me regelmatig, en uiteraard antwoordde ik telkens vroom en gepast. Alle inkomende en uitgaande brieven werden wel nog steeds gelezen. Als beloning voor mijn inzet mocht op zekere dag een delegatie van de chiroleiding van onze parochie op bezoek komen en een nacht overnachten op de hooizolder.

Veel details herinner ik me er wel niet van. En wat nog meer bijzonder was, was dat Luc M. Bij een andere gelegenheid, zelf en alleen bij mij op bezoek mocht komen, precies omdat onze wederzijdse wekelijkse briefwisseling zo vroom en bemoedigend was. Dat bezoek herinner ik me wel nog. Ik mocht mee om hem af te halen aan het station in Leuven. Toen het echter tijd was om te gaan slapen, zei hij dat hij zich wat misselijk voelde, en vroeg of hij bij mocht slapen.

Daar was uiteraard in het kleine opklapbed nauwelijks of geen plaats voor. Pas toen hij bleef aandringen ging ik akkoord. Toen hij zich tot op zijn ondergoed uitkleedde om bij mij te komen slapen wist ik niet waar ik het had.

Nooit eerder was ik immers zo hevig op een jongentje verliefd geweest als op hem. Hij was zo ongelooflijk mooi, lief en vertrouwend dat het mij volledig onwerkelijk leek dat dit schattig jongentje de nacht bij mij in dit veel te smalle bed wilde doorbrengen. Bovendien was ik zeer beducht voor de bewoners van de kamers naast mij, gezien de kamers wel extreem gehorig waren.

Ik maande hem aan uiterst stil te zijn, want ik kon me moeilijk voorstellen welke problemen het zou geven mocht uitlekken dat we de nacht samen hadden doorgebracht. Ik heb de ganse nacht geen oog dichtgedaan en voortdurend in stille bewondering blijven genieten van zijn rustige en rustgevende, vertrouwde en vertrouwen gevende aanwezigheid. Toen hij rustig bleek te slapen heb ik het echter niet kunnen laten hem boven zijn onderbroekje voorzichtig te strelen en te bevoelen…Eigenlijk was het de eerste keer dat ik ooit tegenover een jongetje in fout ben gegaan….

Niemand heeft me ooit over die nacht aangesproken, en het is ook de allereerste keer dat ik er, met gemengde gevoelens weliswaar, iets over zeg of schrijf…. We bleven daarna regelmatig met elkaar schrijven, en daarna heb ik Luc voor het eerst teruggezien enkele jaren later, toen we reeds voor een langere periode naar huis mochten en ik op bezoek ging bij hem thuis. Moeder Paula vertelde me dat Luc juist een blindedarmoperatie had ondergaan en in het ziekenhuis lag. We zijn samen bij hem op bezoek geweest.

Hij had nog steeds dezelfde verfijnde trekken, en was ook nog altijd even lief. Maar toen hij op aangeven van zijn moeder zijn wonde toonde, merkte ik dat hij reeds schaamhaar had. De betovering was op slag verdwenen…… Ik spring uiteraard een beetje van de hak op de tak, maar reeds vanaf Pasen in het noviciaatsjaar werd alles duidelijk minder streng. De dag bestond nog altijd voor het grootste deel uit bidden, studie, karweien doen, sportactiviteiten of klussen doen in groep, maar niet meer zo sterk afgelijnd.

Het was zowat 8 km. Niet de leeftijdsgroep waarop ik verliefd zou kunnen worden, maar ik vond het beter zo. Ik deed het er zo goed dat de werking van mijn afdeling al gauw model stond voor de kerelswerking in de ganse streek. En voor het eerst viel ik blijkbaar zelfs bij een meisje in de smaak. De waardering vanuit de pastorij bereikte trouwens ook mijn oversten. Ik beschikte over veel tijd om activiteiten te plannen en uit te werken, en voor alles wat ik nodig had werd gezorgd.

Ook met enkele ouders en medeleiders bouwde ik een goede band op. Het was echt wel een sterke chirogroep. Toen ik maandelijks een gespreks- en ontspanningsavond organiseerde met leden van een jeugdclub in Brussel, gold dat over gans Brabant als een modelactiviteit om stadsjongeren en plattelandsjongeren samen te brengen.

De chiro draaide er op een bijzonder laag pitje, enkele jongetjes van de meest uiteenlopende leeftijden kwamen er wekelijks langs om er wat rond te hangen of te sjotten in een reeds jaren afgedankt schooltje. Slechts enkelen hadden een chirouniform. Ik had er assistentie van Bert, een jonge kerel van nauwelijks 15 jaar die er meer dan zijn best voor deed. We werden goede vrienden en bleven het tot vele jaren na mijn later huwelijk. Dan gaf ik hem een klinkende zoen en een dikke knuffel, maar hij was omzeggens nooit van me weg te slaan.

Met een vijftal van die gasten zijn we trouwens ooit eens een paar dagen naar mij thuis geweest. Van vader en moeder mochten we samen op de voute slapen, deels in hun bed, deels op een veldbeddetje ernaast. Naast mij sliepen in bed Mark S langs de ene kant en lieverdje Ferdy langs de andere kant. Ik heb hem de ganse nacht niet aangeraakt, hoewel de kans en verleiding groot was. Ferdy echter begon op een bep. Op het klooster zelf werd alles minder streng en secuur, je kreeg zelfs niet meer onder je voeten als je al eens een mis oversloeg, en studeren deed ik zowel aan het C.

We kwamen dus ook dagelijks buiten en konden ook vrij rondwandelen in Leuven. De tijdsgeest was vrij open op dat vlak. Er verschenen volop boeken over en in sommige films was zelfs kinderlijk naakt te zien bv. Lord of The Flies, de eerdere zwart-wit versie. De kleurenversie uit de jaren negentig was op zijn Amerikaans tegennatuurlijk en liet tegen het oorspronkelijke boek in geen ruimte meer voor blote jongetjes. En in Barnens O en Novocento van Bertolluci bleken zelfs langer durende erecties bij nog onbehaarde jongetjes aan bod te komen.

Maar toen was ik al niet meer in Leuven hoor. In het derde jaar gingen niet alleen mijn studieresultaten, maar ook mijn werkijver pijlsnel achteruit. Mijn geloofsovertuiging smolt als de zon. Leuven was helemaal in de ban van mei 68, en dat zette zich ook volop in het klooster door, want we betoogden gretig mee en hebben evengoed de waterkanonnnen gevoeld als vele andere studenten..

Gewone burgerkledij werd overal de regel. Eén voor één verlieten studenten de orde. Na het derde jaar wist ik zeker dat ik er niet langer zou blijven, maar ik was helemaal niet voorbereid op een nieuw leven. Ik wilde geen universitaire richting meer beginnen gezien ik die enkel zou aankunnen mits hard te studeren.

En ook de hoog oplopende nieuwe kosten voor mijn ouders wilde ik ten allen prijze vermijden. Ik besloot dan maar van dat vierde jaar een sabbat jaar te maken. Dat laatste jaar werd een memorabel jaar, met zeker één van de meest negatieve ervaringen uit mijn leven en misschien — aansluitend daarop- ook wel één van de meest belangrijke positieve ervaringen die mijn latere leven richting zouden geven.

Na Antwerpen werd ik gevraagd om in Brussel in de wijk rond het Noordstation de vroegere chirogroep terug op te starten er was niemand meer van leiding, wel een paar behoorlijke lokaaltjes. Het noemde chiro, maar van het tiental kinderen dat die eerste keer kwam, waren er tien franstaligen. Ik deed mijn best om ook enkele nederlandstalige kinderen bij de groep te krijgen, en probeerde ze op zondagnamiddag toch op een speelse manier bezig te houden. Ook daar was de pastoor van de parochie een pater Xaveriaan.

Ook daar ging ik meestal van zaterdag op zondag met de fiets naar toe. Op zondagmiddag ging ik met de pastoor iets eten in een frituur, en nooit in mijn leven heb ik lekkerder steak champignon gegeten als daar…. Er waren twee predikanten voorzien, voor hooguit een twaalftal kinderen, franstalige jongens waarvan ik er geen enkele kende. Mij werd gevraagd om de recratieactiviteiten te organiseren en bij hen op de hooizolder boven de slachterij te overnachten.

Hij was de enige Vlaamse kandidaat-communicant maar moest door de pastoor afgehaald worden bij familie in Houthalen. Echt een onweerstaanbaar kereltje! Gezien hij de enige Vlaamstalige was en zelf geen Frans sprak of verstond, was hij voor een groot stuk op mij aangewezen.

Op een bepaald ogenblik staat Guido te plassen tegen een boom en wil ik een foto maken. Hij poseerde onder de douche een paar keer vrij uitdagend, maar gezien ik een flitslamp nodig had om daar te fotograferen was dat de andere jongens ook wel opgevallen. Een andere jongen trok toen al zijn kleren uit en vroeg me om hem ook zo te fotograferen alles in het Frans natuurlijk.

Ik probeerde ze tot rust te brengen, maar nog geen half uur later liepen ze allemaal naakt rond, al roepend en al showend , doen alsof ze elkaar neukten. Ze hadden in elk geval veel meer gespecialiseerde kennis en woordenschat dan ik 10 jaar eerder. Alleen Guido was nog volledig aangekleed, maar plots vielen ze ook hem aan, en ook zijn kleren werden volledig uitgetrokken. Ostentatief bleven ze me uitdagen om hen en ook Guido in die Kamasutra toestanden te fotograferen, iets wat ik uiteraard niet wilde en niet durfde.

Ik kon er niets tegen beginnen, en was vooral bang dat het lawaai zou doordringen tot in de kloostergebouwen of tot bij een toevallige voorbijganger. Het gebeuren liep totaal uit de hand. De chaos was enorm. Op een bepaald ogenblik heb ik toen mijn fototoestel genomen en ostentatief de film eruit getrokken en volledig bloot gesteld aan het licht, zodat hij vernietigd was.

Nu wordt het echt tijd om te gaan rusten en te slapen. Daarop keerde beetje bij beetje de rust terug,. De meesten trokken hun pyjama aan en vielen finaal in slaap. Wat gebeurd was verontrustte me zeer. Erop rekenend dat het biechtgeheim dat zeker toen echt wel absoluut was verdere problemen kon voorkomen. De twee laatste dagen bleef echter alles rustig, en ik werd door niemand ooit over het voorval aangesproken.

Ik kon het aanbod niet afslaan, en we spraken af de volgende week zaterdag om Toevallig had ik op mijn kloosterkamer nog een bijna nieuw volledig Chirouniform, gekregen van de ouders van een Antwerpse jongen die wellicht een tweetal jaar ouder was dan Guido en reeds uit zijn uniform gegroeid was. Ik stalde mijn fiets tegen het chirolokaal, en wachtte tot Guido er aan kwam. Ik legde hem uit dat ik voor hem een tweedehands chirouniform had meegebracht en dat hij het tegelijk kon passen.

Hij trok echter onmiddellijk al zijn kleren uit, en met een erectie van jewelste begon hij te poseren en te showen bovenop tafel. Het zat hem als gegoten, en hij was er ook echt blij mee. Hij was juist klaar met het aantrekken van het uniform toen er plots hard op de deur werd gebonsd. Ik deed haastig open en er stond een rijkswachter met combi voor de deur.

Ik legde uit dat ik sinds enkele maanden de nieuwe leider was hier, en dat ik voor één van de jongens van uit Antwerpen een tweedehands uniform had meegekregen en dat één van de nieuwe chiroleden het zojuist had aangepast, en dat ik het beter vond om daarbij de deur gewoon op slot te doen.

Guido knikte alleen maar en toonde fier zijn uniform om zo alles wat gezegd werd te bevestigen. Ondertussen legde de rijkswachter uit dat hij hier vroeger ook nog leider van de Chiro was geweest, en het verdacht gevonden had dat er een fiets tegen de gevel stond.

Tenslotte vroeg hij of hij nog eens binnen kon zien, maar het lokaal was netjes opgeruimd. Alleen mijn tas met fototoestel stond er nog, maar daar stelde hij geen vragen over….. Hij was er fier op, en toen hij vroeg of hij er een paar mocht hebben voor zijn vader, heb ik geantwoord dat ik voor zijn pa wel eens een paar mooie gewone vergrotingen zou maken op hout gekleefd , wat ik dan ook gedaan heb.

Het fotovoorval zat me echter hoog, en verontruste me ten zeerste over mijn toekomst. Als die geaardheid echt zo onweerstaanbaar diep geworteld was, dan zou ik vroeg of laat zwaar in de problemen komen, en dingen doen die ik eigenlijk nooit wilde doen. Tenslotte trok ik mijn stoutste schoenen aan en vertelde aan de toenmalige overste, dat ik vreesde echt een pedofiel te zijn, en dat ik raad of behandeling zocht.

Pater Van Ekeren maakte in die tijd zelf een doctoraatsverhandeling in verband met homofilie. Hij was heel begrijpend en behulpzaam. Eerst regelde hij voor mij een consult bij Dr. Senghers, een nederlandse professor psychiatrie, bij wie ik op voorspraak van mijn overste reeds vrij snel een afspraak kon krijgen. Ik moest ervoor naar Rotterdam met de trein. Hij luisterde aandachtig naar mij, stelde heel wat gerichte vragen en zei dat alleen een Rogeriaanse client-centered gesprekstherapie eventueel iets voor me kon betekenen.

Hij zou contact nemen met een daarin gespecialiseerde afdeling aan de universiteit van Leuven, en ik mocht er een paar weken later voor het eerst naar toe. Ik kwam er terecht bij een therapeute, een vrije jonge dame nog, die me uitlegde dat me niets zou opgelegd worden, dat alle gedachten en beslissingen vanuit me zelf moesten komen, dat zij alleen maar zou herhalen wat ik eerder had gezegd en wat haar belangrijk leek, zonder enige toegevoegde commentaar.

Telkens er een belangrijke conclusie genomen werd door mezelf dus zou ze die wel noteren. Ik kon er twee keer per week terecht voor een gesprek van ong. Ik was een vlotte babbelaar en vertelde er maar op los.

Wellicht kwam alles wat ook hier reeds geschreven werd ook daar aan bod. Ik vertelde ook telkens welke aan het onderwerp gerelateerde boeken ik had gelezen, hoe het was verlopen op de chiro, enz… Finaal kwam ik toch wel tot enkele muurvaste besluiten, waar zij zelf helemaal bleek achter te staan.

Als ik later in het leven gelukkig zou willen zijn en goed functioneren moest ik eerst en vooral kunnen mezelf aanvaarden zoals ik ben. Ook als man met een bijzondere — vooral — visuele aantrekkingskracht naar jonge jongens. Mijn pedofiele geaardheid is in de eerste plaats een gave. Het maakt dat ik op een bijzondere manier kan genieten van schoonheid die anderen op een andere manier ervaren. Dit moet je aanvaarden zoals het is en in je leven blijvend een kans geven.

Het kan niet en het mag niet dat je met die gave omgaat op een manier die het allermooiste wat je kent breekt of kapot maakt. Stel voor jezelf grenzen van wat vooral niet kan, en dat is alles wat een jongetje eigenlijk niet wil of nog niet aan toe is.

Je moet ook helemaal niet bang zijn om een relatie met een meisje vrouw aan te gaan, want er zit zeer zeker ook een heterokant aan jou. Het gaat om een soort biseksualiteit met een pedofiele op jonge jongentjes gerichte, vooral visuele component , maar tegelijk is er ook een eerder op de heteroseksuele praktijk gerichte component die ook een kans moet krijgen. Beide componenten kunnen naast mekaar bestaan en een plaats krijgen in je leven, op voorwaarde dat je eventuele partner reeds bij de start van de relatie op de hoogte is en met die dubbele geaardheid kan leven.

Na afloop van die therapie die ongeveer zes maanden duurde voelde ik me enorm sterk en opgelucht. Ik wist dat er een combinatieweg was, en was het bezit van kinderporno wat pas in verboden werd aanvaardbaar gebleven, dan had ik wellicht nooit meer problemen gekend.

Ik was klaar om het klooster te verlaten en een nieuwe weg in mijn reeds bewogen leven in te slaan. Tijdens de laatste maanden van mijn verblijf in Leuven had ik me reeds ingeschreven aan de Sociale School van Heverlee, en er ook een kot gehuurd.

Tijdens het groot verlof merkte ik thuis echter ineens een advertentie op in let ledenblad van de Bond Van grote en jonge gezinnen: Het kwam er op neer dat je aan het HISS, verbonden aan het zeepreventorium In De Haan gratis kon studeren en logeren mits part-time te werken in de leefgroepen van de patiêntjes.

Bovendien kon je er nog een extra centje zakgeld mee verdienen ook. Er was een opendeurdag voorzien, waar ik samen met mijn ouders naar toe trok. Het zeepreventorium bleek een zeer grote instelling te zijn in de Duinen en langs de kust van De Haan, waar vele honderden kinderen verbleven, meestal astmapatienten, maar ook kinderen met mucoviscidose of eczema, en een aantal sociale gevallen geplaatst door de jeugdrechter of het jeugdbeschermingscomité.

We werden er goed ontvangen, kregen een rondleiding in de gebouwen, en ook in die ook die van de school. We zagen hoe de kinderen er allemaal voltijds in training liepen en gezien het vakantie was, begeleid en geanimeerd werden door de studenten van de Sociale School. Het was precies een heel grote chirogroep op kamp. Tot mijn grote verrassing bleek er zelfs een groep jongens naakt in zee te zwemmen!

De refterdienst moest verzorgd worden, en tijdens de schooluren van de kinderen kregen ook de studenten les. Er werd verteld dat het er in de Sociale School wel degelijk streng en veeleisend aan toe ging, en dat zowat de helft van de studenten reeds in het eerste jaar afviel, precies omdat de combinatie Les-Studeren en het werk in de groepen toch wel zwaar uit viel.

De leeftijdsgroepen van de kinderen waren afzonderlijk voor jongen en voor meisjes. Onze school zelf was wel gemengd natuurlijk, en er zou ook een levendige studentenclub actief zijn. De studies liepen over drie jaar, waarvan drie maanden stage in het tweede jaar en zes maanden in het derde jaar. De meeste stages werden buitenshuis gedaan, en de school zou wel degelijk kwalitatief en goed aangeschreven zijn.

Toen kregen we nog een bedrijfsfilm te zien. Onvergetelijk voor mij was dat er ook een opname bij zat van een grote groep naakt douchende jongentjes… Mijn keuze was snel gemaakt, en ik was zeker niet bang om hieraan te beginnen, in tegendeel, ik was dolenthousiast! Bij aankomst, zowat een week later, kregen we per twee studenten een kleine kamer toegewezen. Studeren op de kamer kon. Een van de kamergenoten werkte in schema A, de andere in schema B, zodat bijna altijd een van beiden wisselend vrijgesteld was van groepsdienst , en we ook nooit hetzelfde weekend naar huis konden.

De eerste dag mochten we aangeven voor welke leeftijdsgroep we voorkeur hadden. Ik durfde niet te kiezen voor de copains jarigen of de Sioux , gewoon omdat ik bang was mezelf niet volledig onder controle te kunnen houden, zodat mijn gevoelens voor jongentjes misschien wel al te snel zouden duidelijk worden. Ik koos dus om mezelf af te schermen voor de Beach Boys, leeftijdsgroep van jaar, allen studerend aan de middelbare school ook binnen de instelling en eigenlijk te oud voor mijn gevoelens, gezien op twee uitzonderingen na alle jongens reeds goed voorzien waren van schaamhaar, wat mijn visuele nieuwsgierigheid deed smelten als sneeuw voor de zon.

Het was natuurlijk even wennen, zowel aan de school als aan de leefgroep zeer heterogeen, met ongeveer evenveel Vlaamstalige als Franstalige kinderen. Er waren zwaar zieke kinderen bij en ook kleine bandietjes geplaatst en van uiteenlopend studieniveau. Er heerste een vrij zwaar drill-regime, zeker niet mijn stijl aantreden, silence, afstand nemen met de arm van de jongen voor U, enz….

Na een paar dagen was me reeds opgevallen dat bij de Beach Boys een bloedmooi jongetje rond liep dat volgens mijn inschatting minstens twee jaar jonger moest zijn dan de anderen, en dat hij er qua fysiek voorkomen helemaal niet thuis hoorde.

Ik voelde me zowel geboeid door hem zelf als door zijn situatie. Het kereltje bleef me natuurlijk intrigeren. Hij was Franstalig, en had een aparte kamer. Sommigen hadden een aparte kamer, anderen sliepen per twee, een beetje volgens eigen voorkeur en volgens de bezetting.

Het was een ontzettend mooi, maar eerder brutaal jongentje, wat hem nog aantrekkelijker maakte. Hij liet zich helemaal niet doen door zijn oudere kameraden. Op een bepaald ogenblik besloot ik zijn persoonlijk medico-sociaal dossier eens te gaan inzien wat mocht en zelfs aangeraden werd voor de kinderen van uw groep. Bleek dat hij geplaatst was door de jeugdrechter voor vrij zware feiten, ondanks het feit dat hij inderdaad amper 12 jaar oud was.

Diefstallen, chantage, afpersing en geweld maakten deel uit van zijn erelijst. Een paar dagen later toen ik de avondronde deed, was hij opnieuw poedelnaakt op zijn bed, op zijn knieën gezeten en met beide handen hield hij zijn poepgaatje zo ver mogelijk opengespreid en commandeerde: Ik heb beide feiten nog dezelfde avond gerapporteerd aan de pedagogisch directeur, en na het weekend is hij nooit meer teruggekomen.

Het leven bij de Beach Boys verliep verder vrij aangenaam, ik had er ook jongens waarmee ik heel goed kon opschieten, ook al omdat ik zonder twijfel veruit het best tweetalig was van alle opvoeders-studenten.

Op school verliep ook alles prima. Ik werd reeds één van de eerste dagen benoemd tot klasvertegenwoordiger van de eerstejaars toch een zestigtal en als er al eens een probleempje rees, dan deed ik echt goed mijn best om te bemiddelen. Ook met de leraren, waaronder onderzoeksrechter O. Ik was natuurlijk wel veruit de oudste van ons jaar, hoewel er toch zeker een derde van de nieuwe studenten een mislukt jaar universiteit achter de rug hadden.

Eén van de jongens waar ik het vrij goed mee kon, was Lucas M. Lucas was een heel gevoelig kereltje, ruim 15 jaar oud, met veel heimwee naar huis. Lucas was ook een zware astmapatient. Op zekere avond lag hij op zijn bed lichtjes te huilen, en ik vroeg wat er scheelde. Met zijn hand klopte hij even op bed naast zich, alsof hij wilde zeggen: Ik ging bij hem liggen en legde zijn hoofd op mijn schouder.

Die vorm van intimiteit bracht hem rust en hij begon vrijuit over zijn problemen te vertellen. Hij vertelde onder andere dat hij dacht dat hij eigenlijk homo was. Ik ging daar ook op in door er bv. De schemering viel in en de intimeit van het gesprek groeide verder, maar werd nergens dubbelzinnig, en onze houding was dat absoluut evenmin.

Het was gewoon een fijn persoonlijk moment waarachter niets meer kon of mocht gezocht worden. Ik riep er een andere opvoeder bij, en we slaagden erin de boel terug te kalmeren, maar dezelfde avond nog werd me meegedeeld dat ik de volgende morgen geen moeite moest doen om op dienst te komen, dat Lucas en de groep eerst zouden ondervraagd worden over mijn houding en gedrag, en dat ze daarna zouden besluiten of er al dan niet maatregelen moesten genomen worden….

De dag erop werd me meegedeeld dat uit het onderzoek en de ondervraging van Lucas niets verkeerd was gebleken, maar dat mijn gezagspositie bij de Beach Boys misschien wel aangetast werd, en ze stelden voor om me als opvoeder over te plaatsen naar de copains.

Ik kon mijn oren haast niet geloven. Ik kreeg zomaar mijn overplaatsing naar mijn absolute droomgroep!

Blanke man neukt negerin aziatische lesbo

  • Voorwerpen in vagina slavin huren
  • GRATIS AMATEUR SEX SEX MASSAGE IN UTRECHT
  • Vrouw zoekt sexdate regio neuken

Gratis seks mobiel squirt


Hij was zo ongelooflijk mooi, lief en vertrouwend dat het mij volledig onwerkelijk leek dat dit schattig jongentje de nacht bij mij in dit veel te smalle bed wilde doorbrengen. Bovendien was ik zeer beducht voor de bewoners van de kamers naast mij, gezien de kamers wel extreem gehorig waren. Ik maande hem aan uiterst stil te zijn, want ik kon me moeilijk voorstellen welke problemen het zou geven mocht uitlekken dat we de nacht samen hadden doorgebracht.

Ik heb de ganse nacht geen oog dichtgedaan en voortdurend in stille bewondering blijven genieten van zijn rustige en rustgevende, vertrouwde en vertrouwen gevende aanwezigheid. Toen hij rustig bleek te slapen heb ik het echter niet kunnen laten hem boven zijn onderbroekje voorzichtig te strelen en te bevoelen…Eigenlijk was het de eerste keer dat ik ooit tegenover een jongetje in fout ben gegaan….

Niemand heeft me ooit over die nacht aangesproken, en het is ook de allereerste keer dat ik er, met gemengde gevoelens weliswaar, iets over zeg of schrijf…. We bleven daarna regelmatig met elkaar schrijven, en daarna heb ik Luc voor het eerst teruggezien enkele jaren later, toen we reeds voor een langere periode naar huis mochten en ik op bezoek ging bij hem thuis.

Moeder Paula vertelde me dat Luc juist een blindedarmoperatie had ondergaan en in het ziekenhuis lag. We zijn samen bij hem op bezoek geweest. Hij had nog steeds dezelfde verfijnde trekken, en was ook nog altijd even lief. Maar toen hij op aangeven van zijn moeder zijn wonde toonde, merkte ik dat hij reeds schaamhaar had.

De betovering was op slag verdwenen…… Ik spring uiteraard een beetje van de hak op de tak, maar reeds vanaf Pasen in het noviciaatsjaar werd alles duidelijk minder streng. De dag bestond nog altijd voor het grootste deel uit bidden, studie, karweien doen, sportactiviteiten of klussen doen in groep, maar niet meer zo sterk afgelijnd. Het was zowat 8 km.

Niet de leeftijdsgroep waarop ik verliefd zou kunnen worden, maar ik vond het beter zo. Ik deed het er zo goed dat de werking van mijn afdeling al gauw model stond voor de kerelswerking in de ganse streek.

En voor het eerst viel ik blijkbaar zelfs bij een meisje in de smaak. De waardering vanuit de pastorij bereikte trouwens ook mijn oversten.

Ik beschikte over veel tijd om activiteiten te plannen en uit te werken, en voor alles wat ik nodig had werd gezorgd. Ook met enkele ouders en medeleiders bouwde ik een goede band op. Het was echt wel een sterke chirogroep. Toen ik maandelijks een gespreks- en ontspanningsavond organiseerde met leden van een jeugdclub in Brussel, gold dat over gans Brabant als een modelactiviteit om stadsjongeren en plattelandsjongeren samen te brengen.

De chiro draaide er op een bijzonder laag pitje, enkele jongetjes van de meest uiteenlopende leeftijden kwamen er wekelijks langs om er wat rond te hangen of te sjotten in een reeds jaren afgedankt schooltje. Slechts enkelen hadden een chirouniform. Ik had er assistentie van Bert, een jonge kerel van nauwelijks 15 jaar die er meer dan zijn best voor deed.

We werden goede vrienden en bleven het tot vele jaren na mijn later huwelijk. Dan gaf ik hem een klinkende zoen en een dikke knuffel, maar hij was omzeggens nooit van me weg te slaan. Met een vijftal van die gasten zijn we trouwens ooit eens een paar dagen naar mij thuis geweest. Van vader en moeder mochten we samen op de voute slapen, deels in hun bed, deels op een veldbeddetje ernaast.

Naast mij sliepen in bed Mark S langs de ene kant en lieverdje Ferdy langs de andere kant. Ik heb hem de ganse nacht niet aangeraakt, hoewel de kans en verleiding groot was.

Ferdy echter begon op een bep. Op het klooster zelf werd alles minder streng en secuur, je kreeg zelfs niet meer onder je voeten als je al eens een mis oversloeg, en studeren deed ik zowel aan het C.

We kwamen dus ook dagelijks buiten en konden ook vrij rondwandelen in Leuven. De tijdsgeest was vrij open op dat vlak. Er verschenen volop boeken over en in sommige films was zelfs kinderlijk naakt te zien bv. Lord of The Flies, de eerdere zwart-wit versie. De kleurenversie uit de jaren negentig was op zijn Amerikaans tegennatuurlijk en liet tegen het oorspronkelijke boek in geen ruimte meer voor blote jongetjes. En in Barnens O en Novocento van Bertolluci bleken zelfs langer durende erecties bij nog onbehaarde jongetjes aan bod te komen.

Maar toen was ik al niet meer in Leuven hoor. In het derde jaar gingen niet alleen mijn studieresultaten, maar ook mijn werkijver pijlsnel achteruit. Mijn geloofsovertuiging smolt als de zon. Leuven was helemaal in de ban van mei 68, en dat zette zich ook volop in het klooster door, want we betoogden gretig mee en hebben evengoed de waterkanonnnen gevoeld als vele andere studenten..

Gewone burgerkledij werd overal de regel. Eén voor één verlieten studenten de orde. Na het derde jaar wist ik zeker dat ik er niet langer zou blijven, maar ik was helemaal niet voorbereid op een nieuw leven. Ik wilde geen universitaire richting meer beginnen gezien ik die enkel zou aankunnen mits hard te studeren. En ook de hoog oplopende nieuwe kosten voor mijn ouders wilde ik ten allen prijze vermijden.

Ik besloot dan maar van dat vierde jaar een sabbat jaar te maken. Dat laatste jaar werd een memorabel jaar, met zeker één van de meest negatieve ervaringen uit mijn leven en misschien — aansluitend daarop- ook wel één van de meest belangrijke positieve ervaringen die mijn latere leven richting zouden geven.

Na Antwerpen werd ik gevraagd om in Brussel in de wijk rond het Noordstation de vroegere chirogroep terug op te starten er was niemand meer van leiding, wel een paar behoorlijke lokaaltjes. Het noemde chiro, maar van het tiental kinderen dat die eerste keer kwam, waren er tien franstaligen. Ik deed mijn best om ook enkele nederlandstalige kinderen bij de groep te krijgen, en probeerde ze op zondagnamiddag toch op een speelse manier bezig te houden. Ook daar was de pastoor van de parochie een pater Xaveriaan.

Ook daar ging ik meestal van zaterdag op zondag met de fiets naar toe. Op zondagmiddag ging ik met de pastoor iets eten in een frituur, en nooit in mijn leven heb ik lekkerder steak champignon gegeten als daar…. Er waren twee predikanten voorzien, voor hooguit een twaalftal kinderen, franstalige jongens waarvan ik er geen enkele kende. Mij werd gevraagd om de recratieactiviteiten te organiseren en bij hen op de hooizolder boven de slachterij te overnachten. Hij was de enige Vlaamse kandidaat-communicant maar moest door de pastoor afgehaald worden bij familie in Houthalen.

Echt een onweerstaanbaar kereltje! Gezien hij de enige Vlaamstalige was en zelf geen Frans sprak of verstond, was hij voor een groot stuk op mij aangewezen. Op een bepaald ogenblik staat Guido te plassen tegen een boom en wil ik een foto maken.

Hij poseerde onder de douche een paar keer vrij uitdagend, maar gezien ik een flitslamp nodig had om daar te fotograferen was dat de andere jongens ook wel opgevallen. Een andere jongen trok toen al zijn kleren uit en vroeg me om hem ook zo te fotograferen alles in het Frans natuurlijk. Ik probeerde ze tot rust te brengen, maar nog geen half uur later liepen ze allemaal naakt rond, al roepend en al showend , doen alsof ze elkaar neukten.

Ze hadden in elk geval veel meer gespecialiseerde kennis en woordenschat dan ik 10 jaar eerder. Alleen Guido was nog volledig aangekleed, maar plots vielen ze ook hem aan, en ook zijn kleren werden volledig uitgetrokken. Ostentatief bleven ze me uitdagen om hen en ook Guido in die Kamasutra toestanden te fotograferen, iets wat ik uiteraard niet wilde en niet durfde.

Ik kon er niets tegen beginnen, en was vooral bang dat het lawaai zou doordringen tot in de kloostergebouwen of tot bij een toevallige voorbijganger. Het gebeuren liep totaal uit de hand. De chaos was enorm.

Op een bepaald ogenblik heb ik toen mijn fototoestel genomen en ostentatief de film eruit getrokken en volledig bloot gesteld aan het licht, zodat hij vernietigd was.

Nu wordt het echt tijd om te gaan rusten en te slapen. Daarop keerde beetje bij beetje de rust terug,.

De meesten trokken hun pyjama aan en vielen finaal in slaap. Wat gebeurd was verontrustte me zeer. Erop rekenend dat het biechtgeheim dat zeker toen echt wel absoluut was verdere problemen kon voorkomen. De twee laatste dagen bleef echter alles rustig, en ik werd door niemand ooit over het voorval aangesproken. Ik kon het aanbod niet afslaan, en we spraken af de volgende week zaterdag om Toevallig had ik op mijn kloosterkamer nog een bijna nieuw volledig Chirouniform, gekregen van de ouders van een Antwerpse jongen die wellicht een tweetal jaar ouder was dan Guido en reeds uit zijn uniform gegroeid was.

Ik stalde mijn fiets tegen het chirolokaal, en wachtte tot Guido er aan kwam. Ik legde hem uit dat ik voor hem een tweedehands chirouniform had meegebracht en dat hij het tegelijk kon passen. Hij trok echter onmiddellijk al zijn kleren uit, en met een erectie van jewelste begon hij te poseren en te showen bovenop tafel. Het zat hem als gegoten, en hij was er ook echt blij mee.

Hij was juist klaar met het aantrekken van het uniform toen er plots hard op de deur werd gebonsd. Ik deed haastig open en er stond een rijkswachter met combi voor de deur. Ik legde uit dat ik sinds enkele maanden de nieuwe leider was hier, en dat ik voor één van de jongens van uit Antwerpen een tweedehands uniform had meegekregen en dat één van de nieuwe chiroleden het zojuist had aangepast, en dat ik het beter vond om daarbij de deur gewoon op slot te doen.

Guido knikte alleen maar en toonde fier zijn uniform om zo alles wat gezegd werd te bevestigen. Ondertussen legde de rijkswachter uit dat hij hier vroeger ook nog leider van de Chiro was geweest, en het verdacht gevonden had dat er een fiets tegen de gevel stond. Tenslotte vroeg hij of hij nog eens binnen kon zien, maar het lokaal was netjes opgeruimd.

Alleen mijn tas met fototoestel stond er nog, maar daar stelde hij geen vragen over….. Hij was er fier op, en toen hij vroeg of hij er een paar mocht hebben voor zijn vader, heb ik geantwoord dat ik voor zijn pa wel eens een paar mooie gewone vergrotingen zou maken op hout gekleefd , wat ik dan ook gedaan heb.

Het fotovoorval zat me echter hoog, en verontruste me ten zeerste over mijn toekomst. Als die geaardheid echt zo onweerstaanbaar diep geworteld was, dan zou ik vroeg of laat zwaar in de problemen komen, en dingen doen die ik eigenlijk nooit wilde doen. Tenslotte trok ik mijn stoutste schoenen aan en vertelde aan de toenmalige overste, dat ik vreesde echt een pedofiel te zijn, en dat ik raad of behandeling zocht.

Pater Van Ekeren maakte in die tijd zelf een doctoraatsverhandeling in verband met homofilie. Hij was heel begrijpend en behulpzaam. Eerst regelde hij voor mij een consult bij Dr. Senghers, een nederlandse professor psychiatrie, bij wie ik op voorspraak van mijn overste reeds vrij snel een afspraak kon krijgen. Ik moest ervoor naar Rotterdam met de trein. Hij luisterde aandachtig naar mij, stelde heel wat gerichte vragen en zei dat alleen een Rogeriaanse client-centered gesprekstherapie eventueel iets voor me kon betekenen.

Hij zou contact nemen met een daarin gespecialiseerde afdeling aan de universiteit van Leuven, en ik mocht er een paar weken later voor het eerst naar toe. Ik kwam er terecht bij een therapeute, een vrije jonge dame nog, die me uitlegde dat me niets zou opgelegd worden, dat alle gedachten en beslissingen vanuit me zelf moesten komen, dat zij alleen maar zou herhalen wat ik eerder had gezegd en wat haar belangrijk leek, zonder enige toegevoegde commentaar.

Telkens er een belangrijke conclusie genomen werd door mezelf dus zou ze die wel noteren. Ik kon er twee keer per week terecht voor een gesprek van ong. Ik was een vlotte babbelaar en vertelde er maar op los. Wellicht kwam alles wat ook hier reeds geschreven werd ook daar aan bod. Ik vertelde ook telkens welke aan het onderwerp gerelateerde boeken ik had gelezen, hoe het was verlopen op de chiro, enz… Finaal kwam ik toch wel tot enkele muurvaste besluiten, waar zij zelf helemaal bleek achter te staan.

Als ik later in het leven gelukkig zou willen zijn en goed functioneren moest ik eerst en vooral kunnen mezelf aanvaarden zoals ik ben. Ook als man met een bijzondere — vooral — visuele aantrekkingskracht naar jonge jongens. Mijn pedofiele geaardheid is in de eerste plaats een gave. Het maakt dat ik op een bijzondere manier kan genieten van schoonheid die anderen op een andere manier ervaren.

Dit moet je aanvaarden zoals het is en in je leven blijvend een kans geven. Het kan niet en het mag niet dat je met die gave omgaat op een manier die het allermooiste wat je kent breekt of kapot maakt.

Stel voor jezelf grenzen van wat vooral niet kan, en dat is alles wat een jongetje eigenlijk niet wil of nog niet aan toe is. Je moet ook helemaal niet bang zijn om een relatie met een meisje vrouw aan te gaan, want er zit zeer zeker ook een heterokant aan jou. Het gaat om een soort biseksualiteit met een pedofiele op jonge jongentjes gerichte, vooral visuele component , maar tegelijk is er ook een eerder op de heteroseksuele praktijk gerichte component die ook een kans moet krijgen.

Beide componenten kunnen naast mekaar bestaan en een plaats krijgen in je leven, op voorwaarde dat je eventuele partner reeds bij de start van de relatie op de hoogte is en met die dubbele geaardheid kan leven.

Na afloop van die therapie die ongeveer zes maanden duurde voelde ik me enorm sterk en opgelucht. Ik wist dat er een combinatieweg was, en was het bezit van kinderporno wat pas in verboden werd aanvaardbaar gebleven, dan had ik wellicht nooit meer problemen gekend. Ik was klaar om het klooster te verlaten en een nieuwe weg in mijn reeds bewogen leven in te slaan. Tijdens de laatste maanden van mijn verblijf in Leuven had ik me reeds ingeschreven aan de Sociale School van Heverlee, en er ook een kot gehuurd.

Tijdens het groot verlof merkte ik thuis echter ineens een advertentie op in let ledenblad van de Bond Van grote en jonge gezinnen: Het kwam er op neer dat je aan het HISS, verbonden aan het zeepreventorium In De Haan gratis kon studeren en logeren mits part-time te werken in de leefgroepen van de patiêntjes.

Bovendien kon je er nog een extra centje zakgeld mee verdienen ook. Er was een opendeurdag voorzien, waar ik samen met mijn ouders naar toe trok. Het zeepreventorium bleek een zeer grote instelling te zijn in de Duinen en langs de kust van De Haan, waar vele honderden kinderen verbleven, meestal astmapatienten, maar ook kinderen met mucoviscidose of eczema, en een aantal sociale gevallen geplaatst door de jeugdrechter of het jeugdbeschermingscomité.

We werden er goed ontvangen, kregen een rondleiding in de gebouwen, en ook in die ook die van de school. We zagen hoe de kinderen er allemaal voltijds in training liepen en gezien het vakantie was, begeleid en geanimeerd werden door de studenten van de Sociale School. Het was precies een heel grote chirogroep op kamp. Tot mijn grote verrassing bleek er zelfs een groep jongens naakt in zee te zwemmen!

De refterdienst moest verzorgd worden, en tijdens de schooluren van de kinderen kregen ook de studenten les. Er werd verteld dat het er in de Sociale School wel degelijk streng en veeleisend aan toe ging, en dat zowat de helft van de studenten reeds in het eerste jaar afviel, precies omdat de combinatie Les-Studeren en het werk in de groepen toch wel zwaar uit viel.

De leeftijdsgroepen van de kinderen waren afzonderlijk voor jongen en voor meisjes. Onze school zelf was wel gemengd natuurlijk, en er zou ook een levendige studentenclub actief zijn.

De studies liepen over drie jaar, waarvan drie maanden stage in het tweede jaar en zes maanden in het derde jaar.

De meeste stages werden buitenshuis gedaan, en de school zou wel degelijk kwalitatief en goed aangeschreven zijn. Toen kregen we nog een bedrijfsfilm te zien. Onvergetelijk voor mij was dat er ook een opname bij zat van een grote groep naakt douchende jongentjes… Mijn keuze was snel gemaakt, en ik was zeker niet bang om hieraan te beginnen, in tegendeel, ik was dolenthousiast!

Bij aankomst, zowat een week later, kregen we per twee studenten een kleine kamer toegewezen. Studeren op de kamer kon. Een van de kamergenoten werkte in schema A, de andere in schema B, zodat bijna altijd een van beiden wisselend vrijgesteld was van groepsdienst , en we ook nooit hetzelfde weekend naar huis konden.

De eerste dag mochten we aangeven voor welke leeftijdsgroep we voorkeur hadden. Ik durfde niet te kiezen voor de copains jarigen of de Sioux , gewoon omdat ik bang was mezelf niet volledig onder controle te kunnen houden, zodat mijn gevoelens voor jongentjes misschien wel al te snel zouden duidelijk worden. Ik koos dus om mezelf af te schermen voor de Beach Boys, leeftijdsgroep van jaar, allen studerend aan de middelbare school ook binnen de instelling en eigenlijk te oud voor mijn gevoelens, gezien op twee uitzonderingen na alle jongens reeds goed voorzien waren van schaamhaar, wat mijn visuele nieuwsgierigheid deed smelten als sneeuw voor de zon.

Het was natuurlijk even wennen, zowel aan de school als aan de leefgroep zeer heterogeen, met ongeveer evenveel Vlaamstalige als Franstalige kinderen.

Er waren zwaar zieke kinderen bij en ook kleine bandietjes geplaatst en van uiteenlopend studieniveau. Er heerste een vrij zwaar drill-regime, zeker niet mijn stijl aantreden, silence, afstand nemen met de arm van de jongen voor U, enz…. Na een paar dagen was me reeds opgevallen dat bij de Beach Boys een bloedmooi jongetje rond liep dat volgens mijn inschatting minstens twee jaar jonger moest zijn dan de anderen, en dat hij er qua fysiek voorkomen helemaal niet thuis hoorde.

Ik voelde me zowel geboeid door hem zelf als door zijn situatie. Het kereltje bleef me natuurlijk intrigeren. Hij was Franstalig, en had een aparte kamer. Sommigen hadden een aparte kamer, anderen sliepen per twee, een beetje volgens eigen voorkeur en volgens de bezetting.

Het was een ontzettend mooi, maar eerder brutaal jongentje, wat hem nog aantrekkelijker maakte. Hij liet zich helemaal niet doen door zijn oudere kameraden. Op een bepaald ogenblik besloot ik zijn persoonlijk medico-sociaal dossier eens te gaan inzien wat mocht en zelfs aangeraden werd voor de kinderen van uw groep. Bleek dat hij geplaatst was door de jeugdrechter voor vrij zware feiten, ondanks het feit dat hij inderdaad amper 12 jaar oud was.

Diefstallen, chantage, afpersing en geweld maakten deel uit van zijn erelijst. Een paar dagen later toen ik de avondronde deed, was hij opnieuw poedelnaakt op zijn bed, op zijn knieën gezeten en met beide handen hield hij zijn poepgaatje zo ver mogelijk opengespreid en commandeerde: Ik heb beide feiten nog dezelfde avond gerapporteerd aan de pedagogisch directeur, en na het weekend is hij nooit meer teruggekomen.

Het leven bij de Beach Boys verliep verder vrij aangenaam, ik had er ook jongens waarmee ik heel goed kon opschieten, ook al omdat ik zonder twijfel veruit het best tweetalig was van alle opvoeders-studenten. Op school verliep ook alles prima. Ik werd reeds één van de eerste dagen benoemd tot klasvertegenwoordiger van de eerstejaars toch een zestigtal en als er al eens een probleempje rees, dan deed ik echt goed mijn best om te bemiddelen. Ook met de leraren, waaronder onderzoeksrechter O.

Ik was natuurlijk wel veruit de oudste van ons jaar, hoewel er toch zeker een derde van de nieuwe studenten een mislukt jaar universiteit achter de rug hadden. Eén van de jongens waar ik het vrij goed mee kon, was Lucas M. Lucas was een heel gevoelig kereltje, ruim 15 jaar oud, met veel heimwee naar huis.

Lucas was ook een zware astmapatient. Op zekere avond lag hij op zijn bed lichtjes te huilen, en ik vroeg wat er scheelde. Met zijn hand klopte hij even op bed naast zich, alsof hij wilde zeggen: Ik ging bij hem liggen en legde zijn hoofd op mijn schouder.

Die vorm van intimiteit bracht hem rust en hij begon vrijuit over zijn problemen te vertellen. Hij vertelde onder andere dat hij dacht dat hij eigenlijk homo was. Ik ging daar ook op in door er bv. De schemering viel in en de intimeit van het gesprek groeide verder, maar werd nergens dubbelzinnig, en onze houding was dat absoluut evenmin. Het was gewoon een fijn persoonlijk moment waarachter niets meer kon of mocht gezocht worden.

Ik riep er een andere opvoeder bij, en we slaagden erin de boel terug te kalmeren, maar dezelfde avond nog werd me meegedeeld dat ik de volgende morgen geen moeite moest doen om op dienst te komen, dat Lucas en de groep eerst zouden ondervraagd worden over mijn houding en gedrag, en dat ze daarna zouden besluiten of er al dan niet maatregelen moesten genomen worden….

De dag erop werd me meegedeeld dat uit het onderzoek en de ondervraging van Lucas niets verkeerd was gebleken, maar dat mijn gezagspositie bij de Beach Boys misschien wel aangetast werd, en ze stelden voor om me als opvoeder over te plaatsen naar de copains.

Ik kon mijn oren haast niet geloven. Ik kreeg zomaar mijn overplaatsing naar mijn absolute droomgroep! Voor de rest van mijn studietijd daar op de stageperiodes na natuurlijk vertoefde ik in het mooiste jongensparadijs dat ik me ooit had kunnen voorstellen! Dit incident met mijn overplaatsing naar de copains werd door mijn ex ten tijde van de ondervragingen rond Timo vertaald als: Wel integendeel, uit de archieven viel o.

Indien ik niet totaal onbesproken was gebleven had ik die kans zeker nooit gekregen! Bij de copains viel ik niet alleen terug op een fantastische groep kinderen. Er waren vier slaapzalen met elk een dertigtal kinderen , maar we waren ook een fantastisch team als opvoeders. Pedro en luc bijv. Pedro was praeses, ik werd vice-praeses, en Luc was cantor. Mijn gemoedsrust is nooit zo groot geweest als die drie jaren, want elke dag — echt wel elke dag - zag ik tientallen schatjes zich douchen en ongeneerd naakt rondlopen.

Er waren wat dat betreft geen taboes in het preventorium, want ook zwemmen in het binnenzwembad onder leiding van de kinesisten , gebeurde naakt. Eén jongetje van mijn slaapzaal viel toch wel heel bijzonder op. X liep als het even kon op de slaapzaal meer bloot dan gekleed rond. Het was echt een naturistische vrije vogel, die de hele dag door de show stal, het liefste dus helemaal in zijn blootje. Geen wonder dat hij uitgroeide tot een echte BV. Hij mocht nooit naar huis, en kreeg ook omzeggens nooit bezoek.

Eén keer, tijdens de kersvakantie, waren er slechts een kleine groep kinderen aanwezig, en vergastte hij ons op een haast professionele stripshow, met alle verleidelijke dansbewegingen er bij, om daarna voor de rest van de avond gezellig in zijn blootje met ons verder te spelen.

Ik beloof je X. De jaren in het preventorium waren zeker de allermooiste jaren uit mijn leven tot dan toe. Toch heb ik er ook een heel nare ervaring meegemaakt die me bijzonder zuur had kunnen opbreken.

Noorden van Vlaanderen of Zeeland. Reageren bureel blad onder het nr… Ik kon er immers met niemand ooit eens echt over praten. Ik had het ook over mijn therapie, en uiteraard ook over het droomparadijs waarin ik nu leefde. Groot was mijn verbazing toen ik enkele dagen later in mijn brievenkastje waarin ik trouwens omzeggens nooit enige post ontving een dikke brief terug vond, met…. In zijn brief maande hij me vooral aan voorzichtiger te zijn en niet zoveel van mezelf prijs te geven in een eerste brief aan een onbekende.

Tegelijkertijd legde hij uit waar hij werkte en woonde. Hij betrok trouwens helemaal alleen een paviljoentje op het domein van de instelling waar hij werkte, hoogstens meter van het preventorium verwijderd. Maar verder gaf hij niet veel informatie vrij. Hij legde precies uit hoe en waar ik hem kon vinden, wanneer hij vrij was en nodigde me uit eens bij hem langs te komen. Op de eerste daartoe geschikte avond deed ik dat dan ook. Hij leek me een vijftiger te zijn, en woonde inderdaad in een paviljoentje dat hij helemaal alleen betrok naast de slaapgelegenheden van de kinderen, allemaal tussen 7 en 14 jaar oud.

Ook allemaal Franstalig en in verschillende gradaties mentaal gehandicapt. Hij vond dat heel spijtig en vroeg of ik eventueel interesse had in zijn fotoverzameling. Uiteraard had ik die interesse wel. Toen haalde hij uit een naburige kamer een grote, duidelijk heel zware houten koffer met hangslot. Daarnaast bewaarde hij in die koffer ook heel wat pornoboekjes met kindersex, en ook een aantal luxueuze, in die tijd toegelaten en gangbare fotoboeken met naakte jongens zoals Boys will Be boys, Boys will be Boys Again en dergelijke naturistische publicaties, vooral van Hajo Ortil.

Ik had kunnen en willen weglopen, maar wist me helemaal geen houding aan te nemen. Hij had me als het ware helemaal in zijn mentale greep.

Toen trok ik mijn stoute schoenen aan en zei dat ik zeker niet voor zoiets gekomen was, en dat ik hem liever nooit meer ontmoette.

Ik trok de deur achter me dicht en vertrok. Maar… het verhaal was nog niet ten einde…. Een paar weken later werd ik in de vooravond gevraagd om naar de receptie van het preventorium te komen gezien er bezoek was voor mij.

Ik had echt geen keuze, maar ik stond doodsangsten uit. Ik wist niets beters te verzinnen dan te zeggen dat hij maar beter naar de achterkant van het gebouw kon rijden en dat we dan samen wel de koffer boven zouden krijgen, waar ik me voornam hem te verstoppen? Hij reed dus naar de achterkant van het gebouw, en het lukte ons inderdaad die loodzware koffer op mijn kamer te krijgen. Kamer die ik echter deelde met M. Mijn kamergenoot was echter zo discreet om nooit enige opmerking over die koffer te maken.

Het eerstkomende weekend dat M. Ik haalde emmers water en bleekwater naar boven, en meerdere rollen vuilniszakken. Daarna wrong ik de natte pulp zo goed mogelijk uit, en propte de pap in drie vuilniszakken die ik in elkaar had gestopt, zowel om het lekken tegen te gaan als om ze ondoorzichtig te maken.

Ik had er elke vrije minuut van gans dat loodzware weekend voor nodig om de klus te klaren, en daarna zette ik die vuilniszakken bij de tientallen andere vuilniszakken die dagelijks in het preventorium werden aangemaakt en afgehaald.

Alleen de vijf mooie luxe — naturistische — fotoboeken had ik behouden, en de koffer bleef afgesloten op mijn kamer staan tot ik de kans zag om tijdens een weekend met vaders auto over en weer te rijden en de houten koffer te verbergen in de DOKA die ik inmiddels thuis had kunnen inrichten in een deel van de vroegere koeienstal. Enkele maanden later — ik had niets meer over A. Ik vreesde onmiddellijk dat er iets over mijn kontakt met A. Gelukkig was mijn vrees voorbarig. Achteraf bleek dat een personeelslid van de school was opgepakt om een minderjarig meisje een abortus te laten ondergaan in Engeland….

Toch was het hoofdstuk A. Dat laatste kon uiteraard niet meer. Ik had enkel nog de niet pornografische fotoboeken van Hajo Ortil bewaard, en die heb ik toen zorgvuldig ingepakt en meegenomen. Bij de eerst mogelijke gelegenheid reed ik met tram, trein en bus naar Kortenberg, waar ik hem probleemloos kon bezoeken. Het werd een bezoek van heel korte duur, waarin ik hem meedeelde dat ik niet anders gekund had dan voor mijn en zijn veiligheid het fotoarchief te vernietigen en dat ik alleen de niet pornografische boeken bewaard had en terug meebracht.

Hij reageerde heel verontwaardigd alsof ik hem bestolen had. Ik liet het boekenpakketje achter en vertrok als de bliksem terug naar het preventorium. Verschillende jaren later, toen ik reeds immobilienmakelaar was en gehuwd , ontving ik nog een brief van hem, waarin hij een schadevergoeding van Ik heb toen nog één keer teruggeschreven waarin ik meldde dat ik helemaal niets zou betalen en dat hij als ie dat nodig vond me gerust bij de politie ter sprake kon brengen gezien ik me aan niets echt schuldig voelde.

Daarna heb ik nooit meer iets van of over hem vernomen. Tot nu toe heb ik het vooral over jongetjes gehad, maar in het preventorium waren ook meisjes. En daarmee bedoel ik niet de patientjes, maar wel de meisjes-klasgenoten.

Ons jaar was wellicht het meest succesvolle huwelijksbureau ooit, want zowat iedere klasgenoot is er met een andere getrouwd. Van de meisjes voelde ik het meest voor Mieke, maar ook An, die samen met mij klasverantwoordelijke was, sprak me wel aan.

Mieke was echter veel te hoog gegrepen voor mij, want ik kon alleen maar jaloers toezien hoe de één na de andere wèl kans kreeg bij haar, maar ik niet.

En An had ook al vroeg haar vaste vriend, maar bleef altijd wel heel voorkomend en lief tegenover mij. In mijn klas zat ook een zekere serpentina toepasselijk verzonnen naam. Ze was van Brugge, had al een diploma als onderwijzeres, maar wilde nog wat van het studentenleven genieten. Ze was dus ook altijd heel actief in de studentenclub, en minder als het op studeren aan kwam. Ze werkte als opvoedster bij de Najaden, zeg maar dezelfde leeftijdscategorie als mijn copains.

Ze vroeg me wel een paar keer hulp bij het voorbereiden van een examen, en misschien waren dat wel de enige examens waar ze door was, want op het einde van het jaar was ze gebuisd. Na de bekendmaking daarvan zat ze te wenen op haar kamer, en een klasgenote vroeg aan mij als klasverantwoordelijke of ik haar niet even wilde gaan troosten.

Het werd een vrij lang gesprek, waarin ik beloofde haar nog regelmatig eens terug te zien, en ook haar telkens te zullen uitnodigen als er een activiteit was van de studentenclub. Het verdriet bij Tina was groot. Ze wist dat ze van haar ouders niet mocht bissen, en ze hield zowel van de mentaliteit in de klas als die van de leefgroep. Ik vond Tina eigenlijk wel sympathiek, en de regelmatige ontmoetingen brachten ons dichter bij elkaar.

Ondertussen was ik in het begin van het jaar totaal onverwacht verkozen tot vice-praeses van de studentenclub, waardoor ik een ware metamorfose onderging! Het was namelijk zo dat ik dat eerste jaar eigenlijk nog moest ontgroenen van mijn kloostermentaliteit.

Pinten drinken, cantussen, wilde feesten en spetterende dansfuiven waren tot dan toe nooit mijn ding geweest, en in dat eerste jaar trok ik er ook nooit naartoe. Het praesidium werd elk jaar gekozen uit het tweede jaar, vooral gezien het derde jaar altijd zes volle maanden op buitenstage was.

Wie ambities had voor één of andere functie in het praesidium moest zich kandidaat stellen, en er was geen haar op mijn hoofd die er aan dacht dit te doen. Maar mijn beste vriend Pedro, mede-opvoeder bij de copains, was wel kandidaat praeses. Op de praesesverkiezing moesten de verschillende kandidaten voorgedragen worden in een studentikoze spreekbeurt, en Pedro die ondertussen al een paar van mijn capaciteiten kende, vroeg of ik dat wilde doen. Ik schreef toen misschien wel de beste speech die ik ooit geschreven heb.

Iedereen lag onder zijn stoel van het lachen en misschien ook al van de drank en Paul werd uit de drie kandidaten, met overgrote meerderheid tot praeses verkozen.

Na hem moest de vice-praeses verkozen worden, en zonder enige vorm van overleg riep Pedro mij uit als zijn vice-praeses, en ik werd meteen gebombardeerd tot een functie die me echt wel goed gelegen heeft.

Het werd het meest actieve en succesvolle Bierzuipersjaar sinds lang, en naast de cantussen en andere activiteiten voerden we ook eens voor een bomvolle zaal een hilarische Hissrevue op. Ook daarvoor werden de meeste teksten door mij geschreven maar gans de klas werkte er keihard aan mee. Nadien bleef ik Tina regelmatig ontmoeten en vormden we stilaan een lief koppeltje.

En op de studentenfuiven was ze er natuurlijk ook graag bij. Ondertussen werkte zij als opvoedster bij een Brugse instelling voor geplaatste kinderen. Ik voelde dat er misschien wel een echte relatie zat aan te komen, en besloot in het verlengde van mijn therapie open kaart te spelen over mijn gevoelens voor jongentjes. Ik vertelde honderduit over die gevoelens, en die openheid werd blijkbaar nog gewaardeerd ook.

Ik zei dus ook dat ik eigenlijk nog nooit met een meisje gevrijd had, en eraan twijfelde hoe vlot dat wel zou gaan. Na dat gesprek was onze relatie officieel een feit, en kwamen we ook al eens bij elkaar aan huis ik meest bij haar, gezien Brugge zeer dichtbij was.

De eerste keer dat we echt seks hadden met elkaar was bij haar thuis. Het werd zeker geen hoogvlieger, maar ook niet meteen een afknapper. Ik wist nu tenminste zeker dat het kon! Ondertussen bleef ik haar volledig open vertellen van mijn gevoelens voor jongetjes, en ik ervaarde haar ontvankelijkheid voor die verklaringen alsof dat best kon samengaan met onze alsmaar hechter wordende relatie.

In die eerste jaren voor en na ons huwelijk werd op mijn andere geaardheid NOOIT negatief gereageerd. Op 13 januari trouwden Robbie en Mieke mijn zus en broer op dezelfde dag uiteraard met een andere partner. Ik zat toen in het derde jaar dat grotendeels werd ingenomen door de schitterende stage op de sociale dienst van de jeugdrechtbank.

Ter gelegenheid van het huwelijk van Robbe en Mieke overnachtte Tina bij ons in DE ZON, en de ochtend van het huwelijk kondigden we aan dat we later op het jaar ook wilden trouwen. Vader en moeder trokken grote ogen, drie trouwers op één jaar, ik was nog niet eens afgestudeerd en moest zelfs nog mijn legerdienst doen! Op 20 mei was het zover. Onze klasgenoten zongen onder leiding van Lucas. De volledige klas had er dagen en nachten aan gerepeteerd, want veel kerkgangers zaten er niet tussen, en het resultaat was gewoonweg verbluffend, zeker voor onze wederzijdse ouders die het ergste vreesden!

We huurden er ook een modern appartementje op de derde verdieping in de Kerkstraat. In september studeerde ik af als eerste van onze lichting want in de zomer moesten we - of beter, mochten we - nog in de groepen werken.

Dit gaf een beetje meer financiële ruimte, want ik kon pas in december mijn legerdienst aanvatten. Door de voorspraak van onderzoeksrechter O.

Ik mocht elke nacht naar huis. In mei werd ons eerste kindje Nico geboren. Ik werd dus vader tijdens mijn legerdienst. Normaal mocht ik onmiddellijk na mijn legerdienst gaan werken als eerste verantwoordelijke van de nog in oprichting zijnde West-Vlaamse dienst voor plaatsing in pleeggezinnen, ook een initiatief van o.

Voorwaarde was wel dat ik in een straal van 10 km. Maar gezien Tina voor het eerst, en wellicht voor het leven, werk had als onderwijzeres in Brugge, besloot ik uit te kijken voor ander werk, dichter bij huis.

Toen ik in een advertentieblad las dat ze een assistent immobiliënmakelaar r zochten voor een kantoor op slechts een paar meter van ons appartement stelde ik mij kandidaat en ik werd onmiddellijk aanvaard.

Vanaf 1 december kon ik beginnen. Hoewel dat werk niets met mijn opleiding te maken had, deed ik het wel heel graag. Met plezier volgde ik de cursussen die nodig waren om het vak helemaal onder de knie te krijgen.

Nu we beiden over vast werk en een zeker inkomen beschikten, durfden we het aan in een huis te kopen in Lissewege, op enkele km. Datzelfde jaar met één van de mooiste en zonnigste zomers aller tijden, werd Sam geboren.

Hij was ons tweede zoontje. Jin, onze enige dochter, werd geboren begin en carl, de jongste zoon, nog geen twee jaar later. We hadden vier kinderen op minder dan zes jaar tijd. We hebben het dus meegemaakt dat ze alle vier in de lagere school zaten, en ook dat ze alle vier het middelbaar onderwijs volgden. Dank zij kennissen uit het immobiliënwereldje konden we op korte tijd ons huis zo verbouwen dat het groot genoeg was voor ons kroostrijk gezin, en dat er voor elk kind een kamer was.

De sfeer tussen Tina en mezelf was in die tijd nog heel goed, en er waren zeker geen grote spanningen. We namen toen samen een wel heel vreemde beslissing, we zouden er om scrabbelen. Onder elkaar scrabbelden we zeer regelmatig, en we spraken af dat we over spelletjes scrabble een competitie onder ons beiden zouden houden.

En de winnaar mocht zijn hartenwens vervullen mits die ook aanvaardbaar was voor de partner. Er werd een groot scorebord gemaakt en opgehangen in de keuken, en dag na dag werd de score bijgehouden. Gans de familie volgde met ingehouden adem het verloop… Na 88 spelletjes stonden we precies gelijk, en vanaf toen werd er op het scherp van de snee gespeeld. We hielden in de gaten hoeveel letters er nog restten van die of die klinker, de woorden werden strategisch gelegd om er moeilijk een verlenging aan te kunnen bouwen, enz….

De spanning was om te snijden, want na 99 spelletjes stond Tina een twintigtal punten voor. Ik won het laatste spelletje èn de competitie met een finaal verschil van amper 8 punten. Er zou geen 5e kindje meer komen, en we trokken een jaar later voor drie weken naar Senegal. Een echt prachtige reis overigens! Dit scrabbleverhaal is het beste bewijs dat het tot dan toe allemaal goed liep bij ons. Nadien sloeg de sfeer echter helemaal om. Tina wou ineens geen seks meer.

Een kleine anekdote ter illustratie, op zekere ochtend werd ik wakker met een ochtenderectie, en ik schoof tegen haar aan en liet voelen wat er gaande was. Ik heb haar nooit meer aangeraakt. Ondertussen groeiden de kinderen verder op. En nu de ene kant van mijn seksuele aard buiten spel werd gezet vergrootte alleen maar de nood om het andere luik ook een kans te geven.

Ik stelde voor om dat ook eens uit te proberen, en geloof het of geloof het niet, de jaarlijkse naturistische vakanties waren wellicht het enige punt waarover er nooit discussie was.

Zij wilde dat even hard als ikzelf, en we zijn meer dan 10 jaar elk jaar voor minstens vier weken naturistisch naar Zuid-Frankrijk getrokken. Ik geef graag toe dat die vakanties voor mij een visueel festijn waren, waar ik elk jaar opnieuw mijn ogen goed de kost gaf. Zeker in onze vaste stek in de provence waren er enorm veel gezinnen met kinderen in de voor mij boeiende leeftijd.

Wees zeker dat dat niet waar was. Het was evenmin omgekeerd, want in elk geval zou geen van beiden ooit de ander kunnen overtuigen om een vakantie te ondernemen die tegen haar of zijn zin was. Maar dat betekende niet dat er geen ruzies of problemen uit voortvloeiden. Eind de jaren 80 hadden we een filmcamera gekocht. Het was geen porno , gewoon naturistisch materiaal, meestal nog van vrij ver genomen.

Eigenlijk kan ik dat wel begrijpen, maar ik bleef wel trouw aan de principes van mijn therapie van 20 jaar eerder! Omdat de verdere belangrijke ontwikkelingen over een langere periode zo sterk door elkaar lopen, heb ik vannacht besloten de volgende hoofdstukken niet langer min of meer chronologisch, maar wel per naam te schrijven. Sommige van die hoofdstukken worden wellicht heel kort, andere meer uitgebreid… Serpen TINA Wat ik aan belangrijke dingen nog over haar te zeggen heb, zal zeker nuance missen.

Het is immers geschreven vanuit pure haat voor dat mens. Dat die haat wederkerig is zal uit het verdere verloop van dit verhaal wel duidelijk blijken. Hiermee is de toon dus gezet.

In de beginjaren van ons huwelijk kwam Mineke, die haar favorietje was bij de Najaden samen met haar kleine zusje Sabrina regelmatig bij ons op weekend en vakantie.

Het andere zusje Dina viel blijkbaar minder in haar smaak. Sabrienatje genoot er zichtbaar van, Tina ook, en ik als waarnemer eveneens, vooral omdat ik haar nu van antwoord kon dienen als ik nog eens een opmerking kreeg over mijn doen en laten. Het contact met Sabrina en Mineke heeft nog vele jaren aangehouden, en ooit kregen ze zelfs allebei een splinternieuwe fiets van ons.

Toen Carl zes jaar werd bleek hij voor zijn leeftijd aardig te kunnen voetballen, en mocht hij zich aansluiten bij Zeebrugge, de club waar ook bompa voor supporterde. Alle drie volgden we zoveel mogelijk de trainingen en matchen, en Carl maakte grote vorderingen.

Al mijn taken vervulde ik hartstochtelijk, maar die laatste dus ook wel! In de lijn van mijn eerdere therapie kon ik via deze weg opnieuw mijn visuele voorkeur voor jongentjes een plaats geven in mijn leven, en ik was er echt mee in mijn sas. Filmpjes die trouwens vrij doorgegeven werden aan andere geïnteresseerde ouders en de trainer.

Eén van de leukste ervaringen in de pedofiele sfeer, beleefde ik tijdens een tornooi met Zeebrugge. Voor dat tornooi kreeg ik beetje op aangestuurd natuurlijk de verantwoordelijkheid over kleedkamers en douches.

Ik moest ervoor zorgen dat elke ploeg er afwisselend gebruik van kon maken, en uiteraard ook dat die netjes bleven. Op een bepaald ogenblik wilde ik een kleedkamer die pas gebruikt werd, maar door de ploeg reeds was verlaten, opruimen en kuisen voor de volgende ploeg die er zat aan te komen.

In de doucheruimte waren er niet alleen een tiental douches, maar ook twee grote verchroomde wasbekkens in kuipvorm waaraan minstens twaalf spelertjes zich konden wassen. De kuipen zelf waren ruim genoeg om twee-drie kinderen toe te laten erin te stoeien, alhoewel dat natuurlijk niet de bedoeling was. Toen ik de kleedkamer betrad hoorde ik onmiddellijk dat het er in de doucheruimte vrolijk en uitgelaten aan toe ging.

Vier poedelnaakte jongetjes van V. Toen ik hen zei dat ze onmiddellijk moesten ophouden daarmee, gezien die kuipen daarvoor niet bestemd waren en dat er nog ploegen moesten komen, antwoordde één van hen. Dit moest me natuurlijk geen twee keer gezegd worden, en één voor één nam ik de schaterende jochies voluit in mijn armen om ze daarna op de grond te zetten.

Maar terwijl ik een tweede en een derde jongentje eruit haalde, zat de eerste reeds vliegensvlug in de andere kuip, terwijl hij me uitdagend toeriep dat ik hem ook uit dat wasbekken zou moeten wegnemen!

Ik heb elk van die vier kereltjes minstens drie keer poedelnaakt in de armen gehad, zij vonden het reuzeplezant en ik geniet nog altijd na bij de gedachte eraan…. Enige kritiek op Carl kon echter niet door de beugel. Als ik durfde zeggen dat die of die beter gespeeld had dan Carl of gewoon beter was, dan kreeg ik van Serpentina de volle lading en was ik een vuile pedofiel die meer voor dat kind voelde dan voor zijn eigen zoontje. Carl was goed, maar er waren er ook heel wat beter.

Ik mag trouwens ronduit zeggen dat ik de laatste achttien jaar van mijn huwelijksleven onafgebroken vernederd, beledigd en vooral gechanteerd werd door haar. Ik had nooit zo lang bij haar mogen blijven en zeker na het gebeuren van zie hoofdstuk Sam had ik mijn besluiten moeten trekken. Mijn leven zou er helemaal anders uitgezien hebben. Tina heeft ook een aantal jaren een echt goede vriend gehad. Christian was haar collega op school, reporter voor het streeknieuws, en amateur-fotograaf.

Hij kwam heel veel bij ons, en ik had daar zeker niets op tegen. Op een bepaald ogenblik hadden ze zich samen ingeschreven aan een fotoacademie in Roeselare en volgden er twee avonden per week avondles. Ik had trouwens niets liever gehad dan dat ze er met Christian vandoor ging, dan zat er misschien een scheiding op basis van gelijkwaardigheid in. Onderlinge toestemming zou er zeker van mijn kant vlot gekomen zijn. Want Freya staat mijlenver boven Rina , ook al gebruik ik hier straks wellicht superlatieven die je kunnen omverblazen… RINA Hallo Rina, hoe gaat het nog met jou?

Ik ben er eigenlijk enorm benieuwd naar. Je bent allicht niet vrij, maar mocht dat wel het geval zijn, dan ben je onmiddellijk en onvoorwaardelijk terug welkom in mijn leven. En misschien ben ik zelfs in die mate veranderd, dat wat je toen kon bezwaren om radicaal voor mij te kiezen , nu wel helemaal naar de achtergrond verwezen is.

Ik zweer je, ook in dit hoofdstuk krijg je alleen maar de waarheid te lezen. Het gezin van Rina en de hele familie van haar man waren kliënten bij mij op kantoor, want hun villa was enkele jaren eerder door mijn bemiddeling aangekocht. Ik kende Rina dus professioneel, maar eigenlijk kende ik haar vooral vanuit het jeugdvoetbal. Haar superzoontje Steven was immers keepertje in het ploegje waarin ook Carl speelde.

En Steventje viel me op omdat hij gewoonweg het langste piemeltje had van gans de ploeg en ook veruit de mooiste mama…. Carl en Steven gingen regelmatig bij elkaar logeren , en Steven dus ook bij ons. Leuk daaraan was dat Carl zoals elke morgen voor het opstaan nog eens kwam knuffelen, zowel bij zijn mama als bij mij, en… als hij bij ons logeerde kwam Steven ook mee knuffelen.

Heel mooi, bijzonder leuk, maar altijd ook kinderlijk onschuldig. Met Rina had ik al verschillende keren intens en met plezier samengewerkt bij het organiseren van één of ander voetbalfeestje. Meestal aan de afwas, want dat was doorgaans het enige waarin ik echt goed was. Rina was echt wel het type van mijn droomvrouw. Heel donker haar, vurige, beetje ondeugende blik, zeer slank, 13 jaar jonger, en ze straalde eigenlijk één en al verleiding uit.

Ze deed me verlangen èn wanhopen tegelijk, want eigenlijk zei mijn zelfbeeld me voortdurend dat ik seksueel niet voor vrouwen gemaakt was, en dat ik ze zeker geen orgasme of andere vorm van bevrediging kon geven.

Ik was alleen maar goed om afgewezen of langs de kant geschoven te worden. Het gebeurde natuurlijk wekelijks dat ik bij kliënten thuis een kopje koffie dronk, maar dat was dan doorgaans in het kader van een af te sluiten verkoop of verzekering, en doorgaans ook met de partner er bij.

Aan die herhaalde vragen van Rina kleefde er telkens een soort mysterieuze, of zelfs ronduit zwoele ondertoon. Het riep vragen bij me op, en twijfels. Doen of niet doen..? Het was onrechtstreeks Serpentina die de knoop doorhakte. Nadat er een paar dagen eerder opnieuw een gigantische scene was geweest omtrent de naturistische filmpjes en me voor de zoveelste keer naar het hoofd geslingerd werd dat ik zelfs geilde op het zien van mijn eigen kinderen, besloot ik al die filmpjes gewoonweg te wissen.

Ik liet de cassettes bestaan, maar er stond niets meer op! Schone souvenirs die voor haar vooral bestonden uit de bijzondere trainingen die Gerrit aan Carl gaf en aan de vele voetbalmatchen waarin Carl duidelijk stukken beter speelde dan campingvriendjes die soms 2 of drie jaar ouder waren… Ik kreeg dus opnieuw de volle lading, en mijn besluit stond meteen vast: Morgen bel ik Rina met de vraag wanneer het haar past dat ik eens een kopje koffie kom drinken.

In de namiddag van 12 november was het reeds zover. Ik reed met mijn fiets tot bij de villa waar Rina woonde en belde aan.

Echt waar, de verschijning van Maria aan Bernadette in Lourdes kon geen stralender beeld gegeven hebben dan dat van Rina die de deur opende….

Ze ontdeed me van mijn mantel, hing die op de kapstok en nodigde me uit om binnen te komen. Ze vroeg me hoe ik mijn koffie het liefste had, en ging in de keuken de koffie halen met wat snuisterijen erbij om het extra gezellig te maken.

Mijn Kettlerfiets was inderdaad in gans Lissewege en een deel van Brugge bekend. Als ik op kantoor was, stond hij aan de kantoorgevel. Ze vertelde eerst dat ze me echt wel een zachte, lieve man en vader vond. Ze zei ook dat ze eigenlijk reeds langer wist dat het niet boterde tussen mij en Tina, en dat het er bij haar in het gezin nog veel slechter aan toe ging. Ik begreep dat het om regelrechte verkrachtingen binnen het huwelijk ging. Ondertussen kwam Rina alsmaar dichter bij me zitten, en begon met het betere handwerk.

Toen was het echter mijn beurt om eerst verder te praten. Ik vertelde, dat ik het heel verschrikkelijk vond wat haar overkwam, en dat dat eigenlijk niets betekende tegenover de ruzies die ik thuis meemaakte.

Tenzij natuurlijk overduidelijk zou blijken dat het echt wel wederzijds de bedoeling was om aan die gevoelens samen een invulling te geven. En dan alleen maar als het om twee volwassenen ging. En ik vertelde er ook nog bij dat anale seks voor mij totaal uitgesloten tegennatuurlijke horror leek.

En dat je ook jongetjes graag ziet is voor mij geen probleem. En ondertussen was ze zonder zich af te vragen of ik daar wel zin in had reeds volop bezig me met veel gevoel en talent te pijpen. Ik was stomverbaasd, want ik had zoiets nog nooit in mijn leven meegemaakt, en reeds na enkele minuten kwam ik gewoon supergeil klaar in haar mond, waarbij ze zonder enige vorm van aarzeling ook alles meteen doorslikte.

Na afloop keek ze me minutenlang heel doordringend aan, alsof ze grondig wilde nagaan wat ze zo allemaal bij mij had teweeg gebracht. Een na een maakte ik haar bloesje en beha los, trok ik haar jeans en sexy zijden slipje uit om daarna eerst even perplex te staan, want zoveel vrouwelijke schoonheid had ik eerder nooit gezien Rita was een heel tenger vrouwtje, cupmaat 75A, maar meer moest dat voor mij niet zijn, en haar vagina leek een echt kunstwerkje.

Zalig en zeer verzorgd, uitnodigend ook natuurlijk, en terwijl ik met mijn handen haar kleine soepele borstjes bewerkte likte en streelde ik gretig met mijn tong naar verluidt de sterkste spier van het menselijk lichaam haar bijna geheel onthaarde vagina met haar gouden klitje. Ik speelde met haar gevoelens, daagde haar lichaam uit en wisselde subtiele prikkeling af met volle, diepgaande gretigheid Het was een scène die ik me zelfs in mijn stoutste dromen nooit had kunnen voorstellen, en reeds na enkele minuten werd rina gek van orgastisch beleven.

Het ene orgasme na het andere rolde vanuit het diepste van haar schoot door haar hevig kronkelende en trillende lichaam heen om als het ware open te spatten in haar hersenpan. Beiden genietend van de super ervaring die we zoëven totaal onverwacht hadden ondergaan, hadden gegeven, hadden gekregen, en we wisten ook meteen dat ons avontuur hiermee niet beëindigd was…. Nadat we onszelf en de omgeving wat gefatsoeneerd hadden was het tijd voor mij om terug naar kantoor te gaan, en voor Rita om de thuiskomst van haar man voor te bereiden.

Wat een fantastische namiddag was dat geweest! We spraken dan ook af - zodra het enigszins mogelijk was - elkaar terug te zien. Ik herinner me nog zeer goed dat het leek alsof de klokken super feestelijk doorheen heel mijn borst bonsden, zo hard dat zelfs toevallige passanten het zouden kunnen horen. Het was echt wel de tot dan toe de meest bijzondere ervaring van heel mijn leven geweest.

Ik kon bij wijze van spreken de hele wereld aan. De verwijten van Tina, haar schampere opmerkingen, haar geniepige chantage, het kon me allemaal geen reet meer schelen. Nu WIST ik dat ik vrouwen tot een hoogtepunt kon leiden. Nu WIST ik wat een vrouwelijk orgasme was, nu WIST ik zelfs wat beffen en gepijpt worden betekende, maar ik wist ook zeker dat de volgende keer het volledige werk nog beter zou zijn!

Ik was ook heel sterk onder de indruk van haar prachtige lichaam. Ze was jong, slank, lenig, met een zijdezachte perziken huid. Haar kleine borstjes met A cup maar met recht omhoog priemende stijve tepeltjes, leken wel het ideaal te zijn voor mij. Ze deden me denken aan de poster die ik kort na mijn kloosterperiode in mijn kamer had opgehangen. Het was een poster van de hoofdrolspeelster uit een film die ik samen met Tina gezien had.

Het was een heel erotische foto van een jong meisje in bloot bovenlijf. Haar superstrakke borstjes in prille ontwikkeling…. Tot vader ze op zeker ogenblik met zwarte stift helemaal onzichtbaar maakte…. Ik heb toen nooit begrepen waarom hij dat gedaan had, maar nu begrijp ik het wel, als ik er ineens aan denk wat hij bij moeder mistte….

Het eerste gesprek  Op 3 november was het dan zo ver, ik had een afspraak met mijn huisarts, een begripvolle vrouw. Ik vertelde haar mijn verhaal over hoe ik me voelde. Ik had best zenuwen hier voor, want dit was voor mij de eerste keer dat ik dit aan een buitenstaander vertelde en dat ik hier voor uitkwam, uit de kast.

Ze begreep me goed en vertelde dat ze haar huiswerk had gedaan en geïnformeerd had bij verschil- lende genderteams. Je ziet er goed uit zij ze. Ook vertelde ik haar dat ik maandelijks in een club kwam voor  tv, ts, cd en dat ik me daar wel thuis voelde maar toch iets miste; ik ben geen tv maar transgender, gedroeg me als de vrouw, die ik wilde zijn: Ze vroeg me haar op de hoogte te houden van de verdere ontwikkeling, welk team het zou worden.

VU Amsterdam, Groningen of België dat moet ik nog beslissen, maar de eerste stap heb ik al gezet. Daarna ben ik naar mijn moeder gegaan en heb het  haar verteld.

Ze nam het goed op, maar vertelde me ook dat ze er moeite mee heeft. Ik vertelde haar dat, als ik als Gina naar haar toe kwam, ik niet te  overdreven als vrouw kwam, maar in een spijkerbroek met laarzen er op en een leuke trui er over. Daar had ze geen probleem mee, maar wat ik wel fijn vond, dat ze me toch alle geluk wenste op mijn weg daarheen.

Daarna heb ik mijn Dom gebeld en voelde me trots als pauw dat ik toch de eerste stap had gezet naar mijn transformatie tot vrouw. Hij beloofde me met mij samen die weg te gaan en me bij te staan naar mijn verdere ontwikkeling tot Gina. Dit was mijn eerste gesprek, nu op naar het intake gesprek bij het genderteam. Mijn tweede gesprek is dinsdag 6 december om Ik zal jullie berichten over hoe het verlopen is voor mij. Het is een belangrijke stap die ik heb genomen in mijn leven; een stap die ik al veel eerder had moeten doen, maar dat is achteraf gepraat, maar ben wel blij dat ik deze stap nu neem.

Dank je aan de mensen die me steunen en mijn dank aan mijn moeder die er zeker moeite mee heeft maar me toch gelukkig wil zien. Mama dank je dat je me steunt en dat je zei dat je eigenlijk al wist dat je niet een zoon maar nog een dochter had. Nu is het dan zo ver, na lang wachten is nu de tijd daar. Maar in werkelijkheid is het toch heel anders. Het is toch de stap in je leven die je gelukkig kan.

Vroeger durfde men hier niet over te praten. Eindelijk was het dan zo ver,6 december de dag voor mij waar ik lang naar uitgekeken heb,. Misschien wel te lang, maar de dag is nu gelukkig aangebroken!!! Zoals de meeste vrouwen heb ik alles in alle rust gedaan zodat ik er goed uit zag en heb hier ook alle tijd voor genomen, wat John kopzorgen bezorgde. Hij was bang dat we niet op tijd zouden komen, maar ik wilden er perfect uitzien en daar gaat tijd in zitten.

Maar na de laatste handelingen was ik eindelijk klaar om naar het VU in Amsterdam te gaan; naar mijn intake gesprek met het genderteam. Onderweg naar Amsterdam was ik stil en keek om me heen, praatte wat met John over van alles en nog wat, maar hij merkte ook aan mij dat mijn zenuwen begonnen op te spelen. Eerst had ik dit niet, maar hoe dichter we bij het VU kwamen hoe erger het werd. John zag dit ook en stelde me gerust en op mijn gemak wat me goed heeft gedaan.

Ik dank hem dan ook voor de steun die hij me gaf toen ik hem nodig had en ook dat hij met meegegaan is naar het VU. Ik had dat nodig om deze stap te zetten en om hier voor uit te komen. Vaak heb ik gefantaseerd over hoe het zou gaan. Vragen als wat draag je, hoe wil je gaan,dit onderwerp was taboe,nu gelukkig niet meer. Steeds meer mensen accepteren het. Sommigen denken nog steeds die is gek, maar laat ze dat dan maar denken. Als ik maar gelukkig ben, dat is het belangrijkste in het leven. Mensen die me niet zo willen accepteren zijn nooit echte vrienden geweest.

Vriendschap baseer je niet op uiterlijk, geaardheid, geloof etc, maar bestaat uit liefde op iedere manier die je daar in kunt bedenken. Eenmaal daar aangekomen moesten we op zoek naar parkeerplaats. Nadat we een parkeerplaats hadden gevonden was het eindelijk zover.

Ik stapte uit en het was wel nog wennen zo voor de eerste keer als vrouw in de openbaarheid. Dit was de eerste keer dat ik contact had met iemand die me niet anders kende dan als vrouw. Er werd normaal gereageerd en er werd me verteld dat ik op K1 moest zijn, dus samen op weg naar de lift op naar de eerste etage.

Daar aangekomen op weg naar de balie. Ik klopte op het raam en er kwam een man aan. Hij antwoorden met "goedendag mevrouw Bindels uit zonnig zuiden", toen was het ijs gebroken voor mij;  er gebeurde van binnen iets met mijn en het was alsof er een steen van me afviel, ik voelde de verandering. Ik liep naar binnen voor informatie en praatte even met de baliemedewerkster.

Ik kreeg een aantal formulieren mee die ik persoonlijk moest invullen in een aparte kamer, John mocht hier niet bij zijn en ik moest dit alleen doen. Nadat ik klaar was met het papierenwerk liep ik terug naar John maar hij was er niet. Ik heb even gewacht op hem en hij kwam met warme chocolademelk aanlopen, vond dit wel lief van hem. Daarna ging ik weer naar binnen om de formulieren af te geven.

Deze werden nagekeken maar ik was toch een blad vergeten en dit moest ik alsnog invullen, dit gedaan en daarna weer gaan zitten. Er waren verschillende mensen die voor hetzelfde kwamen als ik, maar diep van binnen wist ik al dat Gina ben, maar voor de wet moet ik het toch officieel doen om ook zo te mogen leven, als vrouw.

Na een tijd wachten had ik dan een gesprek met de psychologe. Ze keek me aan en vroeg me verschillende dingen over mijn jeugd en mijn fantasie en over wat ik het liefste deed als jongen. Ik vertelde haar dat ik veel met meisjes optrok en ook veel vriendinnen had gehad die graag met me om gingen.

Ik speelde vroeger al een spel waar ik altijd het meisje was en wat ik ook heerlijk vond om te doen. Ze vroeg nog wie John was en ik antwoordde haar dat dit mijn partner was, waarop ze antwoordde dat ze het een goed teken vond dat John mee was gekomen en ook dat ik als vrouw naar het VU was gekomen. De psychologe sloeg de map dicht en zei "dit is dus duidelijk een geval van genderforie" en ze zei dat ze zou voor- stellen aan het genderteam om me in het traject op te nemen, maar zei ook dat ze er wel een lange wachtlijst was van een  jaar.

Eindelijk kreeg ik na jaren de bevestiging van wat ik eigenlijk altijd wist: Dat gevoel had ik jaren weggestopt en is nu uitgekomen, dat is wat ik altijd geweten heb. Ik zei tegen haar dat ik al zolang wacht en dat dus een jaar langer wachten me ook niets meer uit maakte. Er viel een stuk van mij af en ik voelde me meteen anders,nu ik Gina kon zijn, ondanks dat ik weet dat ik nog een lange weg heb te gaan. Ook wat betreft mijn familie is er een grote verandering gekomen, zeker voor mijn moeder.

Nadat we afscheid hadden genomen bij de psychologe gingen John en ik op weg naar mijn vriendin Mandy om haar het goede nieuws te vertellen; ze woont in Amsterdam een stukje van het VU vandaan. Ze wenste me geluk en kwam meteen met een bijzonder cadeau, het was een cadeau waarop stond dat ik haar beste vriendin was.

Het ontroerde me en ik bedankte haar. Ja het is een schat van een meid waar ik toch veel respect voor heb, ze komt toch maar iedere keer weer opnieuw vanuit Amsterdam naar me toe in het verre limburg!!! Ja ik was blij en tevreden. We zijn nog even gestopt bij een tankstation,nadat we wat drinken hadden gekocht doorgereden naar huis. Ja het was een speciale dag voor mij, nu maar wachten op het vervolg.

Bij deze wil ik iedereen bedanken voor de steun die ze me gegeven hebben Mandy,  Lottie en alle andere vriendinnen, en zeker John mijn partner die mijn steun en toeverlaat is. Nogmaals hartelijk bedankt John. Ik ben samen met John weer richting huis, naar Limburg gereden en ik voelde me vrij en ik heb John de oren van zijn.

Het vervolg zal maar pas over jaar zijn, dus nu maar ongeduldig wachten en op naar jaar het jaar Vandaag   is ook belangrijke stap naar mijn vrouw zijn, ik heb vandaag een afspraak voor een pruik die ik dagelijks kan dragen, want om als vrouw te kunnen leven wil er ook goed uitzien en mijn haren vind heel belangrijk naar mijn transformatie tot vrouw, vandaar dat ook voor echte pruik gekozen heb wat mooier uitziet ,ga met John samen er heen zo dat hij kan zien wat me staat ,dus weer stap in goede richting in afwachting van Vu,waar ik met spanning op wacht,zodat ik kan beginnen met mijn transformatie tot vrouw!!!

Heb nog zo veel plannen en wensen maar mijn grootste wens is om die vrouw te kunnen zijn. Voel de verandering iedere dag,het is begonnen!!

Het was een bijzondere dag voor ons, om deze stap te maken ,in Valkenburg aangekomen werden we goed ontvangen,het was leuke vriendelijke vrouw die ons te woord stond. Na de kennismaking en een bakje koffie gedronken te hebben,heb ik verschillende pruiken gepast van kort tot lang,  waar deze het mooiste uitkwam foto hierboven!!!!

Na nog wat financieele zaken besproken te hebben en haar kaartje kreeg, hebben we haar bedankt voor de presentatie. Dankzij haar professionele uitleg en presentatie weet ik nu welke pruik ideaal is voor me,tenslotte draag ik deze dagelijks!!! Als er zich nieuwe ontwikkelingen voordoen kan je dit op mijn site lezen.

De derde stap, op donderdag 16 februari een paar dagen voor carnaval, is dan zover;stap drie in mijn leven als Gina, krijg mijn nieuwe tanden want dit hoort er ook bij,een mooie lach. Maakt je ook zekerder en moest toch gebeuren,dus ik heb de stap gemaakt!!

Na mijn intake van twee weken terug. Ben daar na toe gegaan, we moesten om 14 u daar aanwezig zijn. John was veel zenuwachtiger dan ik, ik was de rust zelf,heb gewoon gedaan wat ik doen moest. Ben nog even naar de apotheek geweest om wat pijnstillers te halen. Daar aangekomen parkeerden we zijn auto vlak in de buurt zodat hij me daarna makkelijk kon ophalen. Ik melde me bij de receptie,dat ik een afspraak had voor een prothese. Ze zei "ga maar daar zitten U word dadelijk opgroepen".

Het was er niet druk,een paar mensen,dus nu wachten ja,en dan duurt wachten lang!!!!! Na een tijdje kreeg ik het op mijn zenuwen,maar hield ze in bedwang!! Ook aan John zag je dat het te lang duurde en hij vroeg me "hoe hou je het vol zo rustig te blijven". Hij moest is weten hoe ik me voelde ,na een tijdje wachten vertelde de receptioniste dat het iets later werd.

IK werd naar binnen geroepen en ze stelde zich voor als Britt,we kwamen in ruimte waar een heel team stond te wachten op mij!!!! Gaf mijn spullen aan John en nam plaats in de tandartsstoel. Daar werd me verteld dat ik een infuus kreeg. Nadat de naald er in zat voelde ik iets door mijn aderen gaan,ik hoorde nog dat ze zei "denk aan wat mooi's" ,ik dacht aan de zee, keek John aan en zei " voel het komen" en viel in slaap.

Heb niks gemerkt wat ze gedaan hebben,op een bepaald moment hoorde ik een stem zeggen "bent u wakker". Ik keek versuft om me heen zag dat John al daar was. En hem werd gevraagd of hij zijn auto voor kon rijden. Er werd een rolstoel voor me gehaald waar ik plaats in nam want lopen ging niet,het voelde alsof ik enkele glaasjes te veel op had!!!!

Toen de assistente me in de wagen geholpen had nam ik afscheid van haar ,en reden we naar huis. Wat niet makkelijk zal zijn voor mij,maar ik weet dat hij me daar bij helpt!!!!! Hij kijkt mee van boven hoe ik het doe,John,ik ga er voor,ook al weet ik dat er veel transgenders zijn die niet gelukkig zijn  maar ik zal die stap maken om te laten zien dat je wel gelukkig kan zijn!!!!!!

Geluk vind je niet,dat kom je tegen,zoals ik John tegen ben gekomen,hij was mijn angel die mij het geluk heeft laten zien en ervaren,wat mooie momenten waren,   weet ook nu dat ik verder moet gaan om Gina te worden. Zonder hem dat is wat hij zeker wil,dat ik doorga,ja John ik ga er ook voor,dan kan ik eindelijk mijn leven leiden na 35 jaar afvragen,wie ik ben,wat ben ik,een transgender Gina,geboren in een verkeerd lichaam.

Het klinkt raar,maar ik had eigenlijk een vrouw moeten zijn. Is raar maar waar!!!! Gina Wachten op nieuws van VU. Dan begint stap vier. Ja het is nu ongeduldig afwachten,lange wachtijden bij Vu voor je geluk,maar ik zit niet stil. Maar ik kom er wel,en ga zeker mensen helpen die dat nodig hebben.

Dus heb je een probleem of zit je ergens mee,mail me gerust. Misschien kan ik je  helpen met gevoelens en wat kunnen we er aan doen? Weet ik liep ook zo lang met dit gevoel rond en weet nu dat het niet goed is!!!!

Maar ja, je leeft het leven zo als hun dat willen!! Dat is verkeerd,je moet zo leven als jij dat zelf wilt je, leef nu,  het is belangrijker dat je,je eigen geluk vind en ook leeft met een partner waar je dat mee mag beleven!!!

Dus koester je man of vriend,you need him or her!!!!! Het is het ergste wat kan gebeuren,hij was nog met zijn vrouw samen,maar ook hield hij van mij!!!! Maar ook nog van zijn vrouw,zoon,schoondochter en kleinkind,dat hij 35 jaar een geheim met zich mee droeg en dat niemand kon vertellen!!!

Dat hij bij mij dat vond waar hij jaren naar zocht!!! Ja,ik moest hem van iets bevrijden,waarom ik,dat vraag ik me steeds af. Hij moest mij de ogen openen voor dit project en gaf me de juiste richting aan!!!! John daar ben ik je zo dankbaar voor dat ik je mocht kennen,mijn engel was je en ben je!!!!!

John we gaan er voor,met jou in mijn hart zal ik dat bereiken wat ik moet doen. Het is de taak die heb op deze wereld. Dank je mijn lief,ja nu afwachten wanneer deze transformatie begint want ik kan niet meer wachten,in tussentijd ben ik bezig met anderen te helpen. Dat geeft zo veel kracht,dat doet goed                                                                                 Gina 18 september Info-avond in het Vu Amsterdam Die dag was ik zeer gespannen om wat er allemaal te gebeuren stond.

Je bent me vergeten dacht ik!!!! Ja er ging van alles door mijn hoofd. Gelukkig kwam hij om 14 u en ik dacht dan heb nog even de tijd,maar zoals iedereen weet vrouwen hebben tijd zat, zo ik ook, net als de eerste keer 6 december nam ik alle tijd om me op te maken!! Pierre begon ook al te roepen waar blijf je ,ja moest 18 september van alles doen,om 15 u was nog niet klaar!!!!

Wat moest ik aandoen,ik koos voor zwarte strakke spijkerbroek met en zwarte wollen trui,wat lekker zat daarop mijn leren jasje,de pruik op van John zijn zus en mooi opgemaakt met wat kleur.

Oorbellen blauw,wat nu in was,ja beetje bij de tijd blijven ook mijn nagels waren blauw gelakt. Wilde er op mijn best uitzien,nadat ik klaar was zijn we vertrokken richting Amsterdam. Eerst tanken in België ,daarna zijn we op weg gegaan naar Amsterdam.

Het was  druk op de weg,was verzonken in mijn  gedachten bij het Vu en dacht nu gaat het beginnen en zenuwen kwamen  ook langzaam de kop opsteken!!!! Hoorde Pierre vertellen over zijn werk,maar mijn gedachten dwaalden steeds af naar  mijn overleden vriend. Want weet hij is bij mij nu,ook trots is op mij dat ik toch die weg ga zonder hem. Neem hem nu met een goede vriend die ook heel belangerijk voor mij is geworden,dank hem ook dat hij mee is gegaan,het zal zeker nog keer zijn dat ik alleen moet gaan maar nu was hij er bij.

Drie uur rijden tot Amsterdam, Pierre zei Maar zag de bui al hangen file ja,we moesten langzaam rijden maar gelukkig konden we snel weer normaal rijden!!! Eindelijk  daar was het VU,nu de auto kwijt in parkeergarage.

Twee maal moesten we de weg vragen in het VU naar de Amstelzaal. Daar werden we ontvangen door mensen van genderteam.

Ik melde me aan als Gina uit Zuid-limburg,ja zei een vrouw"ik ken je heb je site gelezen en kom ook uit Limburg", ja ze kende me nog van de eerste keer!!!! Vond ik leuk,dat m'n site gekend was,het streelde mijn ego!!!! Eerder had ik een formulier toegezonden gekregen waar ik moest op invullen met hoeveel personen ik zou komen,na ons aangemeld te hebben betraden we de zaal en zagen dat het behoorlijk druk was.

Veel mensen waren er,ik wist niet dat er zo veel transgenders zijn!! Velen waren met vrienden en ouders,er werd  over veel gesproken door verschillende mensen van het genderteam,ook sprekers van hulp organisaties, en een dokter die had over roken en de risico's ervan!!! Heb veel gehoord over hormonen en de operatie,hoe  het traject verloopt!!!

T ussen de sprekers in kon je vragen stellen,maar het was zo druk dat ik er bijna niet tussen kwam,  had zo veel vragen,maar wilde die persoonlijk stellen maar daar was te weinig tijd voor!!! Verder was het een interessante avond en heb veel geleerd van hoe het traject nu juist verloopt. Maar ook gehoord  dat er veel vraag is naar hulp,naar hulp voor problemen waar transgenders tegen aanlopen namelijk,relaties,omgaan met andere mensen,de  collega's op het werk ,van alles,en daar ga ik nu op inspelen,  Heb dan ook mijn kaartje afgeven aan transvisie en wie weet kan ik wel wat betekenen voor de transgenders in het zuiden!!!

Alles gebeurt allemaal in Amsterdam  en hier in  Limburg is er geen hulp of steunpunt!!!! Om 21 uur zijn we naar huis gereden, onderweg zijn we nog gestopt om eten maar zag paar jonge buitenlanders in de zaak staan en kreeg een slecht voorgevoel en zei dat ook tegen Pierre!!!! Hij ging alleen naar binnen en vond het dom van me!!!!

Dus bleef ik in de wagen op m'n honger zitten!!!!!! Dit is een drempel waar ik over zal moeten zonder jou John!!!! Met john voelde ik me altijd veilig,weet wel dat Pierre het voor me zou op genomen hebben als ik in de problemen had gekomen,maar miste jou toen John!!! Tijdens het laatste stukje richting thuis dacht ik,het maakt me niks uit,ik ben Gina en zal dit allemaal overwinnen!!!!!

Hoop dat ik snel kan starten met mijn traject,'k word een dagje ouder en wil zo graag die vrouw zijn,na alles wat ik heb meegemaakt weet ik dat het zo voorbij kan zijn,pffff wachten kan lang duren!!!!!! Rond middernacht waren we thuis,onmiddellijk een hapje gegeten en nog wat gedronken en wat gekletst met Pierre en dan is hij ook huiswaarts gekeerd!!!! In bed overliep ik nogmaals de dag en stelde vast dat het een leerrijke dag was geweest en wacht in volle spanning op de volgende stap Maar dat lezen jullie de volgende keer in het trajekt Eindelijk,ik kan starten met mijn traject naar "Gina".

Ja toen werd ik geboren als jongen op maar eigelijk had ik een meid moeten zijn die ik nu ben!! Ja,nu mijn leven anders verloopt,  zonder mijn steun en toeverlaat die deze weg met me wilde gaan naar die vrouw Gina. Weet je  er is maar een ding belangrijk,dat is dat je zelf gelukkig bent,niet wat anderen denken,  nee,je moet voor jezelf kiezen,niet wat anderen willen!! Deze keuze heb ik op gemaakt met John,die er nu niet meer bij is om dat te zien.

IK dank de mensen die dit mogelijk hebben gemaakt,ondanks het verliezen van John,  toch met steun van vrienden deze weg kan gaan,Pierre en Nick in bijzonder dank!!!!!!!! Voor hen zal er altijd een plaatsje zijn in mijn hart!!! Dat was wel jaren terug en er is veel verandert in de tijd. Voor mij is dat Gina zijn,die ik eigenlijk al ben vanaf mijn geboorte,  maar nu dan na zo veel jaar uit de kast is,en leef zoals ik het altijd al wou!!!!!! Dat ik met mijn bedrijfje,mensen kan begeleiden,die deze stap willen maken,want makkelijk is het niet.

Er zijn zo veel vragen,hoe gaat het verder met de nazorg,vind ik een partner die me aanvaard,kan ik mijn job behouden,dit zijn regelmatig terugkerende gespreksonderwerpen bij transgenders!!!!

Mensen toch,bekijk het eens op een begripvolle manier!!!!!! Het zou dan makkelijker zijn voor transgenders die  nog aan het traject moeten beginnen!!! Ja voor mij begint het nu. Ik zal jullie op hoogte houden,wees niet verlegen en als je vragen hebt,stel ze me  mail me ,info white-butterfly. Onderweg effe gestopt om een voorraadje frisdrank en wat snoep bij een tankstation voor onderweg.

Rond 17u30 waren we in Amsterdam,auto geparkeerd in de parking van het VU. Er was een voorlichtingsavond over het traject tot vrouw,hoe ze dat doen,de complicaties, en de nazorg. Het was weer in de Amstelzaal net als vorige keer op Er was weer veel volk maar minder dan vorige keer.

Er waren verschillende transgenders van  mijn leeftijd,ook jongere!!!! ER waren zelfs een paar heel mooie,waar je niet kon van zien dat ze ooit man geweest waren. Ja,je gaat er meer op letten,dat is wat ik van mezelf merk.

De ene krijgt het van bij de geboorte mee, zijn vrouwelijk uiterlijk,anderen moeten nog wat operaties ondergaan zoals ik. Na ons aangemeld te hebben zijn we de Amstelzaal binnengegaan want om 18u begon de eerste spreker.

We kregen een filmpje te zien van een operatie,ik vond het zeer interessant en je kon heel goed zien wat het resultaat is na de ingreep!!!! Ja het klinkt raar maar ik vond het vaginaplastic mooi en ik zal er best tevreden mee zijn!! Er werd ook weer gepraat over de eventuele complicaties en de nazorg,deze  keer werd er ook gepraat over het bekkenbodem dat breder is bij de vrouw dan bij de man!!

Tja zo leer je nog wat!!! Er was ook een sexuoloog uit Leuven Belgie die kwam praten over sexualiteit tussen transvrouwen  en hun partner,wat heel leerzaam was. Het belangrijkste in een relatie is dat je over je gevoelens praat en kan  praten,ook wat elkaars fantasieen zijn,rekening met elkaar houden. Sex moet prettig ervaren worden voor  beide partners,het maakt niet uit of dit een man en een vrouw zijn,of transvrouw en man!!!

Het moet altijd  vrijwillig gebeuren ,niks geweld of verplichting,dan heb je er plezier aan!!!!!! Na de pauze met cake en koffie was er nog een spreker die het over de ingreep had,wat wel en niet mag!! Wat je voor de ingreep moet laten ontharen,dat je niet meer mag roken,en dat je 6 weken moet stoppen met de hormonen.

Ik heb er in elk geval veel van opgestoken en ik hoop dat zij die er ook waren hetzelfde deden! Toen we naar de parkeergarage liepen viel het me op dat ik vrouwelijker liep dan ooit tervoren,ja eindelijk valt  die last van m'n schouders. Onderweg naar huis nog even gestopt bij de burgerking om wat te eten en omstreeks 00u30 waen we thuis!!!! Pierre nogmaals bedankt dat hij me vergezelde!!! Hij is een echte vriend en dat doet me goed nu John er niet meer is,ja wat ben ik blij om zo'n vriend  te hebben die me helpt en steunt!!!!!

Ook op zal ie klaar staan voor me. Ik weet dat er ook een keer komt dat ik het alleen zal moeten doen,en dat zal ik doen,maar nu nog effe niet!!!

Dank je Marleen en Pierre jullie zijn echte  vrienden!!! Maar nu eerst de kerst en nieuwjaar nog en dan begint het!!!!! Op weg naar Amsterdam was ik verzonken in m'n gedachten,'k moet dit nu doen zonder John,maar wel met Pierre!!!! Die toch veel taken heeft overgenomen van John,daar ben ik Pierre oneindig dankbaar voor!!!

Ik had moeite gedaan om er leuk uit te zien,'k vind als je wil leven als vrouw dat je er moeite moet voor doen,en ik doe daar moeite voor,zoals je kan zien op de foto!!!! Het moet goed zijn, alles moet bij elkaar matchen zo was ik vroeger ook al als man!!!!

Vele vriendinnen zeiden me toen  "je bent erger dan een vrouw",ik lachtte dat dan weg,maar nu weet ik het,ik ben gewoon een vrouw!!! We moesten vroeg vertrekken daar het had gesneeuwd en bijzonder glad was,we konden niet harder rijden dan 50km per uur!!! Gelukkig waren we een half uurtje te vroeg,aan de infobalie vroeg ik waar ik moest zijn!!! Herinnerde me nog dat ik de lift moest nemen naar het eerste verdiep,maar verder wist  ik het niet meer.

Eenmaal op de genderforie afdeling aangekomen te zijn,melde ik me aa n!!! Hallo Mvr Bindels werd er me gezegd,wat natuurlijk m'n ego streelde,of ik nog even kon wachten in de wachtkamer!!! Om 13u was ik aan de beurt,de psychologe gaf me de hand en we starten het gesprek. Ook Pierre werd betrokken  bij het gesprek. Hij was jarenlang een werkcollega,vertelde hoe onze vriendschap was ontstaan en hoe ik veranderde, wat ik had meegemaakt met John!!! Ik kon mezelf zijn gedurende het gesprek en dat gaf een goed gevoel,ik  vroeg ook of het nu niet gevaarlijk was na m'n herseninfarct met de hormonenkuur!!!

Ze hadden me in het ziekenhuis  in Heerlen gezegd dat ik dit zeker moest melden aan het genderteam!! Nou een uurtje is zo om en na een nieuwe af- spraak gemaakt te hebben namen we afscheid van de psychologe. Nog even bij Mandy m'n vriendin uit Amsterdam langs,ze wou dat we bleven eten,nog wat spulletjes van bij haar mee- genomen,rond 20u zijn we vertrokken richting Zuid-Limburg!!!! Ik was moe ,en we hadden nog een hele rit voor de boeg. Gelukkig waren de wegen zogoed als sneeuwvrij en waren we vroeger thuis dan we hadden ingeschat!!!!

Pierre nog effe be- dankt toen hij me thuis afzette,de hond nog even uitgelaten en dan m'n bedje in!!!!! Gina Het 2de gesprek met de psychologe was om 13u,ik had weer met Pierre afgesproken,daar er op iets was gebeurd!!!! Ik wilde die dag naar Marleen omdat ik door haar was uitgenodigd om te komen eten.

Was tijdig klaar,pakte m'n spullen en liep de trap af maar bleef hangen met de hak van m'n laars aan de traploper,viel voorover,gelukkig kon ik me vastgrijpen maar ik gleed uit met m'n linkerhand naar beneden, bleef hangen met m'n horloge wat eigenlijk m'n val brak,en m'n leven redde!!!! M'n arm was gebroken en moest geopereerd worden,er werd een titanium plaatje in m'n voorarm geplaatst en kon en kan een tijdje niet meer met de auto rijden.

Pierre was verkouden maar toch heeft ie me weer gevoerd. Dank je goeie vriend ik hoop dat ik je ooit is kan  helpen met iets!! We waren vertrokken in limburg om 9u30,waren op de middag in het VU en dus mooi op tijd om nog een kleinigheid te eten in de cafetaria van het ziekenhuis. Na me aangemeld te hebben bij het genderteam dronken Pierre en ik nog een koffie van de automaat,ik was enorm zenuwachtig en stootte de koffiebekertjes om. Ik kreeg de opmerking van de baliemedewerkster dat ik dat mocht opruimen,Jos van het team kwam met een doekje en Pierre ruimde het op!!!

Om 13u kwam de psychologe me halen en vroeg me of ik er bezwaar tegen had dat er nog een 2de psychologe aanwezig was bij het gesprek,Pierre bleef wachten in de wachtkamer. Ik had geen bezwaar,we bespraken m'n jeugd,en de verhouding met m'n ouders,de tijd vloog voorbij!!! Om 14u na een nieuwe afspraak gemaakt te hebben, dronken we nog een kop koffie en vertrokken we richting m'n vriendin Mandy. Om half drie waren we bij haar. Ze was net thuis van haar werk,Mandy is een schat van een meid zij is een travestie en geen transgender!!!

Na wat bijgepraat te hebben fatsoeneerde ik mijn make-up en bestelden we eten ,een roti is eens wat anders. Ik merkte dat Pierre behoorlijk ziek was en we besloten dan maar om huiswaarts te keren want Angel mijn hond zat ook al van 't morgens alleen!!!!

Rond middernacht waren we bij mij thuis en vroeg Pierre nog even binnen voor een kopje thee,wat was ie ziek. Angel nog uitgelaten en m'n bedje in gekropen. Gina Die reis was niet doorgegaan die bewuste dag,er was veel sneeuw gevallen de nacht voordien in het zuiden van limburg,maar ik ben ook blij dat het niet is doorgegaan, want dan had Pierre wel een hartaanval gehad onderweg!!!!

Ja mijn goede vriend kreeg die dag een hartaanval thuis,en is met spoed  opgenomen in Roemond!! Gelukkig is het goed afgelopen met hem,maar hij moet  het ook rustig aan doen. Ik dank hem toch voor de steun die ik van hem kreeg!!! Wens je veel sterkte voor alles,en hoop dat je het nu wat rustiger aan doet,'k wil je niet kwijt!!!

Dus Pierre hou je sterk,je tijd is nog niet gekomen ,je moet wat afmaken!!! Je bent een vriend waar je mee lacht en grient!!!! Gelukkig is Pierre aan de beterhand en wou hij me vergezellen. In Vu Amsterdam waren de gespreken goed verlopen. De tijd was omgevlogen, daarna zijn we naar Mandy gereden,daar een kopje koffie gedronken en wat gegeten,  wat telkens heel leuk is,want ze woont niet bij de deur!!

Voor mij is het telkens weer een bezondere dag,als ik haar weer zie,maar ook  als ik naar Vu Amsterdam moet gaan,telkens een stap vooruit,naar mijn levensdoel. Om eindelijk gelukkig te zijn en te zijn wie ik ben. Het was een lange reis maar alles is goed verlopen. Waren omstreeks middernacht thuis,nog wat gepraat,daarna is Pierre naar huis gereden. Ik heb hem bedankt en gezegd dat hij het rustiger aan moet doen en goed op zichzelf passen,wat moeilijk voor hem is,altijd bezig met van alles en nog wat!!!

Gina Weer een dag om niet te vergeten,vroeg opgestaan om samen met Pierre naar het Vu te gaan voor mijn 4de gesprek wat goed is verlopen. De autorit heen en terug is ook zonder probleem  verlopen! Gina Mijn 5de gesprek in het Vu Amsterdam was helemaal anders dan de vorige!!!! Pierre kon me die dag niet vergezellen,dus moest ik met mijn eigen auto naar Amsterdam, samen met Marleen om wat gezelschap te hebben in de urenlange autorit!!!! Het was een lange en moeizame rit in m'n kleine wagen maar het is toch maar gelukt!!!

Na m'n gesprek weer effe langs Mandy voor koffie en een hapje en weer richting zuid- limburg. Het was anders deze keer,voor het eerst zonder m'n beste vriend Pierre,die sedert het overlijden van m'n partner John me elke keer vergezelde!!!

Eerst gaan tanken en daarna richting Amsterdam. Ik ben achterin gaan zitten had daar wat meer rust, het is toch telkens een zware reis voor mij,zit dan met m'n gedachten elders, ik hoor dan niet wat ze zeggen,maar deze keer was het anders!! Ik was met mijn geliefde!!!! Mijn nieuwe vriend Dierik waar heel trots op ben dat deze man mijn pad is gekruist,want na de dood van John had ik niet gedacht dat nog man zou treffen die me neemt zoals ik ben,als die vrouw Gina!!!

Ja ben weer gelukkig,na een moeilijk jaar van verdriet,eindelijk weer iemand in mijn leven die van mij houd ,als die vrouw die ik ben,en me steunt op mijn weg daarheen!! Gina Ik heb nu al mijn afspraken gehad,nu moet ik wachten op  de uitslag en hoop dan te kunnen beginnen met de hormonen,want je bent wel vrouw van binnen maar je wil dat ook van buiten zijn!!! Je mist iets,dus hoop ik er eindelijk mee te kunnen beginnen,even wachten 2 augustus weet ik meer,dus nog paar dagen geduld!!!!

Ja het brengt wat teweeg,maar heb er geen spijt van en ben blij dat ik dit allemaal doe. Want je wereld staat op zijn kop,wat niet makkelijk was voor mij,alles verandert. Moest nieuwe kleding kopen,een hele nieuwe gaderobe,nu besef je pas wat een vrouw  allemaal moet doen voor leuk uit te zien. Maar dat heb ik er voor over!!! Je wilt er ook leuk uitzien,dat uitstralen,ik weet;ben geen 18 meer maar wil er wel goed uitzien  als vrouw,maar zo was ik ook als man,maar nu weet ik ook waar dat allemaal vandaan komt.

Waarom  ik zo vrouwelijk was,omdat ik altijd een vrouw ben geweest innerlijk. Dat nu ook van buiten wil  uitstralen,maar nog even wachten,van de zon genieten,en dan verder met alles,wat ook niet makkelijk is  een eigen bedrijf runnen,nee is niet zo makkelijk als men denkt,dit heeft ook tijd nodig.

Ja en zonder geld doe je niks,dus moet ik het rustig aan doen,maar het komt wel, voor alles in het leven is er een tijd,ook voor dit,alleen vraag ik me soms af waarom zo laat!!!

Ja,het zal wel reden hebben denk ik,mijn leven is zo raar verlopen,nu nog,en ik hoop dat ik mijn  doel af mag maken,om die te mogen zijn die ik ben,leef al anderhalf jaar als Gina,en werk ook zo. Ik moet zeggen,'k heb leuke positieve reakties gehad,maar het belangrijkste is toch dat je zelf gelukkig bent!!

Wat anderen zeggen pffff,het leven is veel te kort om je daar druk over te maken!!! We hebben al genoeg  dingen om ons druk over te maken,hoe kom rond met alles,ja het leven is duurder geworden,met alles  soms vraag je je af hoe red je het,vroeger werkte je voor luxe,nu werk je voor te overleven,en dan word ook  nog alles duurder,ik vraag me af waar gaat dit heen,dus nu is voor mij het belangrijkste;mijn weg!!

De rest komt wel, ik zal jullie op hoogte houden van mijn weg,dus kijk af en toe op de site. Het is voor mij een nieuw begin in mijn leven, nog een lange weg,maar heb er dit voor over om die te zijn!! En ik hoop dat er nog zo'n mensen zijn zoals ik,die zijn wie ze willen zijn! Gina   Nieuwe begin Ik ben nu een maand bezig met vrouwelijke hormonen en testosteronremmers , en wat ik daar nu van merk,soms krijg ik het koud dan weer warm.

Ook mijn spieren voelen totaal anders aan,ik voel gewoon dat mijn lichaam anders reageert. Dat heb ik er wel voor over om vrouw te worden. Mijn vriend zegt je bent een echt wijf,stemmingswisselingen alom haha!!!! De 15de oktober ga ik naar het VU in Amsterdam naar een voorlichtingsavond waar ze over de geslachtverandering zullen praten en debateren.

Daar laten ze zien hoe het gaat ,en je kan er vragen stellen ,ja is voor mij nu een spannende tijd en ik hoop dat  ik dit mag afmaken ,en kan leven als gina met het uiterlijke van een vrouw ,want het doet pijn  als een man tegen je zegt;je ziet mannenlijk uit ,ja dat doet pijn. Ik denk nu veel na over hoe het zou geweest zijn indien ik dit allemaal eerder had gedaan ,ik ben nu 54 jaar.

Ik ben nu veel gelukkiger dan eerst als die man. Eindelijk vallen alle stukjes van de puzzel in elkaar, en kan ik zijn wie ik echt ben namelijk GINA!!!! Dit zal om de 3 maanden gebeuren gedurende een jaar. Dan pas word er overlegd over de grote ingreep,maar ja dat is nu nog jaar  weg ,eerst hier van genieten ,eindelijk na zo veel jaren kan ik deze weg gaan ,en ik ben iedereen dankbaar hiervoor,en ik weet dat dit niet makkelijk  is ,want je heb altijd mensen die je veroordelen ,ook al kennen ze je niet ,ze moesten  dit zelf is meemaken voor ze zomaar oordelen over transgenders ,daarom ben ik blij dat  er meer aandacht word besteed in media ,want er zijn meer genders dan wij denken!!!!

Transgenders hebben ook recht op leven ,ik hoop ook dat werkgevers hier over nadenken!!!! De meeste transgenders zitten zonder werk en partner,en daar moet verandering in komen!!!! Weet nu wat komen gaat!!! Samen met mijn partner en onze hond Angel zijn we naar Amsterdam gereden. Voor Angel was dit eerste keer zo'n lange auto-trip. Maar alles verliep vlekkeloos. Onderweg zijn we 2 keer gestopt aan de truckstops om haar uit te laten,hebben wij een kop koffie gedronken daarna verder richting Amsterdam.

Eerst naar mijn vriendin Mandy,daar blijven we slapen!!! We hadden afgesproken om 11u omdat zij om 15u moest gaan werken,wij moesten om 17u30 in het VU zijn voor die voorlichtingsavond.

Aangekomen bij Mandy, alles uitgepakt en nog samen koffie gedronken en wat brood gegeten. Daarna is Mandy gaan werken,om 16u zijn we vertrokken richting VU,eerst de auto in de parkeergarage gezet,dan naar de overkant,daar moesten we ons melden in de Amstelzaal. Daar aangekomen ons ingeschreven,was nog niet zo druk als een jaar geleden,veel jongere transgenders!! Heb koffie gehaald voor Dierik en mij,om 18u mochten we naar binnen,gelukkig konden we ditmaal zitten.

Ik had maar een spijkerbroek aangedaan met een strakke trui en enkellaarsjes,mijn bruin leren jasje en een mooie sjaal, wat er bij paste,ook de tas moest erbij kloppen. Ja wat dat betreft ben een apart geval. Maar zo ben ik altijd geweest, k'hou van mooie dingen. Het gaat nu financieel wat minder maar dat komt wel terug, je moet alles nieuw kopen een hele garderobe en dat kost wat. Maar heb er alles voor over,maar alles met zijn tijd. De eerste spreker gaf een voordracht over de operatie,je mag niet te zwaar zijn,het risico is groter,je moet een goede bmi hebben en je gezondheid moet ok zijn werd er verteld.

Welke mogelijkheden er waren voor een vagina,de volgende voordracht ging over de bekkenbodemspier,dat je die goed moet trainen!!!! Dat maakt het verschil,zodat je er minder last van hebt tijdens de operatie en de nazorg!! De volgende voordracht ging over sex met transgenders,wat heel leerrijk was,zelfs Dierik vond het leerzaam!!!!

Daarna was er een korte pauze met koffie,cake en koekjes,vermits de voordrachten waren uitgelopen snel weer de zaal in voor het tweede deel,welke duurde tot 20u Het was een leuke avonden ik was trots dat Dierik me vergezelde en met mij deze weg wil gaan!!!

Rond 21u30 waren we terug bij Mandy,zij was er ook al,ze had vroeger kunnen stoppen met werken,samen wat nagepraat over de avond. Daarna ben ik naar bed gegaan,nog wat op Ipad gekeken wie op facebock was,daarna heeft Dierik Angel nog uitgelaten en naar bed gekomen,ik lag al in een roes, de volgende morgen ben ik opgestaan heb Angel uitgelaten.

Het was anders dan thuis,weinig groen maar er was wel klein pleintje waar ze de behoefte kon doen,daarna ben weer naar binnen gegaan me gaan wassen,opmaken en aankleden voor de nieuwe dag. Jammer dat het weer niet meezat om nog weg te gaan maar Mandy was naar de stad geweest om broodjes te halen en eten voor 's avonds,ja ze is een goede gastvrouw,daar wil ik je en ook Dierik voor bedanken,het eten was om je vingers van af te likken!!!!

Er was ook een intervieuw met een transgender die haar gezicht had laten vervrouwelijken,bloederige beelden,maar het eindresultaat was echt mooi!!!! Dit is een ingreep die ik ook wil laten doen als ik het geld bij elkaar krijg,zodat mijn neus vrouwelijker word;Dat is mijn grootste wens,heb al van kindsbeen er een hekel aan en werd erdoor gepest!!! Zo'n neus past niet bij een vrouw! Hoop dat er een engel mijn pad kruist en me daarmee helpt!!!!

De volgende morgen lekker ontbeten onder ons drietjes ingepakt en afscheid genomen van Mandy en richting thuis in limburg! Onderweg 2 sanitaire stopjes voor Angel en koffie voor ons,rond 16u waren we thuis,uitpakken en daarna wat eten laten bezorgen aan huis en lekker nagenieten op de bank van een leuke uitstap!!!!!!

Nu even geduld voor de volgende stap op !!!!!!!!!! Mijn laserontharing,kan niet wachten dat dat gebeurt,niet meer scheren,een zachte huid ja meer vrouwelijker,minder make-up,ja zo veel voordelen,maar nog een paar weken wachten dan ben ik aan de beurt!!!! Ik ben tijdig opgestaan,omdat ik niet te laat wilde komen,alles met rust gedaan,gedoucht,geschoren, zodat alles glad is,geen make-up opgedaan. Dat mocht niet,nu maar even kijken wat ik aan doe, een spijkerbroek met nieuwe enkellaarsjen,daar een t-shirt op.

Nadat ik klaar was met me aan te kleden, heb ik mijn Master wakker gemaakt,zijn koffie en zijn ontbijt op bed geserveerd. Ik zag de bui al hangen dat ik te laat zou komen,maar voordat ik me daar druk kon over maken,reed het weer. Maar dat was niet voor lang,vlak voor waar ik zijn moest,stond er weer een file,nu zou ik toch te laat zijn.

Dus onmiddellijk het schoonheidsinstituut gebeld dat ik in de buurt was,maar iets later ben door de file,ze antwoordden we zien je wel aankomen Gina.

We waren nog een kilometer van onze bestemming,toch was ik 20 minuten te laat!! Mijn Master bleef in de auto wachten,nadat ik hem een kus had gegeven belde ik aan.

Er werd open gedaan door een leuke meid,die zich voorstelde,ik zei aangenaam ik ben Gina Bindels,en heb een afspraak voor mijn eerste laserbehandeling,ze zei dan ben je hier aan het juiste adres,ik ga jou  behandelen ik neem je onder mijn hoede!!!! Ze vroeg me of ik koffie wilde omdat ik nog even moest wachten,daarna zijn we naar de behandelkamer gegaan, waar ik nog wat uitleg kreeg en nog papieren heb ingevuld.

Daarna is ze begonnen met de behandeling, ik kreeg een bril op tegen het licht,ze smeerde gel over mijn gezicht,wat koel aanvoelde. Ze zei dat is voor een betere geleiding,ze deed eerst mijn linkerkant,het waren net van die stroomstootjes, het voelde aan als kleine naaldjes die je huid doorprikken.

Ik rook het verbrandde haar,ik kon er goed tegen,daarna deed ze mijn bovenlip,dat was pijnlijker,ik heb even op mijn tanden moeten bijten maar gelukkig heb ik een hoge pijngrens. Je moet er wat voor over hebben om een mooie vrouw te zijn!!!!! Daarna deed ze de rechterkant,toen ze daarmee klaar was heeft ze mijn gezicht gereinigd,het voelde warm aan,maar branden deed het niet!!!

Nog wat nagepraat,afgerekend en nieuwe afspraak gemaakt voor mijn 2de behandeling op 9 december. Dus nu even rust voor ik weer aan de beurt ben!!!! Het was weer een stap in mijn leven naar die vrouw!!!! Tot de volgende behandeling,het is toch een aparte ervaring wat ik vandaag liet doen!!! Als ik echt eerlijk ben,was ik best zenuwachtig vanmorgen voor ik vertrok en onderweg in de auto!!!!

M'n tweede gesprek in Vu na de start van de hormonenbehandeling in september,voor de verlenging van de medicatie en een check-up van alle waardes in m'n bloed!!!!! Om 5 uur ben ik opgestaan,ik heb mijn vriend nog een half uurtje laten slapen zodat hij goed uitgerust is voor de rit naar Amsterdam. Ik ben eerder opgestaan om me klaar te maken,eerst lekker gedoucht en me daarna opgemaakt,mijn lingerie  aangedaan,een zwarte wollen maillot voor de kou,daarop een zwart rokje,mijn nieuwe trui,mijn nagels gedaan en in dezelfde kleuren oogschaduw,mijn lippen een zachte kleur rood,om half 6 was ik klaar,mijn vriend wakker gemaakt,die heeft zich gedoucht en aangekleed maar heeft heel wat minder tijd nodig dan ik,tja vrouwen!!!!

Dus even teruggereden want die had ik nodig,anders kon ik Mandy niet bellen!!! Maar best dat ik deze toch heb meegenomen want mijn tomtom deed het niet meer,gelukkig kent Dierik de weg en had ik deze niet nodig. Het begon al goed; file in Weert en dat duurde lang,dan maar even stoppen bij een tankstation voor een cappucino te drinken,nadat we die op hadden zijn we verder gereden richting Amsterdam!!!

We waren vroeg vertrokken,goed dat we dit gedaan hebben anders waren we te laat gekomen en dat wil ik niet. Rond 10u zijn we in Amsterdam aangekomen,de auto geparkeerd in de parkeergarage van VU Amsterdam,eerst even naar de wc geweest,daarna zijn we samen naar boven gegaan,naar de afdeling K genderteam daar heb ik me gemeld,kreeg weer formulieren die ik moest invullen!!!!!

Eerst bloed laten prikken voor de waardes en me weer gemeld bij het genderteam,om Nou dokter ben wat verdikt, de borsten zijn aan het groeien en merk een groot verschil in de haargroei,geen haren meer op de benen en lichaam, een zachtere huid,wel wat droog!!!!

Ze heeft m'n bloeddruk gemeten,mijn taille opgemeten, mijn heupen gemeten,mijn kracht gemeten,daarna heeft ze verteld dat alles goed was!!!! Toen we klaar waren heb heb nog een afspraak gemaakt voor genitiale ontharing voor de operatie in Daarna zijn we naar onder gegaan om bij de apotheek van het VU voor mijn recepten voor de hormonen,androcur en calcium tabletten.

Nadat ik aan de beurt was geweest zijn we wat gaan eten en drinken!!!!! We hadden met mijn psychologe om 14u een afspraak,dus even tijd daarvoor!!!! Om 13u45 zijn we weer naar boven gegaan,daar ook nog een kop koffie gedronken samen om 14u werden we geroepen door de psychologe. Ze vroeg ons hoe het ging,ik antwoordde goed en dat de hormonen goed hun werk doen,veel stemmingwisselingen en dat ik de veranderingen merk,ben bijgekomen,ze heeft me ook verteld dat dat door de hormonen komt,ik meer zin heb in zoetigheid,ik vertelde dat ik 4 keer per week sport nu,wat ze heel goed vond!!!!

Ook vroeg ze mij of ik rookte,ik zei,nee maar mijn vriend wel,dat we dat voor de operatie moesten laten want dan rookte ik mee,wat slecht is voor de grote ingreep,dat we daar wel rekening mee moesten houden. Dierik antwoordde daarop dat hij het geen probleem vond dat ik op het balkon ging staan als hij in huis rookte,zowel de psychologe als ik moesten daar hartelijk om lachen!!!! Voor we afscheid namen nog even geinformeerd of ik ook mijn naam kon veranderen op het gemeentehuis,ik had gelezen op internet dat dat nu kan, maar bleek nog niet rond te zijn,de wet ligt in de kamer maar is nog niet rond,dus even wachten!!!

Ze was nog niet thuis,ik haar even gebeld,ze was al onderweg,5 minuutjes later kwam ze aangereden,we hebben haar begroet,naar binnen,daar wat bijgekletst,koffie gedronken met een lekkere tompoes en ze vroeg ze hebben jullie zin om te eten? Ik maak pannekoeken met kaas en spek,en die waren heerlijk!!! Om 19u zijn we weer richting zuiden gereden,onderweg nog een keer gestopt voor koffie en te tanken,22u waren we thuis,ik was moe van die dag nu op na de volgende in Maart,maar eerst maandag mijn tweede laserontharing in Maastricht bij Nadine.

Gina Bindels Mijn tweede laserontharing in Maastricht die zit er weer op,het was deze keer wat pijnlijker dan eerste keer,de stand van het laserapparaat was ook hoger dan de vorige keer!! Maar het was uit te houden,als je mooi wil zijn moet je erwat voor over hebben,en dat heb ik!!!! We waren op tijd vertrokken zodat ik niet weer te laat kwam,gelukkig was het rustig op de weg,geen files,nee we konden mooi doorrijden en kwart over twaalf waren we op onze bestemming!!!

Even nog wat gepraat met Dierik want we waren te vroeg,om 10 voor half een heb ik aangebeld,werd er open gedaan door een leuke jonge dame in het zwart,wat haar goed stond en was wel een beetje jaloers op haar kleding!!! Hallo ik ben Gina en heb een afspraak voor mijn laserbehandeling,ze bracht me naar de wacht- kamer,vroeg of ik een kop koffie wilde,wat ik niet afsloeg!!!!! Daarna deed ze verder met een andere client,'k heb nog 15 minuten moeten wachten,toen was ik aan de beurt!!!!

Het was was niet dezelfde meid als vorige keer,maar ze was op hoogte,want ze vroeg me wanneer de grote ingreep is!! Volgend jaar antwoordde ik,nou zei ze " dan moeten we zeker daarmee klaar zijn"  ja dat zeker zei ik. Ze begon met potlood alles af te tekenen,waar ze ontharen moest,ze vertelde er meteen bij dat de stand van laser wat harder staat en als het me teveel word,dan moet ik het gewoon zeggen. Eerst heeft ze mijn gezicht ingesmeerd met een gel dat koel aan- voelde,daarna begon ze met de linkerkant!!!

Tijdens deze behandeling rook je gewoon het verbrande haar,bij de kin was pijnlijker, maar ook de bovenlip omdat de huid daar dunner is. Maar ik kon toch de pijn verdragen,nadat ze klaar was,begon ze met de andere kant!!!

voorwerpen in vagina slavin huren

Geile jonge kutjes meiden van holland gratis


voorwerpen in vagina slavin huren